West 1. Reikt van Texel tot Amersfoort, en van Harmelen tot Marken. Heb er één keer mogen fluiten. HBOK uit Amsterdam kwam op bezoek. ‘Het begon op klompen’. Nam het op tegen een club met ambities en veel spelers uit het eigen dorp en de directe omgeving ervan. Op het moment dat ik aan mocht treden op het hoofdveld van de club aan de Walandweg speelde de vereniging (met zo’n 340 leden op de lijst) in de eerste klasse. Qua ledental één van de kleinste clubs in de competitie van die klasse, maar wel één met een grote geschiedenis.
Marken speelde in de hoogtijdagen in de Hoofdklasse en kwam regelmatig uit in de landelijke KNVB beker. Tegenstanders als IJsselmeervogels, Spakenburg, Quick Boys en Noordwijk hadden het moeilijk op het sportpark, dat ingeklemd ligt tussen de Zuiderzeeweg, het Oosterpad, de Walandweg en de voormalige Zuiderzee, het huidige IJsselmeer. Grenzend aan de Minnebuurt, de enige nieuwbouwwijk op het voormalige eiland, dat verder bestond uit veel authentieke huisjes waarvan sommige op palen gebouwd, en de Dijk. Op misschien wel één van de mooiste plekjes van Nederland. Een sportcomplex met een naam die je nooit vergeet: ‘Nooitgedacht’. Geweldig.
Toch was ik van tevoren gewaarschuwd en liet ik me niet in de luren leggen door de historische pracht en praal dat uitging van Marken. ‘Het kan er nogal spoken’, vertelde oud-arbiter Richard van Rooijen mij, die me destijds af en toe begeleidde. Met een ervaren rot van tijd tot tijd aan mijn zijde zette ik regelmatig stappen richting de sportvelden. Van Rooijen zou die zaterdag ook meegaan maar had last van een ergerlijke kwaal aan de longen. Al rookte hij er geen peuk minder om. ‘Je moet maar alleen gaan, kerel’, zei hij. ‘Maar bedenk wel, neem geen beslissingen die men niet accepteert. Het is een eind lopen van Nooitgedacht naar het vasteland van Monnikendam.’
Onwillekeurig verkende ik van tevoren de route toch maar. Vanaf Monnikendam reed er een bus tot aan de rand van het sportpark. Via de ongeveer één tot anderhalve kilometer lange Zeedijk. De dijk die werd aangelegd om Marken als eiland aan te laten sluiten bij Noord Holland. Je kon nog op drie andere manieren tot bij SV Marken komen. Met een boot, met een helikopter, of… zwemmend.
Vooropgesteld, dat laatste was geen optie, want om dat te kunnen doen moet je kunnen zwemmen. En dat kan ik niet. Vliegen doe ik liever niet. Als het moet dan het liefst dan toch maar in een lijnvliegtuig. Helikopters en andere luchtwaardige vervoermiddelen zijn niet aan mij besteed. Ik pis dan nog liever in mijn Onthatass-slip.
Varen lijkt me leuk, maar dan als het even kan op stille wateren. En het Markermeer kan nogal heftig tekeer gaan. Ik zie het nog wel eens op foto’s op de Facebook- en Instagrampagina van Sharon, miss Lucky Ajax. Dat gedans op de golven is niks voor mij.
Een vluchtroute bepalen bleek achteraf gelukkig voor niets. SV Marken speelde een prima wedstrijd tegen ASV Arsenal, dat met een beetje geluk in de 89ste minuut nog net langszij kwam: 3-3. Mijn rol was zoals dat netjes heet ‘nooit bepalend’. Na afloop werd een koud buffet opgediend waar ik aan mee mocht doen. Na een paar harinkjes en een tweetal broodjes makreel, vergezeld door een paar biertjes van de tap, hield ik het voor gezien. Helaas heb ik er slechts één keer mogen fluiten. Al heb ik gelukkig nog wel elders mogen proeven van de vruchten van de zee. Maar misschien ga ik binnenkort wel met een ander doel naar Marken terug. Gewoon. Om te genieten.
Egbert Egberts floot veertig jaar wekelijks wedstrijden in het amateurvoetbal. Blies ook een aantal jaren op hoog niveau basketbal. Nu loopt hij regelmatig langs de velden, snuift sfeer. En af en toe, als het zo uitkomt, leidt hij nog wat matches voor Scheidsrechters op Maat. De leidsman schrijft over zijn persoonlijke ervaringen in het verleden, mooie personen en actuele gebeurtenissen in dat door ons zo geliefde amateurvoetbal. Vragen en/of opmerkingen? Mail naar info@voetbalrotterdam.nl.
