Zaterdag is deel twee van de competitie begonnen met voor SHO de uitwedstrijd tegen Die Haghe, de enige ploeg die we nog niet waren tegengekomen in de jaargang ’19-’20.
Na het echec van dinsdagavond in het toernooi om de Palace Casino Cup tegen derde klasser Groote Lindt had trainer Sander Fakkel de vacatures in te vullen van Dennis Groosjohan en Jasper Huisman plus dat Rowdy Rijsdijk zich ziek had afgemeld. Daarnaast haakte ook nog Giovanni Breevaart in de warming up af met een voetblessure. Positief was dan weer wel dat Ricky Bokhoven kon starten na tien wedstrijden geblesseerd te hebben toegekeken. Bob Bison, Esra Pieters en Joost Both waren eveneens weer beschikbaar.
Op het prima bespeelbare veld in Den Haag begon de thuisclub furieus en even leek het er op dat SHO, de laatste weken door alle afwezigen niet bepaald in grootse vorm, overlopen zou worden. Vooral aanvoerder Bob Bison had aanvankelijk de grootste moeite om zijn directe tegenstander onder de duim te houden. Net toen na een ruim kwartier er wat meer lijn viel te ontdekken bij de Oud-Beijerlanders viel de openingstreffer. Phiras Cheroudi schoot diagonaal hard en laag in waarop doelman Konings geen antwoord had: 1-0. Het gaf de Hagenaars nieuwe energie en SHO had alles nodig om overeind te blijven. Na een half uur ebde het Haagse overwicht langzaam weg wat overigens niet meer dan wat mogelijkheden voor SHO opleverde.
In het tweede bedrijf, met twee ongewijzigde elftallen, begreep SHO wat het te doen had en nam meer en meer de touwtjes in handen.
Op het uur was er een knappe solo van Robin Winkels, vandaag weer centraal achterin, eerst langs de linkerzijlijn en vervolgens ook messcherp langs de achterlijn. Helaas werd zijn voorzet door een Hagenees corner gewerkt. Uit de hoekschop kopte Bob Bison goed in maar doelman Drost had een minstens zo goede reflex. De Beijerlanders zetten een tandje bij en Mitch Fransen werkte een voorzet van Kevin Angel voorlangs het doel. In de jacht op de gelijkmaker werd SHO enigszins geremd door het optreden van scheidsrechter Kuup die tamelijk onberekenbaar floot. De ene keer liet de geroutineerde fluitist veel toe en het andere moment werden de teugels weer aangehaald. In ieder geval hoeft de Vlaardinger voorlopig niet naar Beter Horen want voor het minste of geringste wat werd gezegd werd het spel onderbroken. Het haalde het tempo, wat SHO op dat moment juist nodig had, uit de wedstrijd wat de thuisclub, begrijpelijk, wel best vond. Bob Bison testte de sluitpost nog met een listige uithaal van buiten de zestien die door Drost knap corner werd gewerkt. In de slotfase, waarin SHO beducht moest blijven op de levensgevaarlijke uitvallen van Die Haghe die geen verdere schade opleverden dan hoekschoppen, wisselde Fakkel voor meer aanvallende druk nog Joost Both voor Ingmar van Bruggen en Dedier Bos voor Esra Pieters. Het leverde meer dreiging op, maar ook niet meer dan dat.
Helaas ging Kuup meer en meer zijn stempel drukken en stuurde Sander Fakkel -voor wat eigenlijk? -met rood achter de afrastering. Na de -terecht ruim- bijgetrokken blessuretijd floot Kuup op een voor SHO erg ongelukkig moment af. De laatste aanval werd met alles naar voren bij SHO met de bal ter hoogte van de middenlijn beëindigd waarna Robin Winkels, uitblinker aan SHO-kant, de leidsman (in overigens nette bewoordingen!) in alle emotie vertelde hoe hij dacht over het optreden van de fluitist. En ja, dan heeft de scheidsrechter het laatste woord door -al dan niet terecht- Winkels de rode kaart te tonen wat hem in ieder geval de thuiswedstrijd tegen Forum Sport kost. Zwijgen blijkt dus altijd beter… Door de minimale nederlaag weer geen punt(en) voor SHO in een uitwedstrijd.
