Ik zag hem altijd heel graag keepen, maar die tijd is voorbij. Hoewel, zeker weten doe je dat nooit bij Leo Timmer, want op 30 maart 2019 stond hij nog vanaf de aftrap onder de lat toen Spijkenisse voor de competitie aantrad tegen Jong FC Den Bosch. De nul hield hij niet, maar hij stapte wel winnend van het veld. Zijn vrouw Shelly was er bij die middag, want Shelly is er altijd bij als Leo een wedstrijd keept. Maar ik denk niet dat ze dat nog een keertje kan gaan doen, want Leo wordt in november 49 jaar oud en dat is ook voor doelmannen al een beetje tegen de bejaarde kant aan.
Shelly moet voortaan maar naar trainingen bij Spijkenisse gaan kijken, want bij die club is Leo al voor het tiende achtereenvolgende seizoen actief als keeperstrainer en in die rol valt er als kijker ook genoeg te genieten. Ik heb hem vorige week donderdagavond weer eens bezig gezien en ik kan Shelly aanbevelen dat ook eens te gaan doen.
Op een bijveld was hij voor aanvang van de training al bezig met de keepers Michael Termijn en BJ Groenenboom. Met links trapte hij telkens een bal van een meter of vijf tamelijk hard op doel, meestal richting benedenhoek, maar listig genoeg ook een aantal keer aanzienlijk hoger. Want er moest natuurlijk wel alert gereageerd worden op onverwachte ballen. Om beurten pareerden de keepers Leo’s schoten en een tijdje later werd het doel vanaf de andere kant van het zestienmetergebied onder vuur genomen. Net toen Leo een bal keihard tegen de paal schoot en het leer richting bosjes verdween, kwam assistent-trainer Davey van Velzen langs lopen. ‘Lekker Leo, zo zijn we straks weer een bal kwijt’, zei hij met een stalen gezicht. Leo verblikte of verbloosde niet en ging verder met ballen op doel schieten.
Hoewel hij op doel schoot en dus geen ballen hoefde te vangen of tegen te houden, had hij wel keepershandschoenen aan. Enorm grote keepershandschoenen, waarmee hij makkelijk een paar pakjes shag in kwijt had gekund en dat misschien wel gedaan had ook, want ik heb me laten vertellen dat Leo nog altijd rookt.
Donderdagavond was hij na een kwartiertje klaar met zijn bezigheden met zijn keepers, want trainer Marco van Rijn had de doelmannen nodig omdat een van de drie oefeningen die avond afwerken op doel was. En als spelers op doel moeten knallen en ze voor elk gescoord doelpunt een punt krijgen, dan moeten er natuurlijk wel keepers zijn die hun schoten tegen moeten proberen te houden.
Leo verlegde zijn bezigheden naar een veld verderop. Daar was een klein vierkant afgebakend met vier kleine doeltjes aan iedere kant en daar moest een ander groepje spelers een partijtje spelen, waarbij ze op elk doel konden schieten. Leo hield het nauwgezet in de gaten, de handen op de rug, zijn grote handschoenen nog altijd aan. Elke verdwaalde bal ging hij halen.
‘Jouw werk zit er toch op. Je kunt nu net zo goed naar huis gaan’, jende ik hem. Leo had meteen zijn antwoord paraat: ‘Ik moet de boel hier coachen.’ ‘Maar ik hoor je helemaal niet’, ging ik nog even verder. ‘Het heeft helemaal geen zin om hier hard te gaan schreeuwen’, zei hij. ‘Deze spelers hebben aan een half woord genoeg.’ Het is Leo ten voeten uit. Wat hij ook doet op de trainingsavonden, elke klus doet hij nauwgezet. Als hoofdtrainer heb je daar geen omkijken naar. ‘Jij bent hier volgend seizoen toch nog wel’, vroeg ik hem toen hij weer eens bij mij in de buurt kwam. ‘Ik denk het wel, hoor’, antwoordde hij. ‘We hebben maanden geleden al met elkaar gesproken en zowel bij de club als bij mij is de intentie om door te gaan. En we hebben het daarbij helemaal niet over geld gehad.’ Geld moet de drijfveer ook niet zijn. Als je Leo bezig ziet, zie je iemand die zijn taken serieus neemt, maar het plezier spat er ook altijd van af. Dat is niet in geld uit te drukken en het is altijd leuk om dat te zien. Van mij mag Leo bij Spijkenisse nog jarenlang keeperstrainer blijven.
