‘Pim Verbeek moesten we op zijn sterfbed beloven goed voor zijn broertje Robert te zorgen’
Ze hebben alle twee een lange en succesvolle carrière als voetballer achter de rug. Ben Ruter, 62 jaar nu, doorliep de jeugdopleiding bij Sparta tot en met het C-team, de betaalde jeugdploeg, en was later verdedigende middenvelder bij clubs als Zwart Wit’28 en Barendrecht. Hij werd met Unitas kampioen in het zondagamateurvoetbal en, dik in de veertig inmiddels, speelde hij nog in het eerste elftal van Swift Boys.
De 43-jarige Raymond Roos begon als pupil bij DCV, speelde 10 jaar in de jeugd bij Feyenoord en was daarna betaald voetballer bij Dordrecht’90, Beerschot en Kilkenny City in Ierland. Hij was ook actief bij TOGR, Capelle, SHO en Deltasport, destijds allemaal amateurclubs op het hoogste niveau en hij voetbalde als amateurspeler ook nog interlands voor het nationale elftal van de Nederlandse Antillen.
Tegenwoordig zijn ze beiden assistenten van hoofdtrainer Robert Verbeek bij tweedeklasser Sparta. Toen we Raymond benaderden om samen met Ben voor VoetbalRotterdam een verhaal over hun avonturen in het voetbal op te laten tekenen stemde hij meteen in. Het werd een geanimeerd onderhoud en als het aan hen had gelegen, waren we nu nog in gesprek, want ze hadden veel, heel veel te vertellen.
Leg om te beginnen eens uit hoe jullie elkaar hebben leren kennen.
Raymond: ‘Toen Ben bij Zwart Wit ’28 voetbalde ben ik vaak gaan kijken, want toen was dat de beste club uit de verre omgeving. Ik was nog een jong broekie toen en kwam vooral kijken naar voetballers die op dezelfde positie speelden als ik. Bij Zwart Wit ’28 was dat Ben.’
Ben: ‘Ik was een speler die de spelmaker van de tegenstander uit moest schakelen. Op welke manier maakte niet uit. Ik was fel en heel fanatiek en ging altijd voorop in de strijd. Kon spelers uit de wedstrijd lullen en als het moest deelde ik ook wel eens een schopje uit. Een mooi verhaal is dat ik toen ik bij Barendrecht voetbalde verkering kreeg met een leuke meid, die nu trouwens nog altijd mijn vrouw is. Ik was toen nog nooit bij haar thuis geweest, had dus nog geen kennis gemaakt met haar ouders. ‘Jullie moeten zaterdagmiddag luisteren naar Rijnmond, want mijn vriendje komt vanmiddag op de radio. Ze doen daar verslag van de wedstrijd die hij gaat voetballen’, had ze tegen haar ouders gezegd. Zo gezegd, zo gedaan. Zij die middag gekluisterd aan de radio. Telkens wanneer ik aan de bal was, noemde verslaggever Koos Rook mij de zwarte duivel, want op het veld ging ik zoals altijd als een beest tekeer. ‘Wat voor gast heeft onze dochter nu weer aan de haak geslagen’, moeten haar ouders toen vertwijfeld gedacht hebben. De eerste keer dat ik met haar mee ging naar haar ouders, was ik best wel zenuwachtig. Gelukkig is alles goed gekomen.’
Raymond: ‘Zo’n speler als Ben was ben ik ook altijd geweest. Wij waren mannetjesputters, moesten op het veld veel vuil werk opknappen en daar deden we nooit moeilijk over. Zulke spelers heb je in een voetbalploeg natuurlijk ook nodig. Echt met elkaar te maken kregen we pas toen ik bij Deltasport voetbalde. Robert Verbeek was er trainer en Ben was zijn assistent. We hadden een geweldige ploeg toen, speelden in de hoofdklasse en rolden tegenstanders als IJsselmeervogels en Spakenburg op.’
Ben: ‘Koos, de vader van Robert had ik bij Sparta als jeugdtrainer meegemaakt en Pim Verbeek, zijn zoon was een teamgenoot van me in het C-team, de betaalde jeugd. Pim, die helaas in november 2019 overleden is, en diens jongere broer Robert ken ik al heel lang. Robert is een hele goede vriend van me.’
Raymond: ‘Feitelijk kan je de familie Verbeek als de rode draad in onze voetbalcarrières beschouwen. We troffen elkaar in de loop der jaren bij verschillende clubs en hebben altijd contact met elkaar gehouden, ook buiten het voetbal om. Op zijn sterfbed vroeg Pim aan ons om goed voor zijn broertje Robert te zorgen.’
Hoezo is de familie Verbeek een rode draad in jullie loopbaan?
Ben: ‘Toen ik bij Unitas voetbalde, was Robert mijn ploeggenoot en Pim mijn trainer. Het was na vierdeklasser Nieuwerkerk zijn tweede club als hoofdtrainer. Na Koos Verbeek bij Sparta als jeugdtrainer te hebben gehad, is het voor mij dus bij Unitas verder gegaan met de familie Verbeek. Toen Robert later trainer was geworden, ben ik assistent van hem geweest bij AGE en later bij Deltasport. Daar hadden we Raymond als speler in de ploeg, die precies op de zelfde manier voetbalde als ik altijd gedaan had. En sinds 2017 ben ik weer assistent van Robert, bij Sparta.’
