Wilko Pulleman (42) hangt schoenen aan de wilgen: ‘De motivatie werd wat minder’

Wilko Pulleman hangt zijn schoenen na een lange carrière aan de wilgen. De 42-jarige clubman van DBGC vindt het genoeg geweest. ”Aan alles komt een eind! Helaas ook aan mijn voetbalcarrière. Ik ben 42, dus de jaartjes gaan al aardig tellen. Het herstel na een wedstrijd en van een blessure duurt langer. Ook de motivatie wordt minder. Niet voor de wedstrijden maar vooral met betrekking tot trainingen. Ik heb geen zin meer in sprintspelletjes of conditietraining. Daarnaast heb ik 4 kinderen waarvan de oudste 3 allemaal voetballen. Het is op zaterdag dus passen en meten om iedereen te zien voetballen en alles te regelen.”

De mooie carrière, waar Pulleman ook een uitstapje van vier jaar maakte naar Nieuwenhoorn, gaat dus uit als een nachtkaars. Met DBGC werd het een seizoen met wisselende successen. ”De eerste helft van het seizoen wisselden we slechte wedstrijden af met goede. De punten bleven uit waardoor we in de gevarenzone stonden. Na de winterstop pakten we het goed op met 7 punten uit 3 wedstrijden. We verloren net van Nieuwenhoorn en speelden gelijk tegen Axel. Het geloof was er weer maar helaas strooide het Corona virus roet in het eten. Aan de andere kant hebben we het geluk dat we nu zeker in de 2e klasse blijven. Of we het gered hadden? Ik denk het wel, maar we zullen het nooit weten.”

Persoonlijk kijkt Pulleman met minder plezier terug naar zijn laatste seizoen. ”Ik ben niet echt fit geweest maar door de vele blessures en de stand op de ranglijst heb ik noodgedwongen wel (bijna) elke zaterdag gespeeld. Fysiek knap je daar natuurlijk niet van op en kom je in een soort van vicieuze cirkel terecht. Hierdoor ga je van de ene lichte blessure naar de andere. Ik had beter een paar wedstrijden rust kunnen nemen om weer echt goed fit te worden maar goed dat is achteraf. Toen het voetbal 3 weken stil lag was ik er weer klaar voor maar helaas mocht het niet meer zo zijn.”

Pulleman beleefde in al die jaren mooie hoogtepunten met zijn DBGC. Vooral het seizoen waarin een beslissingsduel om het kampioenschap werd verloren van Hellevoetsluis en het jaar daarop waarin hij zijn persoonlijke hoogtepunt beleefde.  ”De periode onder trainer Richard Elzinga hebben we als team heel goed gepresteerd en vele successen behaald. De kampioenswedstrijd tegen Hellevoetsluis. Dat was een prachtige dag: op het terrein van WFB, 2000 man publiek en prachtig weer. Helaas verloren we de wedstrijd, omdat Hellevoetsluis op dat moment volwassener speelde. Het jaar daarna werden wij kampioen. Met een persoonlijk hoogtepunt voor mij in de wedstrijd tegen de Gunners waar we kampioen werden. Ik begon op de bank want ik kwam terug van een blessure ( was nog niet helemaal fit ). In de 60e minuut viel ik bij 0-0 in en met 1 van mijn eerste balcontacten maakte ik de bevrijdende 0-1. Dat zijn natuurlijk leuke dingen. Het laatste jaar speelden we, na een fantastische eindsprint in de competitie, nog voor promotie naar de 1e klasse, waar we terecht ten onder gingen tegen Nieuw Lekkerland. Ook de promoties met DBGC tegen WFB (2012) en de gewonnen beslissingswedstrijd (2005) met Nieuwenhoorn in het Excelsior stadion (2000 man publiek) tegen Leonidas, waardoor we naar de hoofdklasse promoveerden, waren hoogtepunten.”

Ondanks de vele hoogtepunten speelde Pulleman ook jaren lang op een redelijk bescheiden amateurniveau. Had er niet meer ingezeten? ”Ik had de periode rond mijn 16de  tot en met mijn 24ste beter voor de sport moeten leven. Mijn prioriteiten lagen meer bij het uitgaan dan bij het voetbal waardoor ik regelmatig geblesseerd was. Ik denk dat ik er in die periode zeker wel meer uit had kunnen halen. Wie weet hoe het dan gelopen had. Aan de andere kant misschien had ik dan wel al op mijn 33ste gestopt en deze laatste jaren gemist.”