Aan de vooravond van een loodzwaar hersteltraject is het besef bij Excelsior Maassluis speler Devin Plank nog maar nauwelijks ingedaald. De 19-jarige Vlaardinger kampte vijf weken geleden met lichte kuitbeen klachten waarna de fysiotherapeut hem doorstuurde naar het ziekenhuis om een foto te maken.
Aanvankelijk werd hij naar huis gestuurd met de mededeling dat het een klein breukje in het kuitbeen was. Het lichaamsdeel was al aan het helen en na twee weken rust kon hij weer op het veld staan. Een dag later ging echter de telefoon: “We willen dat je nu naar het ziekenhuis komt.” Vanaf dat moment belande hij in een verschrikkelijke film die kanker heet.
“Vanaf het moment dat ik werd gebeld voelde ik dat het niet goed zat.” Kijkt Plank terug naar het moment dat zijn leven op zijn kop heeft gezet. “Er werd een MRI scan gemaakt en vervolgens kon ik mij gelijk melden in het VU in Leiden waar een biopt test werd afgenomen.
Waar voor gevreesd werd werd waarheid. “Ik had een kwaadaardige tumor in mijn kuitbeen.
“Hierna speelde alles zich als een sneltrein af: Afgelopen dinsdag werd, vooruitlopend op de komende chemotherapieën een port a cat ingebracht en kan Plank, die afgelopen jaargang debuteerde in het vlaggenschip van Excelsior Maassluis, zich opmaken voor de zwaarste wedstrijd uit zijn nog zo prille carrière: De weg naar herstel.
Chemo
“Ik sta er vrij nuchter in maar de weg naar herstel wordt lang en heel pittig met veel bijwerkingen zoals misselijkheid en kaal worden. Ik zal van dinsdag tot donderdag in het ziekenhuis verblijven om chemotherapie te krijgen en dit 10 weken lang. Daarna volgt een periode van ongeveer 2 weken rust en dan volgt een operatie aan het kuitbeen. Na de herstelperiode hiervan volgt er weer zo’n periode maar dan van 20 weken lang. Alles bij elkaar gaat dit ongeveer 8 maanden duren. We gaan voor volledig herstel maar je moet maar afwachten hoe het uitpakt.”
Vrienden
Hele schrale troost in het indrukkende verhaal is het groot aantal vrienden en familie dat Plank afgelopen maandag een hart onder de riem stak. Tientallen vrienden met fakkels verlichte op dat moment de straat om hem te steunen in ‘zijn’ strijd. “Ja, dat was echt zo mooi om te zien. Het besef daalde toen echt in. ik heb echt ontelbare berichten ontvangen van mensen die hun steun betuigen. Ook uit de voetballerij natuurlijk. Dat is de wereld waar ik, tot op een paar weken geleden nog vol op gefocust was. De weg naar het profvoetbal dat was mijn doel. Die focus is nu natuurlijk maar op één ding en dat is keihard vechten om te herstellen. Ik hoop met heel mijn hart dat ik me, als alles achter de rug is, in de toekomst weer ‘normaal’ druk kan maken om voetbal. Want op het veld staan dat blijft mijn doel.
