Marco Jalink onmiddellijk weg bij Binnenmaas: ‘Nu weet ik waarom veel trainers hun eigen staf meenemen’

Het sloeg in als een bom. Twee dagen geleden werd de samenwerking tussen trainer Marco Jalink en FC Binnenmaas met onmiddellijke ingang beëindigd. ‘In goed onderling overleg’, zo meldt de website van de tweedeklasser uit Maasdam.

De reden? ‘Een vertrouwenskwestie met de staf’, aldus diezelfde website. Dat roept vragen op, vooral ook omdat FC Binnenmaas onder leiding van Marco Jalink na de promotie vorig seizoen, toen nog met Fop Gouman als trainer, als debutant in de tweede klasse D met een  derde plaats op de ranglijst de eerste seizoenshelft prima afsloot. We leggen de vragen voor aan Marco, die er uitgebreid de tijd voor neemt om daar op in te gaan.

Waarom ben je weg bij Binnenmaas?

Marco: ‘We hebben zaterdag een week geleden met een 3-0 overwinning op Spirit de eerste seizoenshelft goed afgesloten. We hebben een goede serie neergezet, doen het redelijk goed, staan derde in de stand en ik had er alle vertrouwen in om de tweede seizoenshelft nog een paar verdere stapjes voorwaarts te zetten. Aan het bestuur en aan de staf had ik een week eerder laten weten niet te willen verlengen, maar de tweede seizoenshelft nog alles uit de kast te willen halen. Bij Binnenmaas had ik het goed naar mijn zin en ik had er alle vertrouwen in om het na de winterstop goed af te maken. De club kan echt een stabiele tweedeklasser worden, zo had ik al in de gaten.’

Om je even te onderbreken; waarom wilde je niet verlengen?

Marco:  Omdat ik mijn zaak in Hellevoetsluis verkocht heb en me nog niet wilde vastleggen. Ik wilde mijn handen vrij hebben, kijken wat er op mijn pad komt. Dat ik niet wilde verlengen had dus niets met Binnenmaas te maken. Ik had het er prima naar mijn zin bij de club.’

Ga verder met je verhaal.

Marco: ‘Na die gewonnen wedstrijd tegen Spirit en de derde helft die daar op volgde ging iedereen met een goed gevoel naar huis, zo dacht ik. Ik in ieder geval wel. De dinsdag daarna was de eerste dag van het jaarlijkse Hoeksche Waard zaalvoetbaltoernooi, waaraan de club ook meedeed. Ik was erbij, heb gezellig met alles en iedereen van de club gekletst, een biertje gedronken. Er was helemaal niets aan de hand, maar de technische commissie zei die avond wel dat ze nog een gesprek met me wilden hebben. Oké, ze willen als afsluiting van de eerste seizoenshelft nog wat zaken met me doornemen, zo dacht ik. Dat gesprek vond de volgende woensdag plaats. Er werd mij meegedeeld dat de staf problemen met me had en eigenlijk niet met mij door wilden. Ik was stomverbaasd. Wat bleek? Mensen uit de staf waren op initiatief van mijn eerste assistent Martin Remmers de maandagavond daarvoor in een vergadering bij elkaar gekomen. Voor die vergadering was ik niet uitgenodigd. Sterker nog: ik wist helemaal niets van die bijeenkomst. Dat hoorde ik dus pas woensdag. In die bijeenkomst waren een paar dingen besproken. Ze vonden me te professioneel en hadden klachten over de communicatie. Maar stafleden hadden dat nog nooit tegen mij gezegd. De enige die wel eens wat aangekaart heeft was Rob van Esch, de assistent van het tweede elftal. Voor de rest: niemand. Als ze dat wel gedaan hadden, waren we er zo uitgekomen, maar omdat ik niet bij die vergadering aanwezig was, kon ik dat dus niet met hen bespreken. En als die paar kleine dingetjes door de aanwezigen bij elkaar geveegd worden, wordt het vanzelf groter, ook al omdat je geen weerwoord kunt geven. Natuurlijk was er wel eens iets voorgevallen, een paar wissels waar Martin het niet mee eens was, een geblesseerde speler, waarvan de verzorger vond dat hij niet moest spelen maar die ik in overleg met diezelfde speler wel mee liet doen. Maar dat was allemaal geen issue, dacht ik. We hebben nooit ruzie gehad. In een eerste evaluatiegesprek dat ik in oktober met het bestuur en de TC had, is ook niets gezegd over problemen met de staf. Maar die waren er kennelijk wel in de ogen van vooral Martin Remmers. Waarom organiseer je anders achter de rug van de trainer om een vergadering? Hij wist van de hoed en de rand, hij heeft iedereen bij elkaar geroepen. Als er wat speelt, als je het ergens niet mee eens bent, dan kaart je dat toch aan bij me? Dat is toch de taak van een assistent? Maar helemaal niemand van de staf heeft ooit bij mij aangekaart eens even om de tafel te gaan zitten om iets te bespreken. Ik betrok hen overal bij. Vroeg altijd hun mening van hoe gaan we het doen. Ik neem uiteindelijk als trainer de beslissingen, maar ik peilde van te voren wel altijd hun mening, zowel bij Martin als bij Danny Maijers, de tweede assistent. En dan dit. Nico de Graaf, de technisch coördinator van de club, zat er mooi mee in zijn maag. Die had dit niet aan zien komen. Hij wilde een nieuw gesprek, maar nu met mij er bij. Dat wilde de rest niet en dan zit je in een patstelling. Ik ging met een naar gevoel naar huis. Wat gebeurt hier allemaal, zo dacht ik. Waarom op deze manier? Waarom zijn Martin Remmers en Danny Maijers nooit het gesprek aangegaan? Ik kon er met mijn pet niet bij. Eerst laten ze je verzuipen en dan steken ze je een mes in de rug, zo vond ik. ‘Het is misschien wel beter dat er afscheid genomen gaat worden’, had Martin in gesprek met het bestuur en de TC nog geopperd. Uiteindelijk ben ik in een gesprek met het bestuur overeengekomen dat het beter is de samenwerking met onmiddellijke ingang te beëindigen. Dat werd afgelopen vrijdag besloten en zaterdag heb ik afscheid van de spelersgroep genomen.’

