Hij voetbalde tot achter in de dertig en werd toen ineens trainer van HWD. Zelf had hij daar nooit over nagedacht, maar tegenwoordig is de 42-jarige Ali Rziki door het trainersvirus besmet. Hij wil niets liever. Inmiddels is hij jeugdtrainer bij SC Feyenoord, heeft zowel de opleiding UEFA-C als UEFA-B succesvol afgerond en na vier seizoenen bij HWD is hij sinds het begin van dit seizoen aan de slag als hoofdtrainer van zondag tweedeklasser COAL. Over zijn periode bij HWD, over het werken bij COAL, over hoe het trainerschap hem bevalt en ook hoe het is om op zondag je wedstrijden te spelen, het zijn allemaal dingen die we graag met Ali willen bespreken. ’s Ochtends vroeg, voordat hij begint met zijn werkzaamheden als aanspreekpunt voor het jongerenwerk bij de stichting DOCK in Schiedam, gaat hij daar graag op in.
Begin eens bij het begin. Hoe kwam het dat jij trainer werd van HWD?
Ali: ‘Ik heb tot mijn 37e gevoetbald, bij onder meer SVV, DHC, HOV, SVDPW en op het laatst in de vierde klasse bij HWD. Maar dat was het toch niet helemaal. Ik had jarenlang op een hoger niveau gevoetbald en aan het niveau van de vierde klasse moest ik behoorlijk wennen. Maar het was lekker dichtbij, ik woon vlakbij HWD in de wijk. Toch besloot ik om na dat ene seizoen te stoppen met voetballen, ook al omdat ik al een jaartje ouder aan het worden was. Toen kwam Ed Ficken, de voorzitter van HWD, naar me toe. Hij vertelde dat hij met een groot probleem zat. Alle spelers van het eerste elftal waren vertrokken en hij had nul spelers over, maar wilde als club wel graag op KNVB-niveau blijven voetballen met een eerste elftal. Hij vroeg of ik niet een nieuwe groep spelers bij elkaar wilde zoeken en daar als trainer mee aan de slag wilde gaan. Ed overviel me met die vraag. Trainer worden was iets waar ik nog nooit over nagedacht had. Ja, ik trainde bij SVV en later bij FC Maense het elftalletje waar mijn zoontje voetbalde, maar daar is het altijd bij gebleven. Trainer worden, dat leek me maar niets. Bovendien moet je dan terug naar de schoolbanken, want om trainer te worden moet je een diploma hebben en weer gaan leren en dat was wel het laatste wat ik wilde.’
Maar je bent het uiteindelijk toch gaan doen. Vanaf het seizoen 2016-2017 was jij de nieuwe trainer van HWD.
Ali: ‘In die tijd was ik ook in gesprek met trainer Toon Wolters, die ik heel goed kende van onze gezamenlijke tijd bij SVV en SVDPW. De intentie was dat ik als speler van HBSS er nog een jaartje aan vast zou plakken. Maar die vraag van de voorzitter van HWD zette me toch stevig aan het denken. Trainer worden, zou ik het toch niet gaan proberen? Ik besloot ervoor te gaan. Ik meldde me af bij Toon en trok als jongerenwerker de wijk in. Dat doe ik natuurlijk wel vaker, want dat is mijn werk. Maar nu ging ik met een ander doel op pad. Ik moest jongens hebben die bij HWD wilden komen voetballen. Ik ben die dag de wijk Overschie ingetrokken en al die jongeren die daar rondhingen en die ik allemaal goed kende heb ik aangesproken. Ik heb hen uitgelegd wat ik van hen wilde. Dat ik voetballers zocht die samen de nieuwe selectie van HWD zouden gaan vormen. Ik had er niet al te veel vertrouwen in, maar toen ik later die dag thuis was trof ik op mijn telefoon later die avond een nieuw aangemaakte groeps-app aan. ‘Nieuwe selectie HWD’ heette die groeps-app. Wat bleek? Die gasten die ik overdag had aangesproken hadden dat verhaal rondgebazuind en vervolgens die groepsapp aangemaakt. Er waren al 16 jongens toegevoegd aan die groeps-app en die gaven allemaal aan bij HWD te willen komen voetballen.’
