Hij was eerder bestuurslid bij Hermes DVS en voorzitter bij VVK’68 en toen die club met Spaland fuseerde en Kethel Spaland werd, hanteerde hij bij die vereniging 10 jaar de voorzittershamer. September 2019 trad hij terug, maar korte tijd later pakte hij de bestuurlijke draad weer op. Niet bij Kethel Spaland; vijf maanden geleden werd Pim voorzitter van het Schiedamse SVV. Waarom trad hij af bij Kethel Spaland? Waarom wordt hij niet veel later voorzitter bij alweer een nieuwe voetbalvereniging? En wat heeft hij de afgelopen maanden bij SVV meegemaakt? Want die club op sportpark Harga maakte toch wel roerige tijden door, de afgelopen anderhalf jaar. En hoe is het allemaal gegaan nadat Leonidas zich bij SVV meldde met het verzoek om een verregaande samenwerking, iets wat de leden vorige week op een ingelaste algemene vergadering hebben tegengehouden? Allemaal vragen die we hem voor willen leggen. Pim is gaarne bereid die te beantwoorden.
Om te beginnen: na 10 jaar stoppen als voorzitter bij Kethel Spaland, dat doe je niet zomaar. Waarom nam je dat besluit?
Pim: ‘Toen ik er bij Kethel Spaland negen jaar als voorzitter op had zitten, wilde ik eigenlijk al aftreden. Ik had een fusie achter de rug en later nog de verhuizing naar het nieuwe sportpark Willem Alexander, ingrijpend en spannend allemaal, maar de laatste jaren was het een beetje een sleur geworden. Omdat veel mensen op de club wilden dat ik voorzitter bleef, heb ik er nog een tiende jaar aan vastgeplakt, maar na dat tiende jaar was het echt genoeg. Ik had niet meer de gedrevenheid en het enthousiasme dat ik eerst wel had. Het dagelijkse reilen en zeilen begon me tegen te staan en ook het negativisme van sommige clubmensen. Ik kan best tegen dat negatieve gedoe, heb dat altijd aan de kant kunnen schuiven, maar mijn gezin had er wel last van. Ik ben niet gevlucht en Kethel Spaland is een fijne club, ik ben er nog altijd lid, maar ik vond dat de vereniging een frisse wind nodig had, iemand die met nieuwe ideeën komt en de club weer doet bruisen. Na 10 jaar was het tijd voor een ander. In september 2019 trad ik af.’
Vijf maanden later was je ineens voorzitter van SVV. Hoe is dat zo gekomen?
Pim: ‘Thuiszitten en niets doen, dat was het toch ook niet helemaal. Ik miste het toch wel. Na vier, vijf weken werd ik plots gebeld door Henny Idema van SVV. Hij zat bij die club in een commissie die in het leven was geroepen om nieuwe bestuursleden te zoeken en om het zondagvoetbal weer nieuw leven in te blazen, want dat laatste wilden de leden. Of wij eens met elkaar konden praten, vroeg hij. Dat gesprek hadden we een paar dagen later, met ook Hans van Dijk erbij, oud-voorzitter van SVV, die ook in die commissie zat. De club had met het opheffen van het zondagvoetbal aardig wat interne strubbelingen achter de rug en wilde weer in rustiger vaarwater komen, met een nieuw bestuur. Ze schetsten het beeld hoe de club er voorstond, wat de toekomstplannen waren en vroegen of ik de nieuwe voorzitter van SVV wilde worden. Daar moest ik wel even over nadenken. Ik wist van de problemen die SVV intern had. Veel mensen raadden het me af. ‘Waar ga je aan beginnen? Wat moet je daar nu doen? Je haalt je veel ellende op je rug’, zeiden ze. Maar hoe langer ik erover nadacht, hoe meer bij mij het idee ging leven dat ik het juist wel moest doen, ook al omdat mensen van andere verenigingen waarmee ik als voorzitter van Kethel Spaland te maken heb gehad, tegen me zeiden dat die rol bij SVV echt iets voor mij was. Om er nu in te stappen bij SVV zou een enorme uitdaging zijn en dat trok me meer en meer. Mijn kennis en kunde en mijn netwerk zou daarbij goed van pas komen, dacht ik. Nergens is het gras groener, het is overal wel wat, wist ik, maar wat SVV wilde, de ambities die ze uitspraken, dat zag ik helemaal zitten. Ze wilden weer rust in de tent. En ze wilden het zondagvoetbal weer op de kaart zetten. Ik gaf na de bedenktijd aan voorzitter te willen worden en op een algemene vergadering half maart dit jaar ben ik door de leden aangesteld.’
En? Hoe bevalt het?
