Hij debuteerde in het seizoen 2006-2007 als A-speler in het eerste elftal van Bolnes en behoudens een jaartje met vrienden in een lager elftal bij de club, is hij al die seizoenen daarna onbetwist basisspeler geweest van een ploeg die vanuit de vijfde klasse opstoomde naar de eerste klasse en daarna de omgekeerde weg bewandelde en nu nagenoeg anoniem in de vierde klasse acteert. De inmiddels 34-jarige Ronald Vrolijk deed dat samen met zijn een jaar ouder voetbalmaatje Aleph Real Lopez, ook een jongen van de club. Meer dan 350 wedstrijden moet Ronald wel gespeeld hebben voor Bolnes, maar het precieze aantal wedstrijden weet hij niet. Dat heeft hij nooit bijgehouden. Wij wilden een verhaal maken met beide spelers over de opgang en neergang van Bolnes, maar helaas was Aleph op het laatste moment verhinderd. We spreken daarom met Ronald, die de honneurs dus alleen waarneemt.
Wie was de trainer die je liet debuteren in het eerste elftal?
Ronald: Dat was Marco Neeskens. Ik voetbalde toen nog in de A en hij stelde me op als rechtsback. Bolnes speelde destijds in de vijfde klasse en bestond vooral uit jongens van de club, spelers die bij Bolnes ook in de jeugd hadden gevoetbald.’
Het zou het laatste seizoen zijn dat Marco Neeskens trainer van de club was. Wie was zijn opvolger en hoe ging het toen met jou?
Ronald: ‘Arjan Zoeteman en Erwin van Weijen volgden Marco op. Dat waren twee jongens van de club. Met Arno had ik nog samen gevoetbald, want het seizoen waarin ik mijn debuut maakte, was zijn laatste jaar als voetballer. Hij had jarenlang bij Bolnes in het eerste gevoetbald. Hij was trainer, samen met Erwin van Weijen. In het tweede jaar dat ze samen trainer waren, werden we ongeslagen kampioen van de vijfde klasse. Ik speelde als rechtsback alles. Op die positie zou ik jarenlang voetballen.’
Beschrijf jezelf eens als voetballer?
Ronald: ‘Ik ben een bijter, klets er in en verwacht dat mijn teamgenoten dat ook doen. Ik moet het hebben van mijn inzet. Ik wil altijd winnen en zal daar alles voor doen, want ik kan absoluut niet tegen mijn verlies. Spelers moesten me echt drie keer passeren voordat ze me voorbij waren. Vroeger pakte ik veel gele kaarten. Toen kon ik er mijn kamer wel mee behangen. Tegenwoordig ben ik daarin wel slimmer geworden. Ik ben nog altijd fanatiek, maar je wordt ouder en dan word je hierin slimmer. Ik ging veel mee naar voren en had een hard schot. Veel doelpunten heb ik niet gemaakt in al die keren dat ik nu in het eerste elftal voetbal, maar ik kon wel met een pass de jongens voorin in de diepte wegsturen. De laatste jaren speel ik centraal achterin.’
Met dat ongeslagen kampioen worden in de vijfde klasse was de opmars begonnen.
Ronald: ‘Dat wisten we toen natuurlijk nog niet. Maar ook het jaar daarna in de vierde klasse werden we kampioen. We rukten dus op naar de derde klasse. Ronald van der Zalm werd toen trainer bij Bolnes. Die liet ons met een ander systeem voetballen. We waren gewend om in 4-4-2 te voetballen en waren daar twee jaar achter elkaar kampioen mee geworden, maar Ronald wilde 4-3-3. Dat was wel wennen. Rond de winterstop hebben we als spelersgroep aangegeven liever niet meer met Ronald verder te gaan als trainer. Hij was een aardige vent en aan zijn voetbalvisie lag het ook niet, want bij vlagen speelden we echt wel goed, meer een echte klik met hem kwam er niet. Die chemie is er nooit geweest. Wij waren Arjan en Edwin gewend, twee jongens van de club die precies wisten hoe het hieraan toe ging. Wij waren in de derde helft net zo goed als in de twee helften daarvoor. Misschien speelt het ook wel mee dat Ronald bij ons als trainer voor het eerst op eigen benen stond, wie zal het zeggen. In ieder geval werd hij door het bestuur weggestuurd en Arjan Zoeteman maakte het seizoen af als trainer.’
Hoe ging het verder?
Ronald: ‘In het seizoen 2012-2013 werden we vierde maar met een periodetitel op zak konden we aan de nacompetitie meedoen. We haalden de finale tegen Soccer Boys. Toen bestond die finale nog uit een uit- en een thuiswedstrijd. Uit verloren we met 2-1, thuis wonnen we met dezelfde cijfers en in de verlenging werd er niet meer gescoord. Strafschoppen moesten dus de beslissing brengen. Dat was heel spannend en ook heel belangrijk, want het kon zomaar zijn dat als je miste je niet promoveerde.’
