Wim Nieuwland (DBGC): ‘Ik ben totaal mijn ritme kwijt’

0

In verband met het coronavirus kan er niet getraind worden bij de clubs en het spelen van een wedstrijd is ook onmogelijk. Spelers, trainers, stafleden, werkers op de achtergrond, supporters en iedereen die tijd en energie stopt in het voetbal, ze zijn allemaal veroordeeld tot wegblijven van het sportpark. Wat doet dat met je? We vroegen het ditmaal aan Wim Nieuwland, trainer van tweedeklasser DBGC.

Allereerst, hoe is het met je?

Wim:  ‘Met mij gaat het met de gezondheid prima en thuis, in het gezin is ook met iedereen alles goed. Niemand ziek gelukkig. Het is wel heel bizar dit. We hebben kennissen in Gambia en op Curaçao en ook daar ligt alles plat. En hier in Nederland is veel wat we gewend waren te doen vanwege de corona ook niet meer mogelijk.’

Hoe kom je de tijd door?

Wim:  ‘Het is vreselijk wennen. Heel mijn leven ben ik gewend om twee avonden in de week te gaan trainen en op zaterdag is dan een wedstrijd. Je weet gewoon niet beter. Dat valt ineens weg. En dat hakt er wel in hoor, moet ik zeggen. Ik was eigenlijk heel de week wel met voetbal bezig. Trainingen voorbereiden, internet afspeuren voor informatie over toekomstige tegenstanders, wedstrijdverslagen van die clubs lezen, interviews doornemen van spelers en voetballers van clubs waar we tegen moeten, heel veel lezen en nog een boel meer. En dat valt allemaal weg omdat je al weken niet voetbalt en dat gaat dat nu nog langer duren. Dat betekent dat ik mijn ei niet kwijt kan en dat is wennen hoor. Ook al omdat ik momenteel ook niet kan werken. Ik zit in de evenementenbranche, vooral gericht op beurzen en onze orderportefeuille is helemaal leeg gehaald omdat er in verband met de coronacrisis nu geen beurzen zijn. Hopelijk zijn we straks in september weer operationeel, maar nu zit ik dus al een tijdje thuis. Ik ben totaal mijn ritme kwijt.’

Een voordeel is wel dat je vrouw je nog nooit zoveel thuis heeft gehad.

Wim: ‘Haha inderdaad, maar ook dat is wennen. Zij werkt momenteel van huis uit en onze drie studerende dochters zijn ook thuis. Zij studeren in Rotterdam maar hun scholen zijn dicht. Ze kunnen nu niet weg. Niet uitgaan, nergens een hapje eten, niet bij vrienden of vriendinnen langs. Wij zitten thuis dus allemaal elkaar op de lip en dat zijn we niet gewend. Je kunt je draai niet vinden en het is moeilijk je zinnen te verzetten. Daarom ga ik een keer of vier, vijf in de week een eind wandelen bij ons in de polder.’

Wanneer was je voor de laatste keer bij DBGC?

Wim: ‘Dat was op donderdagavond 12 maart op de training. De zaterdag daarna zouden we voetballen tegen Yerseke, de nummer 2 van de ranglijst en dan was het zaak de puntjes nog even op de i te zetten. Maar die wedstrijd ging niet door en ook daarna is er niet meer gevoetbald.’

Hoe ga je daar mee om?

Wim: ‘In het begin dacht ik dat het nog wel mee zou vallen. Een paar weken eruit is nog te overzien. Als trainer heb je dan via de app contact met je spelers. Je geeft hun adviezen hoe ze fit kunnen blijven, je vraagt hoe ze er voor staan. Maar toen het bekend werd dat het langer ging duren had dat geen zin meer. Nu beperkt het contact zich tot privéaangelegenheden. Als spelers jarig zijn, als er ergens een kleine geboren wordt; dat soort dingen. Het is wel raar hoor, dat je niet met je spelers over het voetbal kan praten. Alles ligt stil; dat heeft dus helemaal geen zin meer. Ik had een abonnement op FOX voor het voetbal, maar daar laten ze nu alleen nog wedstrijden zien van vroeger. Daar zit ik niet op te wachten en ik heb mijn abonnement dan ook opgezegd. Als er straks weer gevoetbald wordt, zal ik weer abonnee worden en pak de draad dan weer op. Ik denk niet dat ik de enige ben die dit besloten heeft.’

