Nafluiten (79): Corona (2)

0

Vorige week schreef ik al over de impact van het coronavirus op onze maatschappij, en in de sportwereld. Ik gaf ook aan dat ik over ziekten geen grapjes maak. Deze Sars-variant veroorzaakt inmiddels wereldwijd doden en kluistert grote groepen mensen aan huis. Al dan niet ziek; wie dat wel is wens ik een goed herstel toe, en anders het allerbeste.

Ik heb twee banen, die tot nu toe tot flink overwerk leiden. Als parttime postbode kom ik sinds de lockdown van verschillende beroepen een boel mensen tegen die op straat lopen, terwijl zij normaal aan het werk zouden zijn. Hun kinderen of kleinkinderen spelen massaal in speeltuinen, proberen bij vanwege de coronacrisis gesloten sportaccommodaties binnen te dringen (en slagen daar meestal in omdat de meeste sportvelden niet volledig afgesloten kunnen zijn) of scholen elders samen terwijl juist wordt afgeraden dat te doen in verband met besmettingsgevaar. Terwijl hun scholen voor hen gesloten zijn.

Dit is Nederland. Waarom zou iedereen zich aan regels of richtlijnen houden, nietwaar?

Als journalist volg ik de gevolgen van de corona-uitbraak op de voet. Het is nieuws en als ik daarover mag schrijven dan levert het me ook een leuk centje op. Ik ben Nederlander, dus ik profiteer er in zekere zin ook van. Omdat iedereen er alles van wil weten en het liefst als het even kan ook zo snel mogelijk van op de hoogte wil zijn zet ik me daar ook voor in. In die zin kan ik ook gerust schrijven dat ik me er ook niet voor schaam dat ik me daar een gedeelte van mijn werktijd mee bezighoud. Het is ook legitiem werk. Het is wat anders dan wedstrijdverslagen schrijven voor een sportmagazine (er wordt immers toch niet gesport voorlopig), reportages maken voor een regionale tv zender of interviews doen voor special media.

Jammer genoeg mag ik geen oordeel hebben over wat er gebeurt naar aanleiding van het coronavirus als het gaat om hoe mensen zich gedragen. En soms misdragen. Journalisten moeten objectief blijven. Maar ik registreer het wel. En dan mag jij daarover een oordeel hebben.

Aan degene, die mij vorige week via Facebook probeerde wijs te maken dat ik door een column erover te schrijven op VoetbalRotterdam.nl meewerkte aan het creëren van een negatieve sfeer, wil ik wel even wat duidelijk maken. Omdat het coronavirus volgens hem eigenlijk niks voorstelde en er jaarlijks toch altijd al zo’n 1500 mensen gemiddeld dood gaan het griepvirus moest ik er maar niks over schrijven. Door dat wel te doen zorgde ik dus voor onrust en verspreidde ik ‘depressiviteit’. Er was ook geen discussie mogelijk over wat hij ervan vond. Sportactiviteiten konden gerust doorgaan want de overheid blies alles op. Toen ik vroeg aan te geven waarom hij zo zeker was dat er geen sprake was van een virusuitbraak die voor een grote groep mensen gevaarlijk kon zijn antwoordde hij met ‘toon jij dan maar aan dat het wel zo is’.

Ik hou me aan de feiten, deze man gaat uit van aannames. Willen koste wat het kost niet dat hen iets wordt afgepakt waar zij menen recht op te hebben. En dat soort mensen vind ik een beetje eng. Mensen die in de toekomst kunnen kijken en durven te beweren dat het allemaal wel zal meevallen zijn volgens mij ook niet helemaal van Lotje. Ik lees duizenden meningen op social media over het feit dat door de overheid allerlei maatregelen worden genomen tegen het coronavirus waarvoor geen bewijs is, of dat het coronavirus geen ene moer voorstelt. Sommige ontkennen zelfs de aanwezigheid van het virus en hebben het over een zware griep. Dat mag men vinden maar als je geen enkel verantwoordelijkheidsgevoel hebt of aandacht voor wat er in werkelijkheid gebeurt hebt dan zijn volgens mij déze mensen juist de veroorzakers van de negatieve sfeer die er heerst. En niet ik.

In plaats van te zorgen voor al die mensen die er de dupe van zijn dat het coronavirus noodzakelijke tegenmaatregelen vereist denken zij alleen maar aan zichzelf. Ik zal je zeggen, dat het goed is deze mensen te hebben leren kennen. Voor hen zal ik geen enkele stap zetten om hen te helpen als het nodig is. Al zijn ze doodziek. Ik zal hen mijden als de pest. Die keuze heb ik al gemaakt.

Nb. Voetbal en al die andere sporten zijn bijzaak. Vertier. Net als thuis een potje mens-erger-je-nieten of scrabblen. Ga dat maar doen. Op minstens anderhalve meter van elkaar.

Egbert Egberts floot veertig jaar wekelijks wedstrijden in het amateurvoetbal. Blies ook een aantal jaren op hoog niveau basketbal. Nu loopt hij regelmatig langs de velden, snuift sfeer. De leidsman schrijft over zijn persoonlijke ervaringen in het verleden, over mooie personen en over actuele gebeurtenissen in het amateurvoetbal en daarbuiten. Vragen en/of opmerkingen? Mail naar info@voetbalrotterdam.nl.

 

Laat een antwoord achter