Raymond: ‘Robert Verbeek had ik al als trainer meegemaakt bij Dordrecht’90 en bij Deltasport kwam ik hem als speler dus weer tegen. En bij tweedeklasser Sparta ben ik vanaf seizoen 2019-2020 zijn assistent, al die jaren sindsdien samen met Ben. Pim Verbeek was bondscoach van de Nederlandse Antillen en stelde mij, samen met Giovanni Franken op in interlandwedstrijden. Giovanni speelde bij DOTO en ik bij Deltasport en wij waren de enige twee voetballers in het elftal van de Nederlandse Antillen uit het amateurvoetbal. De rest was allemaal betaald voetballer, ook jongens die op de bank zaten. Onder Pims leiding speelde ik vijf interlands, waaronder uit bij Honduras voor 60.000 toeschouwers. Dat vergeet ik nooit meer. Pim was een geweldige trainer en een geweldige vent. Toen wij een keer op Curaçao waren met de selectie bezochten we het slavenmuseum. Pim hield daar een speech waar ik nu nog kippenvel van krijg. Als witte Nederlander bood hij excuses aan voor wat Nederland vroeger in de slavenhandel had gedaan. Daarmee maakte Pim diepe indruk bij iedereen die daarbij aanwezig was. Pim was een geweldige vent, kapsones en maniertjes had hij niet. Hij was altijd en overal helemaal echt. Robert is uit precies hetzelfde hout gesneden.’
Wat is jullie rol als assistenten van Robert bij Sparta?
Ben: ‘De teamspirit bewaken en spelers beter maken. We letten overal op, zelfs op de kleinste details. Als we tijdens een wedstrijd een speler op een verkeerd plek zien of een verkeerde loopactie zien maken, kijken we elkaar aan en weten we genoeg. Die gaan we na de wedstrijd dus even vertellen wat hij verkeerd heeft gedaan en wat hij op dat moment had moeten doen. Spelers kunnen ons helemaal niks wijs maken, want we hebben zelf jaren op niveau gevoetbald en dus alles meegemaakt. Wij weten uit eigen ervaring hoe we een boodschap over moeten brengen aan spelers. Als je dat verkeerd doet, raak je ze nooit en verandert er niks. Je moet dus niet alleen weten wat je zegt, maar ook hoe je dat doet. Op die manier hebben we altijd contact met spelers. Altijd al gehad ook trouwens, ook toen ik nog voetballer was. Uit mijn tijd bij Unitas heb ik nog wel een mooi verhaal. De club zocht nog een linksbuiten. Ik kende Gijs Zwaan en zei tegen Gijs dat hij bij Unitas moest komen voetballen. Hij reageerde met een diepe zucht. Unitas in Gorinchem, dat vond hij wel erg ver weg. Ik kreeg hem zover om naar een wedstrijd te komen kijken en toen hij dat een keer gedaan had, was hij om, ook omdat de centjes er goed waren natuurlijk. Het jaar daarop was Gijs linksbuiten, die zich af en toe niet al te druk maakte. Ik moest hem wakker houden, haha. Mooie tijden meegemaakt met Gijs. Als trainer is hij nu een stuk serieuzer geworden en dat vind ik eigenlijk wel jammer.’
Raymond: ‘Wij zorgen ervoor dat de spelers er alles aan doen op het veld. Dat ze net zo gedreven voetballen zoals wij altijd gedaan hebben. Als jonge speler is het mij met de paplepel ingegoten door Cor Lems, die mijn buurman was. Cor voetbalde bij Dordrecht, regelde voor mij een proefwedstrijd en zo kwam ik bij Dordrecht terecht. Reed op en neer naar Dordrecht met Cor, die je vervolgens op de training doormidden schopte. En dan samen weer in de auto terug naar Rotterdam. Schitterende tijden waren dat. Ik heb heel veel van Cor geleerd en probeer dat nu over te brengen op die gasten bij Sparta.’
Hebben de Spartavoetballers dezelfde mentaliteit als jullie?
Ben: ‘Aan ons kunnen ze nooit tippen, maar ze zitten er wel tegenaan. De jongens willen dolgraag winnen en zetten zich daar volledig voor in. Ze zouden op het veld soms nog meer van zich af moeten bijten, want af en toe zitten wij ons op de bank te verbijten van ‘pak die vent toch eens aan’ en dat gebeurt dan niet. Dat laten we dan wel merken hoor. Maar verder hebben we geen klagen.’
Maar jullie moeten je toch ook wel eens ergeren?
Raymond: ‘Het enige waar wij niet tegen kunnen is dat ze na een verloren wedstrijd niet veel later al weer vrolijk kunnen doen. Gelukkig komt dat niet vaak voor, want we hebben een goede ploeg. Corona heeft al twee jaar achter elkaar roet in het eten gegooid, maar misschien waren wij zonder die coronatoestanden al lang eersteklasser geweest. Dat kun je natuurlijk nooit weten. Daarom moeten we het dit jaar maar gaan doen.’
