Al vele jaren zeurt hij aan mijn kop dat hij een column wil hebben. Je kunt hem niet tegenkomen of hij begint erover, soms op het irritante af. Ik heb altijd de boot afgehouden en hem geplaagd met het feit dat er ontzettend veel voetballers zijn die beter zij dan hem en dat die dus allemaal eerder een column verdienen. ‘Eerst duizend anderen, dan kom jij pas aan de beurt’, sarde ik hem dan. Maar dat kon Kevin Elfering niet afremmen. De volgende keer dat ik hem tegenkwam, begon hij er weer over. Op de gekste momenten klampte hij me aan en als ik in een stukje over een andere voetballer hem eens zijdelings genoemd had, liet hij dat ook altijd merken. ‘Dat is een mooi begin, nu die column nog’, zei hij dan met een stalen gezicht. En dan kon ik hem weer antwoorden dat mensen die vragen, overgeslagen worden. Kevin is als onderwerp van een column dus nooit aan bod gekomen, maar de tijd is aangebroken dat ik eigenlijk niet meer om hem heen kan. Daarom staat deze keer zijn naam boven dit verhaaltje. Ik zal uitleggen waarom.
Er zijn inderdaad duizend spelers die beter kunnen voetballen dan Kevin, maar ik denk dat er maar heel weinig zijn die zich in het team- en clubbelang zo kunnen wegcijferen, zoals hij dat al jaren doet. En er zijn er nog minder die de voetbalbroek zo hoog opgetrokken aan hebben als hij. Als ik Kevin zie spelen, moet ik altijd glimlachen, want de bovenrand van zijn broek zit nog net niet onder zijn oksels. Alleen daarom is het leuk om hem te zien voetballen.
Binnen de lijnen is Kevin een vrij irritante speler voor elke tegenstander. Zelfs vrienden van hem willen niet tegen hem spelen als er op de training een partijtje op het programma staat. Hij zit constant op je huid, kleunt er onvervaard in en is ook niet te beroerd om een schopje uit te delen. Of hij bewust loopt te schoppen, of hij dat meer uit onkunde doet, laat ik hier maar in het midden. Feit is wel dat voor elke trainer die bij SC Botlek werkte Kevin altijd een prima kracht was waar beroep op gedaan werd als de nood aan de man was. Want een onbetwiste basisspeler is Kevin nooit geweest. Hij speelde alleen in het eerste elftal als er jongens geblesseerd waren, of geschorst.
Op het veld kan Kevin dus een vervelende speler zijn, eentje die door zijn onbesuisde optreden regelmatig tegen een gele kaart oploopt; buiten het veld is hij totaal anders. Bij SC Botlek loopt geen lievere knul rond. Hij kan met Jan en alleman opschieten. Iedereen vindt hem aardig en hij is dan ook geweldig geliefd op de club. Ook bij mij staat hij er goed op, ondanks zijn nimmer aflatende gezeur om een column.
Ibi noemen ze hem trouwens bij SC Botlek. Hij heeft een Indische moeder en is dus een indo, maar als je niet beter wist en alleen afgaat op zijn gezichtstrekken zou hij net zo goed van Marokkaanse afkomst kunnen zijn. Toen hij jaren geleden toetrad tot de selectie, werd hij door zijn teamgenoten dan ook Mohammed genoemd. Of Hoessein. Het was ploeggenoot John Blokland die hem de bijnaam Ibi gaf, naar Ibrahim Afellay, die in die dagen furore maakte bij PSV en daar diezelfde bijnaam had. Sindsdien wordt Kevin bij SC Botlek ook zo genoemd. Iedereen kent hem als Ibi en ik durf te wedden dat er ploegmaten zijn die niet eens weten dat hij eigenlijk Kevin heet.
Dit seizoen heeft Ibi een stapje terug gedaan. Hij voetbalt in het tweede elftal en maakt daar zijn piepjonge ploegmaatjes wegwijs. Aanvoerder is hij. Horendol worden ze van de constante aanwijzingen die Ibi hen in het veld geeft, maar buiten het veld hangen ze allemaal om zijn nek. Benieuwd of ze Ibi ooit ook gaan meemaken als de selectie op trainingskamp is. Dan valt er namelijk altijd veel te beleven met hem. Tijdens een van de vorige keren hadden ze zijn schoenen verstopt en op zijn sokken liep hij keihard over de gladde vloer achter de dader aan. Natuurlijk gleed hij uit. Hij knalde met zijn hoofd tegen de muur en moest door Nasser Abdalla, de enige nuchtere Botlekker op dat moment, naar het ziekenhuis gebracht worden, alwaar een aantal hechtingen aangebracht werd. Ze lachen er nu nog om bij Botlek. Waar ze minder om kunnen lachen is het feit dat Ibi in december 2018 trouwde met zijn Lana, maar dat de min of meer toegezegde vrijgezellenavond nooit heeft plaatsgevonden. Kevin zeurde bij mij jarenlang om een column. Kijk eens wat het opgeleverd heeft! Ik denk dat ik vanaf nu maar eens over zijn vrijgezellenavond ga zeuren. Misschien levert dat ook wel resultaat op.
