Foto: Justin Egberts
Omdat het tegenwoordig vrij lastig kan zijn om vrijwilligers te vinden is de betaalde verenigingsmanager in beeld bij sportverenigingen. Deze werknemer heeft een belangrijke, sturende, uitvoerende, controlerende, ondersteunende en sociale functie binnen een club.
De verenigingsmanager is verantwoordelijk voor het inventariseren, organiseren en het laten uitvoeren van ledentaken. En werkt nauw samen met het verantwoordelijke bestuur en eventuele commissies. Afhankelijk van de hoeveelheid werkzaamheden sluiten sportverenigingen dienstverbanden af voor 24-38 uur per week op jaarbasis. Tijdens het te spelen voetbalseizoen ligt het aantal uren hoger en tijdens de zomer-, en winterstop lager.
De verenigingsmanager is bij de meeste clubs die van deze betaalde kracht gebruik maken in de plaats gekomen van de vrijwilligers die verantwoordelijk waren voor vooral administratieve en planmatige taken. Dit persoon fluit bijvoorbeeld dus geen wedstrijden, maakt de kleedkamers niet schoon, coacht of traint geen teams, rijdt geen jeugd naar uitwedstrijden, staat niet in de keuken en/of staat niet achter de counter van de kantine. Deze functies moeten dus nog altijd gedaan worden door vrijwilligers. De totale coördinatie is aan de professional.
De coördinerende vrijwilligers sterven langzaam uit. Het is een job, die veel van iemand vergt. Zeker als je daarnaast nog een gewoon leven hebt. Buiten de club. De veelal ondankbare functie.
Ik werd geraakt door een opmerking van de Rotterdamse Jakobina op Facebook, die reageerde op de opmars van de betaalde verenigingsmanager. Ik citeer:
,,Ik heb 18 jaar vrijwilligerswerk gedaan bij een voetbalvereniging. Wedstrijdsecretariaat, coördinator meisjes, ik deed de was voor de selectie, maakte de kantine schoon. Toernooien, materiaal. En dan ineens komt daar een eind aan. Waardering door sommigen was er, maar vaak was je toch de pispaal. Zeker als er een veld uitlag, wedstrijden niet door konden gaan of als er geen scheidsrechter was. Later regelde ik dus ook nog de scheidsrechter. Vele uren op de club rondgelopen. Maar je wordt gauw vergeten, dat is wel gebleken.”
Ik noem de vereniging in kwestie niet. De mensen die daar actief zijn en de leden die het betreft moeten zichzelf dat maar zelf aantrekken. Maar zo ga je niet met mensen om. Een vrijwilliger verdient waardering. Altijd. Ook als deze om wat voor reden dan ook gestopt is met dat werk. Het is werk, in dienst van een gemeenschap, onbetaald. Deze mensen zijn goud waard, ook als ze het om wat voor reden dan uiteindelijk ooit niet meer doen. Daar kan geen betaalde verenigingsmanager tegen op. Hoe belangrijk hij of zij in de toekomst misschien dan voor een club kan zijn. Jakobina herinnert met haar verhaal aan prachtige tijden. Ze verdient eeuwige roem. En wat mij betreft krijgt ze dat ook. Bij deze.
Egbert Egberts fluit ruim 41 jaar wekelijks wedstrijden in het amateurvoetbal. Schrijft over wat hem boeit, wat hem raakt, wat hem verwondert, wat hem ergens toe beweegt. Omdat het mag. Reacties? Mail naar info@voetbalrotterdam.nl.