Dat was een flinke verrassing, neem ik aan.
Ali: ‘Ja zeker. En het zou nog gekker worden, want vanaf die dag raakte alles in een stroomversnelling. Het aantal toevoegingen aan die groepsapp groeide gestaag. Op zeker moment waren het er 50. Het zakte daarna weer wel in, maar uiteindelijk bleven er rond de 40 over. Daar zaten jongens bij die al bij andere clubs voetbalden, maar het overgrote deel zat zonder club. Of was nog nooit lid van een voetbalvereniging geweest. Toen besloot ik het serieuzer aan te gaan pakken. Via die groeps-app nodigde ik iedereen uit om bij HWD samen te komen en met elkaar kennis te maken. De voorzitter en de secretaris en nog een paar andere mensen van HWD zouden er dan ook zijn. Daar kwamen 45 jongens op af en vanaf de allereerste dag zat de stemming er goed in. Ik legde uit dat gezelligheid voorop staat, dat normen en waarden heel belangrijk zijn en ook dat ik wel op ze wilde blijven rekenen. We zouden samen het seizoen ingaan en samen dat seizoen afmaken. Ik wist natuurlijk helemaal niets van het niveau van de jongens die op waren komen dagen, maar dat was niet belangrijk. Het belangrijkste was dat we weer genoeg spelers voor een eerste en een tweede elftal hadden. Ik legde de jongens uit dat het nog van niemand zeker was of ze in het eerste dan wel in het tweede elftal zouden gaan voetballen. Dat zou later wel bekeken worden. We zaten toen een week voor het sluiten van de overschrijvingsperiode en ik heb het toen ontzettend druk gehad. Buiten mijn werk om heb IK die week zeker 60 uur in die groep jongens gestoken, want ik wilde ze stuk voor stuk persoonlijk spreken, want ik wilde van iedereen weten of ze het jaar vol zouden maken. Ook de overschrijvingen van de jongens die al ergens anders voetbalden moesten geregeld worden.’
Hoe verliep het verder?
Ali: ‘Na de zomer zijn we aan de voorbereiding begonnen. Op de eerste dag had ik 48 jongens uit de groeps-app op het veld staan en er waren nog twee, drie andere jongens aanwezig. Vanaf dag 1 liep het als een trein. De resultaten bleven nog wel uit, maar we gingen volle bak. De groep werd steeds hechter, de sfeer was goed en toen het uitselecteren van de spelers zo’n beetje duidelijk was geworden, toen iedereen wist wie in het eerste zou voetballen en wie in het tweede, werd het beter en beter. Na de winterstop wonnen we vier wedstrijden achter elkaar en zaten we in de lift. Samen met al die bij elkaar gezochte gasten maakten we er een heel leuk seizoen van. We misten op een haar na een periodetitel en eindigden op de vijfde plaats, goed genoeg voor een beslissingswedstrijd om promotie tegen Victoria’04. Die wonnen we niet, maar omdat er in de derde klasse een extra plekje vrij was gekomen, promoveerden we alsnog. Dat was geweldig, zeker als je weet van waaruit we gestart waren.’
Jij was dat jaar trainer, maar papieren had je nog niet.
Ali: ‘In de eerste maanden heb ik helemaal niet als trainer gedacht, alleen maar als jongerenwerker. Want ik moest die gasten zover krijgen dat ze ervoor wilden gaan en dat bleven doen. Het eerste seizoen was ik trainer samen met Manuel dos Santos, een HWD-lid die wel de papieren had. In dat seizoen heb ik UEFA-C gehaald. Want toen ik het werken als jongerenwerker op het voetbalveld steeds meer begon los te laten en meer als trainer ging denken en met mijn spelers gesprekken aanging van ‘als we de bal niet hebben, wat moeten we dan doen’, begon ik het steeds leuker te vinden. UEFA-C is alleen geldig in de vierde klasse en omdat we dat eerste jaar meteen promoveerden heb ik het jaar daarop meteen UEFA-B gehaald.’
