Veel sportverenigingen hebben hun zaakjes goed voor elkaar. Hebben de taken onderling goed verdeeld en op alle plekken de juiste personen gezet. Maar helaas geldt dit niet voor elke club. En dat zet je ook meteen te denken.
Zo is de lokale basketbalvereniging in Gorinchem waar ik slechts bescheiden actief vrijwilliger ben naarstig op zoek naar een voorzitter, een secretaris, een penningmeester, een wedstrijdsecretaris en een bestuurslid sponsorzaken. Een compleet nieuw bestuur dus. Twee Rotterdamse voetbalclubs zitten in hetzelfde schuitje. Bij de eerstvolgende ALV houden alle zittende bestuursleden het voor gezien. En een zaalvoetbalvereniging in Drechtsteden kampt met hetzelfde euvel. Daar zit het zittende bestuur al ruim drie seizoenen te wachten op de wisseling van de wacht.
Hoe komt het toch, dat een functie in het dagelijkse en aanvullende bestuur van een sportbroeder- en zusterschap niet zo simpel in te vullen is?
Vooropgesteld, de tegenwoordige tijd is anders dan die in het verleden. De saamhorigheid binnen sportverenigingen is anders dan die van bijvoorbeeld een jaar of 25 terug. Maar ook de invulling van vrijetijdsbesteding is niet meer hetzelfde. Integendeel. Om te kunnen sporten wil niet iedereen iets terug doen voor de club waar men lid van is. En waarom zou je een vereniging mee willen gaan besturen als anderen dat wellicht beter kunnen?
Die ‘anderen’ zijn er niet of nauwelijks. Vroeger was bestuurslid zijn ook een erebaantje. Natuurlijk, er moest het één en ander gedaan worden. Op verschillende plaatsen binnen een club. En dat pakte men met hart en ziel op.
Maar nu lijkt het soms wel alsof de ziel eruit is. Bestuursleden moeten maar tijd zien te vinden tussen de dagelijkse bezigheden. Bezigheden die voor meer stress kunnen zorgen dan iemand lief is. En wie wil er bovendien nog vrijwillig Kop van Jut zijn? De overheid verlangt meer van leidinggevenden, je bent hoofdelijk aansprakelijk voor gevoerd beleid, en deels ook voor de beheerde financiën, en als er iets binnen de club niet goed gaat dan krijg je de win van voren. Of, in sommige gevallen, krijg je de ergste verwensingen naar je hoofd.
Vooropgesteld, ik wil geen bestuurslid van een vereniging meer zijn. Die periode ligt achter mij. Ben het bij diverse sportverenigingen geweest. Bovendien moeten besturen vooral worden opgevuld met jongere mensen. Zij zijn beter bij de tijd dan ik. Wie de jeugd heeft heeft de toekomst. Zegt men.
In sommige situaties waarin men vastloopt moet men zelfs maar overwegen of een vereniging nog zou moeten blijven voortbestaan. Geen bestuur, geen organisatie, geen club. Om het belang van het vinden en hebben van bekwame leidinggevenden te onderstrepen durf ik dat hier zelfs zonder met mijn ogen te knipperen op te schrijven. Bij deze.
Egbert Egberts fluit ruim 41 jaar wekelijks wedstrijden in het amateurvoetbal. Schrijft over wat hem boeit, wat hem raakt, wat hem verwondert, wat hem ergens toe beweegt. Omdat het mag. Reacties? Mail naar info@voetbalrotterdam.nl.
