Nafluiten (47): Het zal je maar gebeuren

0

Ik herinner het me nog als de dag van gisteren. Het was de dag van mijn tweede damesvoetbalwedstrijd in mijn scheidsrechter carrière, die sinds vandaag precies veertig dienstjaren telt. Floot toen in de afdelingen Dordrecht en Utrecht, omdat de gemeente waarin ik woonde de grensplaats was tussen beide districten. Ik bengelde een beetje tussen West 1 en West 2. Iets wat me ook later nog enkele malen zou overkomen.

Bij Fortitudo (inmiddels gefuseerd met Culemborg’67 tot Focus’07) werd op een doordeweekse avond door de vrouwenvoetbalselectie gespeeld voor de KNVB beker tegen VV Zwijndrecht (nu ZBC’97). Ik was er vanaf Leerdam, waar ik toen woonde, naar toe gefietst. Een stukje van 15 kilometers van deur tot voetbalhek, dertig in totaal om weer thuis te komen. Mijn eerste aanstelling bij de dames was een wedstrijd in Vuren bij de lokale VV. Voor de competitie speelden zij toen tegen buur GJS uit Dalem, nu bij mijn huidige woonplaats Gorinchem behorend.

Mijn les van de eerste pot was dat ik constant alert moest blijven. Het voetbal was destijds niet zo hoogstaand als nu, maar het fanatisme was minstens net zo vergelijkbaar als dat van vandaag de dag. De ervaringen waren positief dus ik had zeker smaak naar meer.

Bij Fortitudo had men de zaakjes prima voor elkaar. Een toen al oude club, opgericht in 1910. In bezit van een houten tribune, met daaronder de kleedruimten, zoals deze bijvoorbeeld ook bij Elinkwijk te vinden was. Aardige vrijwilligers, die het zweet tussen de billen liepen om het iedereen naar de zin te maken.

Ik floot exact op tijd (toen had ik daar nog oog voor) voor het begin. Maar na amper drie minuten spelen werd er vanaf de kant geschreeuwd of ik de wedstrijd even wilde stilleggen. In de catacomben was één van die vrijwilligers namelijk onderuit gegaan met een theeblad vol met bekers met loeiheet water. Er was paniek uitgebroken in de coulissen. Paniek, die een andere vrijwilliger om het hart sloeg, letterlijk en figuurlijk. Eén van de speelsters van de thuisploeg die op de wisselbank zat begon plotseling hard te gillen. Het was haar vader, die tegen de grond was gegaan van de schrik. Diverse mensen bekommerden zich om de beide heren. Eén kermde van de pijn, die de wonden veroorzaakten. De ander gaf geen kik, ik hoorde slechts wat kuchende zuchten.

Totdat dit plots ophield.

De met gekookt water overgoten man was ondertussen onder stromend water gezet om op de juiste wijze gekoeld te worden. Binnen vijf minuten waren één ambulance en twee politieauto’s ter plaatse om ondersteuning en verzorging te bieden. De andere man werd naar mijn gevoel wel tien minuten gereanimeerd. Er was dankzij de hartmassage en mond-op-mond beademing wat hartslag maar het hield niet over, zo maakte men mij duidelijk. