Nafluiten (109): Rubberen korrels

0

Enkele tientallen jaren geleden besloten gemeenten natuurgrasvelden te laten vervangen door kunstgrasvelden. Verschillende generaties kunstgras zijn inmiddels aan het beeld van menig sporter voorbijgetrokken.

Kunstgrasvelden hebben weinig onderhoud nodig, zijn doorgaans redelijk slijtvast, maar zijn voor 99% niet bespeelbaar als het heeft gesneeuwd of gevroren. Diverse sporten maken er gebruik van, omdat het voordelen biedt ten opzichte van natuurgras. De eerste generaties kunstgrasvelden zorgden nog wel voor nare bijzaken als brandwonden na slidings, maar dat is niet of nauwelijks meer aan de orde bij de latere. Deze verschillen door de gebruikte garens en door de vulling die kan bestaan uit bijvoorbeeld zand, rubber of kurk. Nederland telt zo’n 2000 kunstgrasvelden met rubberkorrels.

Over die rubberen korrels is veel te doen geweest. Deze zouden gevaarlijk zijn voor de volksgezondheid. Er is veel aan gelegen geweest om de argumenten die geopperd werden naar het land van de fabelen te verwijzen. Toch leidden de kritieken ertoe dat diverse gemeenten over zijn gegaan op kurk. Een natuurlijke component, die bovendien water opnemend is. Iets dat vooral voordelen heeft met betrekking tot de bespeelbaarheid. Maar de ongelijkheid van kurk kan er wel voor zorgen dat de bal soms een vreemde wending neemt.

De rubberen korrels hebben echter ook voor andere uitdagingen gezorgd. Ik heb daar onlangs nog zelf hinder van ondervonden. Een keuringsdienst had namelijk geconstateerd dat veel van het speelveld weggerolde of weg gestuiterde bolletjes in een sloot en in een rioleringsbuis terecht waren gekomen. Omdat rubber een giftige bijwerking kan hebben als dit wordt vermengd met andere componenten of vloeistoffen werd voetballen op dat veld verboden. De vervuilde grond en watergangen werden toen en worden op dit moment nog steeds gesaneerd.

De club had toen ik daar mocht aantreden als arbiter echter alleen een kunstgrasveld als hoofdveld. Een wetra (wedstrijd/trainings) veld waarnaar moest worden uitgeweken voldeed qua formaat en omheining niet aan de door de KNVB gestelde eisen. En ik moest er uiteindelijk toe besluiten om de wedstrijd af te gelasten. Niet leuk, maar ja: regels zijn regels. De bezoekers en thuisploeg hadden daar wel begrip voor, al ontkwam ik niet aan de indruk dat de organiserende club dit van tevoren wel had kunnen weten. Het scheelde mij een reisje met het ov van bijna drie uur heen en terug. En de tegenstander een autorit van in totaal twee uur vice versa.

Inmiddels heeft de vereniging van de gemeente te horen gekregen dat nog voor 1 december de rubberen korrels zullen worden vervangen door kurk. Thuiswedstrijden worden ondertussen gespeeld bij een andere vereniging, op zo’n drie kilometer van de eigen locatie. Wat moet, dat moet. Maar straks is alles beter. Daar gaan we maar vanuit.

Egbert Egberts floot veertig jaar wekelijks wedstrijden in het amateurvoetbal. Blies ook een aantal jaren op hoog niveau basketbal. Is weer terug als arbiter op de sportvelden. Schrijft over wat hem boeit, wat hem raakt, wat hem verwondert, wat hem ergens toe beweegt. Omdat het mag. Reacties? Mail naar info@voetbalrotterdam.nl.

Laat een antwoord achter