Bekerwedstrijden zijn voor veel hoogspelende clubs ideale mogelijkheden om even stoom af te blazen, zeker als je tegen een derde- of vierdeklasser moet voetballen. FC Vlotbrug-Capelle was daarop geen uitzondering. Op voorhand weet je al dat derdeklasser Vlotbrug het onderspit zal delven en zo dachten ze bij hoofdklasser Capelle er kennelijk ook over want een heel bataljon selectiespelers kreeg rust. Jami Jaliens, Jelle Pollemans, Philip den Hartog, Lars van de Wijngaard, Jerry Scholman, Rik de Vries, Omar Gomes Shee, Leon Krznaric en Marvin van Tienen; ze waren er allemaal niet bij. ‘Geblesseerd’, wist Jaap Slob te vertellen. Jaap is meer dan twee decennia elftalleider geweest en weet nog altijd alles. ‘Al die jongens zitten in de sportschool, alleen Krznaric niet. Die is fysiotherapeut en weet zelf wel hoe hij zijn lichaam moet onderhouden’, legde hij uit.
Zeven vaste basisspelers stonden wel aan de aftrap en zij wilden het klusje snel klaren. Binnen 5 seconden had het al 0-1 kunnen zijn, want Justin van Mullem stond op de doellijn om een voorzet van Boris Letterie binnen te werken, ware het niet dat de uitkomende Vlotbrugdoelman Jeffrey Hermsen niet de bal raakte maar de Capellespits. Een minuut later was het wel raak. Met een droog schot knalde Joseph Gonçalves de 0-1 tegen de netten. De Capelle-aanvallers gleden in die beginfase door de Vlotbrugafweer als een warm mes door de boter. Het was vooral Boris Letterie die de aandacht trok. Eerst knalde hij nog een kansrijke vrije trap met links hoog over de ballenvanger. Zijn aanloop was mooier dan dat schot. Maar met datzelfde linkerbeen deed Boris ook heel fraaie dingen. Achteloos strooide hij met intelligente passjes, van buiten de 16 lepelde hij een bal gevoelvol in de kruising, maar keeper Hermsen was alert. Boris is een heerlijke speler om te zien, haast op het flegmatieke af, alsof hij wist dat er toch wel gewonnen zou worden.
Maar mijn aandacht werd nog meer getrokken door Rutger de Bos, die tegen Vlotbrug met de aanvoerdersband om zijn rechterarm speelde omdat Julian Agatowski, normaliter captain, een middagje rust kreeg en op de bank zat. In tegenstelling tot de heerlijke technicus Boris Letterie oogde Rutger niet flegmatiek, niet achteloos. Hij was bloedfanatiek en straalde maar één ding uit: hij wilde winnen van dat nietige Vlotbrug en liefst met zoveel mogelijk doelpunten verschil. Rutger, startend als rechter verdediger maar na rust zwervend over het hele veld, was de aanjager van de ploeg. Hij stuwde zijn ploeggenoten voorwaarts en denderde er zelf keer op keer overheen. Zelden een speler met zo’n enorme drive gezien. Rutger is het prototype van een ijzervreter. Volgens mij gaat hij na een training of een wedstrijd een half uur lang in een badkuip vol ijswater liggen en als er sneeuw ligt, acht ik hem in staat een duurloop op blote voeten te maken. Rutger straalt een enorme wil om te winnen uit. Hij verzet bergen werk, kijkt niet op een inspanning meer of minder en is het voorbeeld van onverzettelijkheid. Daarom viel het toch een beetje tegen dat hij zaterdagmiddag niet met korte mouwen speelde. Maar alleen een kniesoor maakt daar een punt van.
Rutger is onvervaard. Hij gaat geen duel uit de weg en ook verbaal staat hij zijn mannetje. Wanneer Vlotbrugspeler Gijs Vermeer doorgaat op Rutgers ploeggenoot Marciano Pape die een bal afschermt met het lichaam en zo een ingooi verdient, reageert Rutger meteen. ‘Blinde vink’ voegt hij de Vlotbrugspeler toe. Even later heeft hij het verbaal aan de stok met Jordy Braber, de aanvoerder van de tegenpartij. Zulke dingen heeft Rutger niet nodig. Hij moet zijn lichaam en vooral zijn voeten laten spreken. Dat kan hij als de beste. Zaterdag tegen Vlotbrug was hij de absolute uitblinker.
Capelle stapte uiteindelijk met een 4-1 zege het veld af, maar in de wedstrijd had Rutger zich groen en geel geërgerd aan zijn ploegmaten die de ene kans na de andere om zeep hielpen. En daar had hij gelijk in, hoofdklasser Capelle had met dubbele cijfers moeten winnen en het pleit enorm voor FC Vlotbrug dat ze, vooral na rust, veel tegenstand boden. Maar 1-10 had het makkelijk kunnen zijn. Als iedereen bij Capelle de wil en de scherpte had als Rutger de Bos had die uitslag op het bord gestaan. Zeker weten.
