Hij voetbalde jarenlang in de jeugdopleiding bij Feyenoord en als A-speler van die club werd hij zelfs landelijk topscorer in de toenmalige Shell jeugdcompetitie. Maar de laatste stap naar het eerste elftal zette hij niet en van een loopbaan bij andere clubs in het betaalde voetbal is het ook nooit gekomen. Eldrick Cristina had wel een mooie carrière in het amateurvoetbal. Zo werd hij met DOTO kampioen. Hij speelde ook bij RVVH, TransvaliaZW, Sparta, PFC en opnieuw TransvaliaZW en de laatste vier seizoenen voetbalde hij bij BZC/Zuiderpark. Maar die club heeft hij, samen met een achttal ploeggenoten, ingewisseld voor vierdeklasser DRL. Een opmerkelijke stap voor de buitenwacht, vooral omdat het zo’n grote groep spelers betrof.
Wij hebben Eldrick gebeld en gevraagd of hij wilde uitleggen waarom hij en zijn maten BZC/Zuiderpark ingeruild hebben voor DRL. Daar ging hij graag op. In zijn voortuin hebben we het er over gehad en zijdelings ook over andere gebeurtenissen in zijn lange, lange voetballoopbaan.
Laten we eerst nog even kort teruggaan naar de A1 van Feyenoord. Dat ging heel erg goed. Je werd zelfs topscorer in de landelijke competitie. Hoe komt het dat je bij Feyenoord de selectie niet gehaald hebt?
Eldrick: ‘Omdat Feyenoord in die tijd geld genoeg had om spelers van elders te halen. Er werd een spits aangetrokken en ik werd voor mijn diensten bedankt. Ik hoorde pas heel laat dat ik weg moest, op 31 mei. Heel veel clubs hadden toen hun selectie al rond en iemand die mij bijstond en hielp had ik niet. Nee, ik had geen zaakwaarnemer. Henk Fräser, die ik als trainer bij Feyenoord had meegemaakt, heeft nog wel een stage voor me geregeld bij FC Utrecht, maar daar is het ook niet gelukt. Ik moest concurreren met Igor Gluscevic en FC Utrecht koos voor hem.’
Je hebt dus als speler niet in het betaald voetbal terechtgekomen. Hoe kijk je daar nu op terug? Steekt dat nog een beetje?
Eldrick: ‘Toen had ik er veel moeite mee dat ik weg moest, maar nu is dat slechte gevoel daarover wel gesleten. Ik heb het een plekje weten te geven. Wat ik trouwens wel vind is dat spelers, die misschien wel minder capaciteiten hebben dan ik toen had, nu door zaakwaarnemers bij mooie clubs neergezet worden. Dat geluk heb ik nooit gehad. Maar het is goed zo. In het amateurvoetbal heb ik ook mooie jaren meegemaakt, zoals het kampioenschap bij DOTO, samen met Giovanni Franken, Nixon Dias en mijn neef Benjamin Martha.’
De laatste vier jaar voetbalde je bij BZC/Zuiderpark. Hoe ben je daar terecht gekomen?
Eldrick: ‘Dat is gekomen door Bert Kamp, een trainer die ik eerder bij TransvaliaZW al had meegemaakt. Speciaal voor Bert ben ik naar BZC/Zuiderpark gegaan, maar we weten allemaal wat voor vreselijks Bert is overkomen. Na zijn zware ongeluk is hij nooit meer op de velden teruggekeerd. Toch heb ik het al die jaren bij BZC/Zuiderpark enorm naar mijn zin gehad.’
Waarom maak je nu, samen met nog acht andere selectiespelers, de overstap naar DRL?
Eldrick: ‘Omdat het na die vier jaar eigenlijk wel op was. We hebben hele mooie dingen beleefd bij BZC/Zuiderpark. We hebben nacompetitie gehaald, we zijn kampioen geworden en gepromoveerd naar de derde klasse. Eigenlijk hebben we BZC/Zuiderpark op de kaart gezet. Veel spelers waarmee ik bij BZC/Zuiderpark samen voetbalde zijn daar gekomen door mij of door Benjamin Martha. We hadden een echte vriendenploeg, die op het veld graag wilden presteren, maar de derde helft ook heel belangrijk vonden. Al die jaren hebben we het super naar onze zin gehad, maar nu gaan we weg. We zijn niet met ruzie vertrokken, dat helemaal niet, trainer Ferry Seton is een prima gozer, maar de chemie was er niet meer.’
Chemie? Wat bedoel je daarmee?
Eldrick: ‘Wij voelden ons niet helemaal happy bij de koers die de club wilde gaan varen. Het bestuur en de staf wilden het met jongere spelers gaan doen en afscheid nemen van de oudgedienden. Daarom hebben we onze eigen weg gekozen. Ik had wel wat meer aandacht van het bestuur verwacht toen we aankondigden weg te gaan, ook al omdat we de voorbije vier jaar BZC/Zuiderpark weer op de kaart hadden gezet, maar een gesprek heeft nooit meer plaatsgevonden. Dat vind ik wel jammer. Toch wensen we BZC/Zuiderpark het allerbeste en dat meen ik uit de grond van mijn hart, want al die vier jaar hebben we het daar heel erg goed naar onze zin gehad. Of we nu wonnen of verloren, het was na afloop van een wedstrijd altijd groot feest. Maar nu gaan we bij DRL voetballen, ook al omdat Carlos Fortes, de trainer daar, al jaren achter elkaar belde met de vraag of we bij hem kwamen voetballen. Dat gaan Benjamin en ik nu dus doen en omdat wij dat doen, gaan die zeven andere jongens ook mee naar DRL. Dat die club een vierdeklasser is, doet helemaal niet ter zake. Dat was BZC/Zuiderpark ook toen we kwamen. Wij willen nu met DRL hetzelfde doen als wat we met BZC/Zuiderpark gedaan hebben: de club weer op de kaart zetten en derdeklasser worden.’
Hebben ze bij DRL al een shirtje dat jou past?
Eldrick: ‘Haha, ja dat is al geregeld. Maar voetballen doe je niet met je gewicht, hoor. Dat doe je met je benen en vooral met je hoofd.’
Maar dat gewicht moet je op het veld wel met je meeslepen.
Eldrick: ‘Ik weet heel goed wat ik in het veld moet doen. Ik ben niet zo’n loper. Dat kan ook niet met die buik van me, haha. Andere spelers maken die meters wel. Benjamin Martha bijvoorbeeld. Die is al bijna 40 jaar en heeft nog altijd de longen van wel 40 paarden. Die is constant in beweging en naar zulke spelers kan ik dan mijn passes versturen. Mijn kwaliteiten op het veld kan ik dus nog altijd tonen en of je nu 60 kilo weegt of 80, dat is niet zo belangrijk.’
Maar jij weegt meer dan 80 kilo…
Eldrick: ‘Ik weeg 110 kilo. Als ik ooit nog de motivatie op kan brengen om daar 20 kilo van af te halen, dan kan ik nog jaren mee. Maar dat ga ik niet doen. Ik ga niet heel de zomerstop rennen. Die tijd is allang geweest. Straks als er weer getraind wordt, ben ik er. Ik ben nu 36 jaar oud, de mooiste jaren als voetballer heb ik al achter de rug, maar die laatste uitdaging bij DRL wil ik nog wel graag aangaan.’