Nam jij een penalty?
Ronald: ‘Nee, dat durfde ik niet. Als ik een penalty zou missen, dan zou het aan mij liggen als we niet promoveerden. Die druk wilde ik niet. Ik wilde niet de schuldige zijn als het niet zou lukken. Gelukkig scoorden wij al onze strafschoppen en onze keeper Stefan van der Meulen stopte er eentje van Soccer Boys. Daardoor promoveerden wij naar de tweede klasse.’
En nog was de opmars niet gestopt.
Ronald: ‘Nee, want het jaar daarna promoveerden we weer via de nacompetitie. Geert Meijer was de nieuwe trainer van Bolnes geworden en die wist alles van onze tegenstanders. Hij vertelde ons altijd wat de sterke en de zwakke punten waren van de ploegen waartegen we voetbalden. Dat wist hij perfect. Dat in combinatie met de kwaliteit van onze ploeg zorgde ervoor dat we het hele seizoen bovenin meedraaiden en weer de finale van de nacompetitie bereikten. RCL klopten we in twee wedstrijden en zo waren wij eersteklasser en voetbalden we ineens tegen ploegen als Rijsoord, Sliedrecht en Brielle.’
Hoe was de samenstelling van het elftal in die jaren? Waren er bij Bolnes veel spelers van buitenaf bijgekomen?
Ronald: ‘Ja, maar dat ging geleidelijk aan. Elk jaar een paar nieuwe spelers en de meeste jongens waren van hier uit de buurt. Dat deed de club eigenlijk best wel slim. Zo waren de gebroeders Jeffrey en Sander Sturrus, de gebroeders Ferry en Leon Smit, de gebroeders Rutger en Sjoerd van Dijk en ook nog Jordy Wijnstekers en Robin Bak er bijgekomen en dat waren allemaal jongens uit Ridderkerk.’
Hoe ging het in de eerste klasse?
Ronald: ‘In het begin ging het wat prestaties betreft zo slecht nog niet. De allereerste wedstrijd wonnen we uit bij Sliedrecht en dat was een hele goede ploeg, hoor. Die wilden voor het kampioenschap gaan en Theo Lucius speelde daar toen. En wij wonnen in Sliedrecht gewoon met 2-1, haha . Ik gaf nog de assist waardoor Melvin Zaalman de 1-0 kon maken. De derby’s tegen Rijsoord waren ook geweldig. Normaal speelden we tegen die ploeg om het kampioenschap van Ridderkerk, nu ging het om de punten in de competitie! Geweldig, vonden we dat. Toch was de eerste klasse te hoog gegrepen voor ons. Bij ons moest alles kloppen en iedereen moest een hele goede dag hebben, dan haalden we punten. Uiteindelijk zijn we gedegradeerd.’
En het seizoen daarna degradeerden jullie weer.
Ronald: ‘Inderdaad. Toen ging het snel bergafwaarts met het elftal;. De broodvoetballers gingen weg, Ben Kinds is twee seizoenen onze trainer geweest en daarna kwam René Scholts. Na die drie jaar waren wij vierdeklasser geworden, want onder René degradeerde Bolnes alweer. Maar dat jaar heb ik niet meegemaakt als speler van het eerste elftal, want toen speelde ik met vrienden in een lager elftal. Maar dat was het toch niet helemaal. Ik miste de ultieme drang om te winnen, dat je er met z’n allen alles aan deed om met drie punten van het veld te stappen. Na dat jaartje ben ik als voetballer weer aangesloten bij de selectie, kijken of ik dat niveau nog aankon.’
Dat was het eerste jaar dat Serge Lopes bij Bolnes trainer was.
Ronald: ‘En die zette mij centraal achterin. Een leuke plek, vind ik dat.’
Je hebt de opmars naar de eerste klasse meegemaakt en nu speel je met je club weer op het laagste niveau. Je valt net de krant niet uit. Waar haal jij nog de drive vandaan om op dit niveau te blijven voetballen?
Ronald: ‘Uit liefde voor het spelletje. Ik kijk op vrijdag al uit naar de wedstrijd van zaterdagmiddag. Ik vind voetballen nog altijd heel erg leuk en het maakt eigenlijk niet uit op welk niveau ik dat doe, zolang het maar om het echie gaat. Dat ene jaartje in een lager elftal heeft me geleerd dat ik dat voorlopig nog maar moet blijven doen. Spelen in een eerste elftal om de punten, dat is toch het liefste wat ik doen.’
