Nafluiten (100): Vaarwel, Koos…

0

Onlangs overleed Koos. Jarenlang, vanaf zijn jeugd, verbonden aan één en dezelfde voetbalvereniging. Een sportieve voetbalvader, in zijn voetstappen gevolgd door diverse gezinsgenoten. Een ontzettend aardige kerel, met het hart op de juiste plek.

Pas gepensioneerd, of zoals dat heet: ‘vervroegd uitgetreden’. En na zijn actieve carrière als clubvoetballer vrijwilliger bij de club. Meervoudig. Hij maakte deel uit van diverse commissies en speelde jarenlang de man met de mijter, staf, rode mantel en witte baard. Kwam echter nooit te paard. Vond dat niet passend in een sportkantine. Begrijpelijk, want, zoals hij vaak zei: ‘’Je zult maar uitglijden over zo’n grote drol. Dat is niet altijd grote lol.’’

Koos was bovendien een buitengewoon voetbalscheidsrechter. Mijn eerste kennismaking met hem was toen ik een oefenwedstrijd van het eerste elftal van zijn kluppie floot. Hij vlagde. En hoe. Niet zoals menig clubgrensrechter dat goed kan, of eigenlijk niet goed kan. Sommige steken de vlag al in de lucht als iemand van de tegenstander dreigt aan de bal te komen. Buitenspel is dan nog meters ver weg van de overtreding. Of men vlagde voor een uitbal in het nadeel van de tegenstander, als de bal de lijn nog niet was gepasseerd.

Koos niet. Nooit. Hij was goudeerlijk, en zoals na verloop van tijd zou blijken, recht door zee, niet partijdig en vooral duidelijk en reglementair. En afspraak was afspraak. Moest hij een wedstrijd leiden, dan was hij er. Op tijd. Eigenschappen die hem – als hij voor de KNVB op niveau zou arbitreren – héél ver zouden hebben kunnen brengen.

Maar Koos was vooral een clubmens. Deelde jarenlang scheidsrechters in bij thuiswedstrijden vanaf het derde. Later ook nog enige tijd de jeugd. En floot ondertussen vrijwel wekelijks één of meer voetbalmatches.

Een paar weken voordat hij het leven op aarde zou verruilen met het hiernamaals kreeg ik te horen, dat Koos te kampen had met een agressieve vorm van kanker. Niet wetend dat het zo ontzettend snel zou gaan, dat hij er zomaar van de ene op de andere dag niet meer was. Een afspraak om elkaar bij de club weer eens te spreken zat er niet meer in.

Nooit meer samen koffie drinken, samen of apart de velden op, samen douchen, samen een pintje pakken. Of meer. Over en uit. Ik zal je nooit vergeten. Nooit.

Ik draag mijn honderdste column op aan Koos Lamboo. In hart en nieren vrijwilliger van Sportlust’46, Woerden. 

Egbert Egberts floot veertig jaar wekelijks wedstrijden in het amateurvoetbal. Blies ook een aantal jaren op hoog niveau basketbal. Keert weer terug op de sportvelden. Omdat het kan. Schrijft over wat hem boeit, wat hem raakt, wat hem verwondert, wat hem ergens toe beweegt. Omdat het mag. Reacties? Mail naar info@voetbalrotterdam.nl.

 

 

 

 

Laat een antwoord achter