Ben: ‘Ik durf rustig te stellen dat we voor het kampioenschap moeten gaan. Die kwaliteiten hebben we echt. En bovendien hebben we met Robert een hele goede trainer. Die kan dat mogelijk maken.’
Hoe helpen jullie hem nog meer?
Ben: ‘Door af en toe de scherpe kantjes eraf te halen richting spelers. De laatste tijd gaat het wat dat betreft al veel beter, maar in het begin bij Sparta was Robert bikkelhard naar de spelers. Hij is een absolute winnaar en kan er niet tegen als dat niet lukt. Het is wel eens voorgekomen dat hij in de rust de kleedkamer verliet omdat hij zich gruwelijk had lopen ergeren over het vertoonde spel in de eerste helft. ‘Pakken jullie het maar over, ik kan het niet meer aanzien’, zei hij toen. Naar de spelers was hij ook keihard in het begin. Dan namen wij later zo’n jongen even apart en zeiden tegen hem dat Robert het goed bedoelde, maar niet altijd het geduld had.’
Raymond: ‘Hij moest natuurlijk wennen aan het niveau. Sparta is een tweedeklasser en hij was daarvoor jarenlang bij VOC trainer geweest en eerder bij andere hoog spelende ploegen, tot in het betaalde voetbal en het buitenland toe. Dat is natuurlijk wel even iets anders.’
Waarom traint hij nu dan een tweedeklasser? Met jullie kan hij toch ook hogerop aan de slag?
Ben: ‘Robert solliciteert niet, misschien komt het daardoor wel. Hij heeft de capaciteiten om bij een BVO te kunnen werken, maar is nu trainer van Sparta. Dat komt door voorzitter Frans Kerpel. Toen Robert bij VOC niet verder kon, werd hij gebeld door Frans die hem vroeg of hij trainer van Sparta wilde worden. Ze hadden niet veel later een gesprek en Robert vertelde dat hij inmiddels ook aanbiedingen van Unitas en IFC had ontvangen. Toen bood Frans hem een contract aan voor onbepaalde tijd, iets heel ongewoons in het voetbal. Daar sprak zoveel vertrouwen uit dat Robert meteen instemde en mij belde om weer zijn assistent te worden. Daarom zit hij nu bij tweedeklasser Sparta. En ik dus ook.’
Dan moeten jullie samen met hem er maar voor zorgen dat Sparta in het seizoen 2022-2023 in de eerste klasse voetbalt. Hoe gaan jullie dat bereiken?
Raymond: ‘Door niet alleen spelers beter te maken, maar ook door de sfeer te bewaken. Door buiten het trainen en voetballen ook aandacht te besteden aan andere dingen. Een trainingskamp bijvoorbeeld. In de winter gaan we met Sparta naar Valencia en dat regelt trainingskampen.nl. Een trainingskamp, dat is altijd een van de hoogtepunten van een seizoen. Bij alle clubs waar ik gezeten heb was dat geweldig. Met Deltasport zaten we eens op de bovenste verdieping van een geweldig hotel. Een verdieping onder ons zat de selectie van Werder Bremen en nog een etage lager die van Eintracht Frankfurt. Dat was wel heel bijzonder. Ik kijk er nu al naar uit wat we straks in Valencia weer mee gaan maken, maar eerst nog een boel punten pakken in de eerste seizoenshelft voordat we naar Spanje gaan.’
We hebben ook Robert Verbeek nog even gebeld. Zijn naam is een heleboel keer gevallen, dus we willen van hem wel weten hoe hij over zijn twee assistenten denkt en wat ze aan zijn werk als hoofdtrainer van Sparta toevoegen. Als we hem vertellen dat we een boeiend gesprek hebben gehad met Ben Ruter en Raymond Roos reageert hij als volgt: ‘Een boeiend gesprek? Ik kan me dat niet voorstellen. Maar alle gekheid op een stokje: het zijn twee fantastische gasten. Zowel als assistent en als mens betekenen ze heel veel voor mij. Ze zijn alle twee hele goede vrienden van me, ik zie ze vier, vijf keer in de week en buiten het voetbal gaan we ook vaak met elkaar om. Ze zijn goudeerlijk en hebben een eigen mening. We zijn het lang niet altijd met elkaar eens en dat levert af en toe aardige discussies op, maar dat is prima. Ik houd niet van jaknikkers en meelopers om me heen. Waarom ik twee van zulke assistenten heb en niet eentje zoals de meeste trainers? Omdat ze elkaar prima aanvullen. Raymond is er meer voor het tactische en Ben is een voortreffelijke people manager en kan individuele spelers daardoor sterker maken. Ze hebben alle twee heel veel humor en dat is belangrijk in een groep. Samen met de andere mensen uit de staf bij Sparta voegen ze veel toe en daardoor is het prima vertoeven bij Sparta, dat toch al een geweldige club is om te werken. En daar dragen Raymond en Ben dus heel veel aan bij.’