Pim: ‘Ik moet zeggen dat ik in een warm bad terecht ben gekomen. Ik ben van mening dat eerlijkheid en transparantie van groot belang is om het vertrouwen van de leden te winnen en dat vervolgens vast te houden. In een toespraak voor de leden heb ik aangegeven dat ik vind dat SVV de meest sexy vereniging van Schiedam moet worden en heb uitgelegd wat ik daaronder versta: dat mensen het leuk vinden om hier te gaan voetballen, dat onze uitstraling is dat we een gezellige vereniging zijn, waar je zowel prestatief als recreatief aan je trekken kunt komen. Als voorzitter moet ik, samen met de andere bestuursleden, goed luisteren naar wat de leden willen. Niet jij als voorzitter beslist, niet het bestuur beslist, maar de leden beslissen, want die hebben jou aangesteld. De leden hebben aangegeven het zondagvoetbal weer terug te willen en dat gaan we dus doen. Vanaf komend seizoen hebben we dan ook een zaterdag- en een zondagselectie, die alle twee in de vierde klasse uitkomen. Beide elftallen zullen prestatief zijn en dat zal in de toekomst zo blijven. En dat kan! Zo gaan we het doen. Het heeft helemaal geen zin om een strijd te voeren, het moeten geen twee kampen binnen de vereniging worden. We gaan alles doen om dat te vermijden, want we hebben elkaar allemaal nodig. Na vijf maanden ben ik er al achter gekomen dat het wat dat betreft hier wel snor zit. Het leeft bij SVV echt wel om er samen weer iets moois van te maken.’
En toen meldde Leonidas zich ineens. Vertel eens hoe dat gegaan is.
Pim: ‘Op 25 juni ging mijn telefoon. Onbekend nummer, zag ik. Het bleek Geert Hof te zijn, van Leonidas. Die vertelde dat hij interessante verhalen over mij had gelezen en stelde voor eens samen aan tafel te gaan zitten om nader met elkaar kennis te maken. Ik heb daarmee ingestemd, maar heb me wel meteen afgevraagd waarom hij dat gesprek wilde. Want daar moest hij wel een speciale reden voor hebben, zo dacht ik. Dat was ook zo, want in het goede gesprek dat volgde, vertelde hij dat ze Leonidas gingen opheffen en dat ze op zoek waren naar een ‘gastoudervereniging.’ Hij zag het helemaal voor zich dat alle voetballers van de B-categorie van zijn vereniging geadviseerd zouden worden om bij SVV te gaan voetballen en daar ook lid te worden. En de vijf elftallen van de A-categorie van Leonidas, de zaterdag 1, 2 en 3 en de zondag 1 en 2, jongens waarvan er veel een contract hadden, zouden verplicht worden bij ons op Harga te gaan voetballen. Die hadden namelijk geen keus, want ze hadden bijna allemaal een contract. Dat zou betekenen dat onder onze paraplu er een SVV-zaterdag- en een SVV-zondagelftal zou zijn en ook een SVV/Leonidas-combinatie voor zowel de zaterdag als voor de zondag. Dat zou één seizoen duren en daarna zou Leonidas helemaal opgaan in SVV en zou SVV hun plaatsen in de competitie innemen. Bestuurlijk zagen we dat wel zitten, maar we wisten vanaf het begin ook dat er een aantal haken en ogen aan zat. Hoe moeten we dat organisatorisch gaan behappen, met zoveel nieuwe voetballers op ons complex, bijvoorbeeld. En hoe moeten we dat faciliteren? Hebben we daar het geld voor? Ook bleek Leonidas niet vast te willen leggen hoe het na dat eerste seizoen verder moest gaan. Ze spraken wel hun intenties uit voor een langdurige samenwerking, maar aan intenties heb je niets. Je moet het ook juridisch dichttimmeren. We waren al iets minder enthousiast dan in het begin, maar wilden niet zelf beslissen. Dat moesten onze leden doen. Op een ingelaste ledenvergadering op 31 juli hebben we alles uitgelegd. De leden hadden een heleboel vragen en zeiden tegen ons dat we daar antwoorden op moesten vragen bij Leonidas. Op 2 augustus hebben we weer met Leonidas om de tafel gezeten, maar verder gaan dan hun intenties uitspreken, wilden ze niet. Dat hebben we onze leden verteld op een tweede ingelaste ledenvergadering, op 7 augustus. Er volgde een stemming en 97% was tegen en daarmee was de beoogde samenwerking van tafel. Dat hebben we Leonidas meteen meegedeeld.’
Vind je dat erg?
Pim: ‘Voor Leonidas is het erg. Voor ons niet. Wij wilden vanaf onze start met het nieuwe bestuur beginnen in een rustig tempo, in een rustig vaarwater en op eigen kracht alles opbouwen. Kijken of we binnen een paar jaar op kunnen klimmen naar de tweede klasse op zaterdag en op zondag bijvoorbeeld. Als we na komend seizoen de plek van Leonidas over hadden moeten nemen, hoofdklasse wellicht op zondag, dan zou het allemaal veel te snel gaan. Dan zouden we stappen overslaan en mogelijk weer met een terugval te maken hebben, met alle gevolgen van dien. Nee, de leden hebben een verstandig besluit genomen en daar kan ik als voorzitter heel goed mee leven. Zo blijkt eens te meer dat hier iets moois bloeit. Ik ben voorlopig nog niet weg hier als voorzitter, haha.’
97 procent van de SVV-leden stemden tegen. Je vraagt je af wie die een of twee voorstemmers waren.