Je bent drie jaar bij HWD gebleven en toen werd je trainer van COAL. Hoe is dat gegaan?
Ali: ‘Na die promotie naar de derde klasse handhaafden we ons met HWD en ook het derde en het vierde seizoen bleven we derdeklasser. Daar was ik heel blij mee, want samen met die gasten die we bijeen hadden geraapt hadden we dat maar mooi voor elkaar gekregen. Wat wil ik nu, dacht ik na het derde jaar. Het antwoord wist ik meteen. Ik wil doorgaan als trainer en dan liefst op een hoger niveau. Ik raakte in gesprek met VFC en via Jasmin Hrnjic ook met COAL. Bij beide clubs heb ik hele prettige gesprekken gevoerd en uiteindelijk is het COAL geworden, ook al omdat VFC besloot Jesper Gudde als trainer aan te stellen. COAL is een uitstekend alternatief, want dat is een toonaangevende club die op zondag in de tweede klasse voetbalt en waar alles prima geregeld is. Arie Blok is een bevlogen voorzitter en andere mensen op de club verzetten ook bergen werk en de samenwerking met de andere stafleden is geweldig. Als trainer kun je met die dingen alleen maar blij mee zijn. Ik ben nu trainer van een tweedeklasser, maar in de toekomst wil ik nog hoger. Ik heb er thuis wel even over moeten praten met mijn vrouw, maar ik wil ook voor de licentie UEFA-A gaan. Ik heb me aangemeld bij de KNVB en ben inmiddels al op gesprek geweest bij Gert Aandewiel, de man die beslist of je toegelaten wordt op de opleiding. Hij vond dat ik nog niet genoeg ervaring op het gewenste niveau had. Volgend seizoen wordt mijn tweede seizoen bij tweedeklasser COAL, hopelijk denkt hij er dan anders over. Want ik ga me weer aanmelden.’
En je spelersgroep bij COAL? Is dat weer zo’n samengeraapte groep, haha?
Ali: ‘Nee, integendeel. Bij HWD kon het niet anders, maar bij COAL speelde de groep al een paar seizoenen samen, in de voorbije jaren waren er weinig wisselingen in de selectie geweest en dan moet je als nieuwe trainer er toch maar voor zorgen dat ze met jou aan de slag willen. Dat leverde geen problemen op, want vanaf het begin klikte het. Bij COAL bemoei ik me als trainer trouwens ook niet meer met de aantallen. Het eerste contact moet niet van jou als trainer uitgaan, maar van een speler. Die moet laten weten dat hij graag bij COAL wil komen voetballen. Niet omdat ik daar trainer ben, maar voor de club. Voetballers hoppen in deze tijd toch al te veel, vind ik en ik wil dat ze meerdere jaren voor COAL behouden blijven en na een jaar niet meteen weer weg zijn. Dat is hier de afgelopen jaren niet gebeurd en zolang ik trainer ben bij COAL zal ik er alles aan doen dat het niet gaat gebeuren.’
COAL voetbalt op zondag terwijl je om je heen ziet dat de ene na de andere vereniging van de zondag naar de zaterdag overstapt. Hoe sta jij daarin?
Ali: ‘Wat dat betreft praat iedereen elkaar maar na. Maar ik weet dat er nog veel spelers zijn en clubmensen daar omheen die er absoluut geen moeite mee hebben om op zondag te voetballen. En dat je dan verre reizen moet maken naar uitwedstrijden, dat moet dan maar. Toen ik nog voetbalde was ik ook nooit voor acht uur ’s avonds thuis. Nee, laat COAL maar lekker op zondag blijven voetballen. Spelen op zondag, daar is helemaal niks mis mee.’