En nu?

Wim: ‘Het ergste is de onzekerheid. Je hebt totaal geen idee over hoe lang dit nog gaat duren. De competitie is nu stopgezet en volgend seizoen wordt opnieuw begonnen, zo heeft de KNVB besloten. Maar verder weet je het niet. Daarover speculeren heeft geen enkele zin. Je tast in het duister. Het is onzeker, onduidelijk en onwennig. We kunnen niet anders doen dan afwachten en hopen dat het snel weer allemaal voorbij is. Dat iedereen gezond blijft en dat we weer kunnen doen wat we gewend waren.’

Ja, inderdaad. Dat hopen wij ook. Maar nu het nog langer gaat duren wordt je afscheid bij DBGC ook heel vreemd.

Wim: ‘Inderdaad. Na drie seizoenen is het straks klaar bij DBGC en wie weet, kom ik daar voor de zomervakantie niet meer en kun je dus niet op een leuke manier afscheid nemen. Wrang zou dat zijn. Dat moet later dan maar gebeuren. Ik heb het hier in die drie jaar heel erg naar mijn zin gehad. DBGC is een fantastische club met heel veel fantastische mensen en het was leuk werken hier. Alleen de resultaten vallen dit jaar tegen.’

Daar zijn toch wel goede redenen voor aan te wijzen? Een paar belangrijke jongens zijn lang geblesseerd bijvoorbeeld?

Wim: ‘Dat is wel zo, een sterkhouder als Thijs Tromp bijvoorbeeld heeft nauwelijks nog gespeeld dit seizoen en ook Tim Mackloet was er vanwege blessures veel wedstrijden niet bij. Of hij was niet topfit. De grootste reden van het minder presteren is in mijn ogen de vele wisselingen in de wedstrijdselectie en dat met name door blessures of door gewone afwezigheid. Maar dan toch. Wij waren altijd gewend van winnen uit te gaan. Dit jaar is het en dan met name voor de winterstop meer van niet proberen te verliezen en dat is anders dan dat we gewend waren. Afgezien van het feit dat we soms belangrijke jongens er niet bij hebben, zou ik toch graag een mentaliteitsverandering bij de jongens willen zien. Ze zouden als voetballer iets meer volwassen moeten worden. Als het niet goedschiks gaat, dan maar kwaadschiks. Om daar verandering in aan te brengen, waren we met zijn allen hard daarmee bezig maar ook dat proces is nu stil gevallen. Momenteel staan we op de twaalfde plek  en dat zou nacompetitie betekenen, maar de laatste weken voor de stop ging het qua resultaat best aardig, zaten we in de lift. Wellicht hadden we nog een paar plaatsjes kunnen stijgen op de ranglijst. Met het besluit van de KNVB blijft DBGC tweedeklasser, maar ik had dat graag samen met mijn groep op eigen kracht bewerkstelligd. Dat is er dus niet van gekomen. ’

En komend seizoen De Jonge Spartaan.

Wim: ‘Ja inderdaad. Toen bekend werd dat ik bij DBGC zou vertrekken hingen zij meteen aan de lijn. Enige jaren geleden hadden ze al interesse getoond. Vroegen ze of ik er jeugdtrainer wilde worden. Maar dat wilde ik niet. Nu word ik daar hoofdtrainer en ik heb daar heel veel zin in. Het is een club met een hele grote jeugdafdeling, met veel teams die op een vrij hoog niveau voetballen. Dus in potentie zou de club hoger kunnen spelen dan de huidige derde klasse. Op termijn een tweedeklasser worden, dat is het doel waar wij straks bij De Jonge Spartaan voor gaan en daar heb ik ongelooflijk veel zin in. Maar ook met die club blijft het contact momenteel beperkt tot elkaar bellen of app-en. Net zoals met de mensen van DBGC, mijn huidige club. Het is niet anders.’

Laat een antwoord achter