Hoe viel dat afscheid bij de spelersgroep?

Marco: ‘Met de spelersgroep heb ik altijd goed kunnen werken en die waren verrast door de gebeurtenissen. Donderdag heeft het bestuur via de groepsapp meegedeeld dat ik geen trainer meer was. Diezelfde avond ben ik door heel veel jongens gebeld. Ze waren verrast. ‘Wat is hier aan de hand’, vroegen ze zich af. Ze wilden dat ik het gesprek nog aan zou gaan. Maar die deur was gesloten. Vorige week zaterdag heb ik afscheid van ze genomen. Eerst heeft de voorzitter nog iets gezegd en daarna de TC en daarna was ik aan de beurt. Maar de mensen die alles aangezwengeld hadden, zijn toen naar buiten gegaan. Als je een vent bent, dan blijf je er ook bij staan als ik aan het woord ben, vind ik. Maar op drie man na ging de staf weg, alleen Nico de Graaf en de voorzitter bleven er bij. De spelers waren not amused, met hen had ik altijd prima samengewerkt.’

Heb je zoiets wel eens eerder meegemaakt?

Marco: ‘Ik ben 26 jaar trainer en ik ben nog nooit ergens weggestuurd, ook niet toen ik met XerxesDZB stijf onderaan stond. Kijk, elke club heeft het recht om een trainer weg te sturen, maar niet op deze manier. Ik ben boos en zwaar teleurgesteld. Het is zo onfatsoenlijk wat ze achter mijn rug om gedaan hebben. Nou weet ik waarom veel trainers hun eigen staf meenemen. Na dat gesprek van woensdag stond bij mij nog altijd de deur open. Dat laatste half jaar had ik echt nog wel goed af kunnen maken, ook met de staf. Ik wilde met iedereen het gesprek aangaan. Maar de stafleden wilden dat niet. Die bleven bij hun standpunt, zo deelden ze het bestuur later die week mee. FC Binnenmaas is een prima club, maar het bestuur had met de vuist op tafel moeten slaan en had ervoor moeten gaan liggen. ‘Zo gaan we niet met mensen om. We gaan eerst allemaal samen met Marco om de tafel zitten’, hadden ze moeten zeggen. Dat ze dat niet gedaan hebben, daarover ben ik teleurgesteld.’