Wilde en wil dit seizoen graag nog wat voetbalwedstrijden fluiten. Had en heb ook het idee dat dit gerust zou moeten kunnen, al zouden en zullen er voor mij geen wekelijkse competitieaanstellingen meer mogelijk zijn. Heb immers een baan waardoor ik van dinsdag tot en met zaterdag op pad moet voor mijn werkgever. En de zondag is zo’n dag waarop ik graag ook met naasten dingen wil doen, of zelf iets wil gaan doen om mijn hoofd wat leger te maken.
Enkele seizoenen geleden vertoonde mijn lichaam wat haarscheurtjes. Niet veel, maar enkele bleken niet meer reparabel. De leeftijd speelde een rol mee, uiteraard, maar ook kwamen er wat gebreken aan het licht die me voor wat keuzes stelden. Ik paste me aan mijn mogelijkheden aan. En aan wat voor anderen nog inpasbaar bleek.
Zo floot ik – voor én na het coronatijdperk – nog een aantal wedstrijden. Met name voor Scheidsrechters op Maat, maar ook wel eens voor clubs, die daarom vroegen. Vooral op tijden die wat minder voor de hand lagen. Doordeweeks, of in het weekend, mits mijn werkzaamheden er niet door in het gedrang kwamen, dus.
Startte dit nieuwe seizoen vol goede moed. Maar na een vijftal wedstrijden gefloten te hebben protesteerde mijn lichaam weer. Niet door die wedstrijden, maar doordat ik op mijn werk wat pech had. En dat had en heeft zijn weerslag op wat ik fysiek nog kon en kan behappen. Wat haarscheurtjes werden scheuren. Wat gewrichtspijntjes werden gewrichtsletsel. Wat spierklachten werden spierblessures. Minder prettige gevoelens werden onprettige ervaringen.
En het had en heeft z’n weerslag op wat ik aan sport nog doen kan. Dat besefte ik meteen.
Ik zal nog kritischer moeten zijn in het maken van keuzes. Hoe dan ook doe ik niets als ik last heb. Ik ga pijntjes niet meer verbijten. En krijg ik last van iets terwijl ik aan het werken en/of trainen ben, dan stel ik het leveren van sportprestaties uit. Anderen mogen namelijk geen hinder ondervinden van de lasten die ik ervaar. Heb helaas al eens wedstrijden moeten afbreken vanwege lichamelijke klachten en dat is iets wat ik wil vermijden. Topfit zal ik wellicht nooit meer worden, maar als het me lukt om fit te zijn dan geef ik mezelf weer groen licht. Hopelijk begrijpt men dat. En verwacht men mij graag terug op de voetbalvelden. Dan heb ik een doel om aan mijn herstel te werken.
Voor nu denk ik dat langs de zijlijn staan in plaats van de grasmat op te zoeken noodzakelijk is. Maar wellicht komt er binnen een paar weken alsnog een positieve wending. Anders zal ik alsnog een andere keuze moeten gaan maken.
Egbert Egberts fluit ruim 41 jaar wekelijks wedstrijden in het amateurvoetbal. Schrijft over wat hem boeit, wat hem raakt, wat hem verwondert, wat hem ergens toe beweegt. Omdat het mag. Reacties? Mail naar info@voetbalrotterdam.nl.
