Je hebt voetballers die met een geweldig mooie loop gracieus en statig over de velden schrijden. Alles klopt bij hen, het lichaam immer perfect in balans. Het is een en al souplesse, elegantie en sierlijkheid. Henk Fräser, de huidige Spartatrainer, was in zijn actieve voetbalperiode zo’n speler; ik heb het op deze plek al eens eerder verteld. Ik moest er aan denken toen ik afgelopen zaterdag Arjen Witvliet, de jonge vleugelverdediger van Stellendam in de thuiswedstrijd tegen Rockanje aan het werk zag. Arjen is helemaal geen gracieuze voetballer. Integendeel. Als hij een sprintje trekt, zwabbert en slingert alles aan zijn lijf dat krom en scheef staat. Hoe langer je naar hem kijkt, hoe meer je je over hem verwondert.
Arjen is een tweedejaars A-speler die bij vierdeklasser Stellendam een vaste basisplaats heeft en vorig seizoen al een paar wedstrijden had meegedaan. Hij is back. Een fel ventje, een bijtertje. Hij doet enorm zijn best , loopt de longen uit zijn lijf en schakelt zich ook aanvallend in als de situatie het toelaat. Dan stuift hij met opgeblazen wangen voorwaarts achter een bal aan. Maar ook verdedigend schuwt hij het werk niet. Heel vaak holt hij heen en weer om gaten te dichten, ballen af te pakken of ergens een voetje tussen te zetten. En juist dat hollen van hem is opvallend. Hij heeft een hele wonderbaarlijke manier van zich voortbewegen. Zelfs als hij stil staat is dat ook al bijzonder.
Arjen kan namelijk op een aparte manier stilstaan. Dat doet hij regelmatig, want na alle inspanningen is het niet gek dat hij af en toe even moet uitpuffen als de bal aan de andere kant van het veld is. Dat doet hij dan telkens hijgend, met de armen hoog in de zij waardoor de punten van zijn ellebogen naar achter steken. Dat zie je geen enkele andere speler zo doen. Nergens. Alleen daarom is Arjen een speciale voetballer, eentje die meteen de aandacht trekt. Maar het gaat nog verder. Als hij gewoon wandelt doet hij dat met opgetrokken schouders, de ene een fractie hoger dan de andere en als hij zich in gang trekt, kromt hij zijn rug en gaat zijn lichaam nog schever hanger. Dan maakt hij zich bovendien heel klein en gaat zijn hoofd naar beneden. Op die manier ligt hij al rap op volle snelheid. Dan zwabberen zijn armen van hoog naar laag en naar opzij en zijn onderbenen maken bij elke stap een zijwaarts bochtje. Met die zeer bijzondere motoriek raast hij als een opgevoerde brommer over het veld en is heel vaak succesvol in het afpakken van ballen en het onderbreken van aanvallen van Rockanje.
Arjen mag dan een zeer opzienbarende loop hebben, nuttig is hij ook. Hoewel hij heel af en toe nog aan de buitenkant staat te dekken en dan vol gas weer achter zijn mannetje aan moet, heeft hij wel degelijk een toegevoegde waarde voor de ploeg. Het is echt niet verwonderlijk dat hij een basisplek heeft bij vierdeklasser Stellendam. Hij zal nooit opvallen door een fenomenale balbehandeling, daarvoor mist hij de kwaliteiten. Technisch ziet er het soms niet uit. Dan springt een bal bij het aannemen van de voet en dreigt een Rockanjespeler ermee aan de haal te gaan. Maar dat gaat niet gebeuren, want als de bliksem herstelt Arjen zijn slordigheidje en verovert de bal na een kort sprintje weer terug. Ik mag hem wel. Het ziet er eigenlijk niet uit en dan bedoel ik vooral de manier waarop hij zich voortbeweegt. Maar voetballend komt hij in het elftal van trainer Elwin Buskop zeer zeker tot zijn recht. Zo is het Arjan die met een uiterste krachtsinspanning een bal over zijn eigen doel knalt, juist op het moment dat Rockanjespeler Sven Groenenboom denkt te gaan scoren. Ik telde die goal al, maar Arjen kon er nog net een been tussen krijgen. Het is die onverzettelijkheid, die inzet, die strijd die Arjen maakt tot de voetballer die hij is: een zeer nuttige en goed bruikbare speler. Dat hij dat zeer bijzondere loopje er bij heeft, maakt het alleen maar leuker om hem bezig te zien.
Mooi stuk over een goed ventje ,,nu fit blijven gozert,,