Column Jan Schoonen (426): Casper Gerritse (Rijsoord)

0

Samen met teamgenoot Leon van den Heerik is hij een kleinkind van de bij Rijsoord legendarische ere-voorziter Kees van den Heerik, die in 2013 op 85-jarige leeftijd overleed.

Veel nazaten van ‘opa’ Van den Heerik zijn echte kraaien, zoals leden van Rijsoord zichzelf noemen en Casper Gerritse is daar één van. Hij begon bij Rijsoord in de pupillen, haalde al op jonge leeftijd het eerste elftal toen dat in hoofdklasse speelde en vertrok in 2012 naar Slikkerveer, waar hij vijf seizoenen  speelde.

Nu is hij voor het tweede jaar terug op sportpark Rijsoord dat wederom in de hoofdklasse uitkomt en hij voetbalt daar als spits, op de plek van Mike van Gool, die vorig seizoen afscheid nam.

Zijn faam was hem een beetje vooruitgesneld, want ik had in het AD gelezen dat Casper dit seizoen al vier keer doel had getroffen in de hoofdklasse. Tegen Sportlust’46 en Spijkenisse stond hij droog, maar tegen Zwaluwen, Achilles’29 en Rijnvogels had hij wel het net weten te vinden, tegen Achilles’29 zelfs twee keer. Niet slecht, toch? Hebben ze bij Rijsoord een nieuwe Mike van Gool in de spits rondlopen? Mike heb ik vele keren zien voetballen bij Rijsoord. Die was ontzettend leep in het veld, deed eigenlijk helemaal niet zo veel, maar pikte altijd wel zijn doelpuntje mee. Mike was een echte killer. Is Casper er ook zo eentje? Of is hij een totaal andere voetballer? Voor antwoord op die vragen moest ik zaterdag dus naar Rijsoord-FC ’s-Gravenzande, een wedstrijd tussen twee ploegen die de punten hard nodig hadden.

Casper was er vanzelfsprekend weer bij. Hij bleek een vrij stevige, grote jongen te zijn. Meer dan 1.90 meter, zo schat ik en met die lengte is hij beslist geen lantaarnpaal. Je zet hem niet zo maar opzij. Opvallend was zijn witte broek. Bij Rijsoord dragen alle spelers vrije grote korte broeken maar die van Casper was enorm groot. Maat XXXL op zijn minst. Een tweepersoonstent moet daar wel van te maken zijn, vermoed ik. Wat zou hij laten zien in die outfit, vanmiddag? Ik was reuze benieuwd.

Casper deed de aftrap. Hij tikte de bal naar Matz van Veen, de pupil van de week. Die slalomde door de defensie van FC ’s-Gravenzande en liet doelman Jurrian Jouvenaar koeltjes kansloos. Het zou het hoogtepunt van de eerste helft zijn. Wat beide ploegen namelijk voor rust lieten zien, kon geen moment boeien. En de tweede helft was niet veel beter. Natuurlijk werd er door beide ploegen keihard gewerkt, maar attractief voetbal was er niet te zien. Hoewel drie punten gewenst waren, was niet verliezen erg belangrijk. Er werd gespeeld in kleine ruimtes, het was compact. Vrijheden kreeg geen enkele speler. Dat leidde tot veelvuldig balverlies aan beide kanten en de wedstrijd was er eentje om snel te vergeten. Bij de bezoekers zat er iets meer combinerend vermogen in de ploeg, maar ook zij wisten niet veel te creëren. Bij Rijsoord was het nog minder en Casper Gerritse werd niet of nauwelijks gevonden.

En dan loop je als spits van Rijsoord dus verweesd en verdwaald rond. Hij deed ontzettend zijn best om aan de bal te komen, bood zich voortdurend aan. En bij de opbouw van FC ’s-Gravenzande, of wat daar voor door moest gaan, joeg hij op elke speler in balbezit. Casper legde meer meters af dan Mike van Gool in alle keren bij elkaar dat ik hem bij Rijsoord aan het werk had gezien. Maar de inspanningen van Casper waren vruchteloos. Hij kwam niet of nauwelijks aan de bal. Er was geen doorkomen aan en toch bleef Casper knokken voor elke bal. Dat pleitte in zijn voordeel. Maar gevaarlijk werd hij nooit. Voortdurend werd hij op de huid gezeten, ruimte kreeg hij nooit. Ook in ’s-Gravenzande moeten ze geweten hebben dat hij al vier keer gescoord had in de competitie.

Casper was trouwens niet de enige aanvaller die trainer Steef Buijs opgesteld had. Op de flanken speelden Nelson Costa de Brito en Tevin Biekman en als het kon trokken zij ten aanval. Hoewel ook zij hun stinkende best deden, in stelling brachten ze Casper niet. Ja, één keer, halverwege de tweede helft. Een fraaie voorzet van Nelson ging richting tweede paal. Gijs Abbas van de bezoekers ging er onderdoor, maar Casper, die er achter stond, rekende daar niet op. Hij kon niets met het presentje aanvangen. Misschien had hij op dat moment alerter moeten zijn. Misschien had hij wel voor zijn verdediger uit moeten komen. Hij deed het niet en deelde zo dus in de malaise, die de wedstrijd 90 minuten lang was. Het potje voetbal eindigde in 0-0, de enige gerechtvaardigde uitslag. Bij Rijsoord zullen ze stiekem misschien wel blij zijn met dat ene puntje, maar als neutrale bezoeker had ik graag meer spektakel gezien. Maar ja, het kan niet elke keer feest zijn. Dat zal Casper ook wel weten. Elk puntje is namelijk welkom bij Rijsoord, de manier waarop is misschien wel bijzaak.

Overig Nieuws

Laat een antwoord achter