‘Heb je je loopschoenen bij je?’ Met een grote grijns verwelkomde John Stougje de jongens van de Onder 19 die afgelopen zaterdagochtend tegen elven bij SC Botlek arriveerden om te gaan trainen. Dat elftal wordt normaal gesproken getraind door René Jansen en Kevin Michilsen, maar zaterdag hadden ze daar John, de trainer van het eerste elftal, voor weten te strikken. Die hapte gretig toe, want hij vond het tof om zelf ook weer eens in beweging te zijn, want de selectie traint hij al weken niet meer. ‘In viertallen hebben we dat nog wel gedaan, maar trainen met tweetallen heeft geen zin, zeker niet als je er geen termijn aan kan plakken wanneer er weer gevoetbald mag worden’, legt hij uit. ‘Corona en de door de overheid ingestelde beperkingen maakten een zinvolle invulling van de trainingen welhaast onmogelijk, zeker als er zoals nu ook nog een avondklok is. In tweetallen trainen is dan alleen maar bezigheidstherapie’, vindt hij en daarom wordt er bij SC Botlek al tijden niet getraind.
Door de selectie niet wel te verstaan, want de jeugd heeft dat al die tijd doordeweeks wel gedaan. Ook op de zaterdagen. Afgelopen zaterdag ook weer. Veel jeugdvoetballertjes waren die dag druk in de weer; hun jeugdleiders hadden een onderling toernooitje georganiseerd. En ook voor de Onder 19 stond een training op het programma en die werd dus gegeven door John. ‘Het mes snijdt aan twee kanten’, legde hij uit. ‘Door die gasten te trainen leer ik hen beter kennen en dat is alleen maar goed, want zij zijn de toekomst van je eerste elftal. En nu kan ik zelf ook weer wat doen en bovendien iets wat nut heeft, want met jeugd hoef je niet in tweetallen te trainen.’
John had er dus zin in en ook de spelers van Onder 19 zagen een training, verzorgd door de hoofdtrainer wel zitten. Er stonden 19 spelers op het veld! Over de trainingsopkomst bij SC Botlek maakt John zich geen zorgen. Ook bij de selectie was die altijd hoog toen er nog wel getraind werd. Dat was bij GHVV’13, zijn vorige club, wel anders. ‘Als Ajax of Feyenoord op een trainingsavond op tv was, stond ik vaak met weinig jongens op het veld’, weet hij nog. Daarom prijst hij zich gelukkig met het hoge opkomstpercentage bij Botlek. ‘Dan kun je iets doen. Bij GHVV stelde ik trainingen samen voor zestien spelers en dan kwamen er maar acht. Gek werd je daarvan. Bij Botlek is dat anders en mede daarom heb ik het hier geweldig naar mijn zin.’
Zaterdag trainde hij voor de eerste keer de Onder 19, een elftal dat hij maanden geleden, toen er nog wel gevoetbald mocht worden, al een paar keer aan het werk had gezien. John is dus een trainer die verder kijkt dan zijn eigen elftal en zo moet het ook zijn, vind ik. Ik heb gehoord over trainers die niet eens weten welke spelers er in het tweede elftal voetballen, laat staan in de Onder 19. John steekt dus anders in elkaar en dat is alleen maar te prijzen. En dat hij de Onder 19 trainde pleit ook voor hem.
Er waaide zaterdag een gure wind over het veld, de gevoelstemperatuur was verre van aangenaam en dan zou je denken dat hij een training in elkaar geflanst had waarbij de vonken ervan afsprongen. Dat was niet zo. In het begin werd er niet zo veel bewogen. Na een paar rondjes over het veld in sukkeldraf werd er een tikspelletje gedaan en vervolgens pass- en trapoefeningen waarbij het open staan centraal stond, maar waarbij de meeste jongens stilstaand op hun beurt aan het wachten waren. Daarna werd er gelukkig aanzienlijk meer bewogen, want het overgrote deel van de training bestond uit een partijtje van 9 tegen 9 met een neutrale man in het midden. John had bij elke actie opbouwend commentaar, legde het spel af en toe stil om nadere uitleg te geven en gaf zijn ogen goed de kost. Je zag hem genieten en hij heeft al beloofd de Onder19 vaker te gaan trainen.
Bij Botlek zijn ze erg tevreden over John en niet voor niets is zijn contract onlangs verlengd. Hoewel dat allemaal heel begrijpelijk is, ook al omdat alles en iedereen positief over hem is en zaterdag de jongens van de O19 lachend van het veld stapten, is het ook opmerkelijk. Want in de competitie verloor hij alle wedstrijden die er gespeeld werden en als er vanwege de corona tot de zomer onverhoopt niet meer gevoetbald mag worden, is hij de eerste trainer in de historie van de club die een seizoen lang geen enkel punt gehaald heeft. Maar daar hoor je bij SC Botlek niemand over klagen. En dat hoeft ook niet. Of wel soms?
