Ruud Hakbijl. Als je die naam op het wedstrijdformulier ziet staan, denk je meteen aan een niets ontziende verdediger, eentje die rücksichtslos voor elke bal gaat en daarbij niet op een ledemaat meer of minder kijkt. Je ziet een speler voor je met een enorme borstkas, met dikke, gespierde armen die volstaan met huiveringwekkende tatoeages. Je ziet een voetballer met een enorme stierennek en met gemillimeterd stekelhaar. Hij moet wel een sloper zijn, iemand die de botte bijl hanteert. Een hakbijl dus. Zijn ploeggenoten hebben hem ongetwijfeld de bijnaam Tomahawk gegeven.
Niets van dat al. Zo’n voetballer is Ruud Hakbijl van derdeklasser Vierpolders helemaal niet. Integendeel zelfs. Als je hem in de thuiswedstrijd tegen SC Botlek bezig ziet, zie je meteen dat hij een aardige, vriendelijke knul is.
Tegenstanders krijgen in de wedstrijd soms een handje en gemeen is hij nooit. Veel overtredingen maakt hij niet en zeker geen gemene. Eigenlijk doet hij geen vlieg kwaad. Hij gaat zeker niet door roeien en ruiten. ‘Deed-ie dat soms maar’, hadden Vierpolders-diehards voor de wedstrijd verzucht. ‘Dan wil je dat hij een bal wegrost in plaats van hem te lang bij zich te houden, met alle risico’s van dien.’
Ruud is een sportieve voetballer en mensen die hem vaker hebben zien spelen, zeggen dat hij altijd een voetballende oplossing zoekt en in het bezit is van een mooie lange trap. Die heeft hij inderdaad. Als hij in de tiende minuut vanaf een kansrijke positie net buiten de 16 een vrije trap mag nemen, trapt hij de bal heel mooi weg. Als een streep vliegt het leer hard door de lucht, alleen de richting klopt niet helemaal. De bal verdwijnt nabij de cornervlag over de achterlijn. Hij draait zich om en beent weg, terug naar zijn plek vlak voor zijn defensie. Normaal staat daar bij Vierpolders Sven Hokke, maar die is geblesseerd en daarom mag Ruud Hakbijl van zijn trainer Paul Bestebreur weer eens een keertje vanaf het begin meedoen. Dat is maar goed ook, want zo kan ik hem eens goed observeren.
Ruud Hakbijl, de nummer 6 van Vierpolders, is geen afschrikwekkende voetballer. Eigenlijk ziet hij er gewoontjes uit. Hij heeft geen brede borstkas, geen dikke gespierde armen. Tatoeages heb ik niet bij hem gezien en een marinierskapsel heeft hij evenmin. Zijn haar is zelfs aan de lange kant en netjes achterover gekamd. Ik vermoed dat er een beetje gel in zit.
Ruud lijkt me een aardige jongen en die indruk wordt nog maar eens bevestigd omdat hij na het rustsignaal bij het verlaten van het veld zijn oma aan de zijlijn ontdekt en haar meteen een warme zoen op de wangen drukt.
Oma is trots op haar kleinzoon, want vlak voor rust is die er aan de linker kant vandoor gegaan om vanaf de achterlijn een messcherpe voorzet te geven die Vincent Bieling op de paal kopt en door Jesper Lakerveld tot doelpunt wordt omgetoverd. Dat betekende de 2-0, want al na een paar minuten had de lepe Lakerveld er al eentje achter Botlekkeeper Patrick de Zoete geschoten. Die voorzet was trouwens het enige aanvallende wapenfeit van Ruud, die zich de rest van de wedstrijd beperkte tot het onschadelijk maken van de aanvallen van SC Botlek. Zwaar op de proef werd hij niet gesteld, want SC Botlek was 90 minuten lang onmachtig. Veel lukte er niet bij de Spijkenissers. Ze hadden voor het vertrek naar Vierpolders in hun eigen kantine nog biefstuk met brood gegeten, maar afgaande op hun spel vermoed ik dat die hap vlees nog zwaar op de maag lag. Ruud Hakbijl en zijn teamgenoten hadden bij Vierpolders niets gegeten. Na het verzamelen waren ze meteen de kleedkamer in gedoken, waar Paul Bestebreur hen nog eens het belang van deze wedstrijd onder de neus had gewreven. Dat zal zijn collega Ad Reijtenbagh ongetwijfeld ook gedaan hebben, maar daar was de boodschap niet aangekomen. Glenn Stoffers kon zelfs nog een kopbalgoal maken en dat lukt hem vrijwel nooit. Zo werd het onbedreigd 3-0 en dat was dik verdiend. Vlak voor affluiten laat Ruud nog maar eens zien dat hij een goede lange bal kan trappen en toch ook luistert naar de kritiek dat hij te vaak een voetballende oplossing zoekt. Van buiten de 16 neemt hij een bal op de pantoffel en die vliegt hoog door de lucht, over de ballenvanger en landt nabij de N57. Niemand die er moeilijk over doet, want de 3 punten zitten dan al in de knip. Breed lachend lopen de spelers van Vierpolders even later het veld af en Ruud Hakbijl heeft de breedste lach van allemaal. Hij had er maar eens mooi voor gezorgd dat de Botlekkers nooit gevaarlijk konden worden.
Thom van den Berg
Bietenbrug op KILLER haha
Leuk stuk,,je,,