Eind vorig seizoen had ik scheidsrechterlijke verplichtingen bij een club uit de polder onder Rotterdam West. Een toernooi, van 9.30 tot 18.00 uur. De zon stond al vroeg hoog aan de horizon. Een dag waarop naar later bleek alle weer records gebroken zouden worden.
Uitgedost in mijn Oranje Nike outfit liep ik omstreeks negen uur richting bestuurskamer, waar diverse arbiters zich zouden verzamelen voor het wedstrijdprogramma en wat uitleg van toernooizaken. In de gang kwam een jongeman van een jaar of 25 mij tegemoet, die met een prikker en een vuilniszak in de hand wat werkzaamheden zou gaan verrichten. Hij sprak me zonder schroom aan. ,,Dirk. Ik ben Dirk.”
,,Dat is mooi, kerel. Heel mooi”, antwoordde ik. ,,Ik ben Egbert.”
,,Jij bent scheidsie, toch?”
Ik knikte.
,,Dan kun jij straks mij wel vertellen waar papiertjes en flesjes slingeren, toch? Jij hebt goeie ogen. Jij helpt me wel, ja?”
Ik moest onwillekeurig toch een beetje lachen. Ik zegde hem toe dat ‘uiteraard te doen’, niet wetende dat ik net kennis had gemaakt met een persoon die zich fanatiek met zijn taak zou bezigen.
Dirk leek me ook van wedstrijd tot wedstrijd te volgen. Want steeds na afloop van de door mij gefloten matches én op diverse momenten tijdens mijn pauzes klampte hij mij met zijn prikker en zijn zak aan om te vragen of ik ergens wat vuil had zien liggen. Mijn collega’s liet hij – opmerkelijk – met rust. Ik leek steeds zijn doelwit opdat hij daarna steevast zijn werk kon blijven doen.
En eerlijk gezegd: hij deed dit echt met een zodanige nauwkeurigheid dat het leek of het overal waar ik mijn stappen had gezet geen rotzooitje was. Tot in de puntjes deed hij zijn ding. Had ik enorme bewondering voor.
Aan het eind van de dag – ik had net de halve finale gefloten tussen standaardelftallen uit Den Haag en Barendrecht – kwam Dirk naar mij toe. ,,Scheidsie, jij gaat zo naar huis, toch? Ik wil toch even zeggen dat wij samen heel goed gewerkt hebben. Ik ben óók klaar nu. Straks gaan mensen in een grote groep nog een keer een rondje maken langs de velden. Ik hoef dan niet te helpen. Heb genoeg gedaan, vind jij niet? Jij in elk geval bedankt. Jij was een goeie, hoor.”
……………………..
Afgelopen zaterdag las ik in een bericht van een huis-aan-huiskrant uit de regio dat Dirk slechts 27 jaar oud is geworden. Ook stond er in de rouwadvertentie dat de leden en het bestuur van de betreffende vereniging deze ‘jongen van de club’ ontzettend zouden gaan missen. Ik geloof het. Mijn vriend voor één dag zal ik ook nooit vergeten. Laat deze column – speciaal over Dirk – daartoe bijdragen….
Egbert Egberts floot veertig jaar wekelijks wedstrijden in het amateurvoetbal. Blies ook een aantal jaren op hoog niveau basketbal. Nu loopt hij regelmatig langs de velden, snuift sfeer. En af en toe, als het zo uitkomt, leidt hij nog wat matches voor Scheidsrechters op Maat. De leidsman schrijft over zijn persoonlijke ervaringen in het verleden, mooie personen en actuele gebeurtenissen in dat door ons zo geliefde amateurvoetbal. Vragen en/of opmerkingen? Mail naar info@voetbalrotterdam.nl.
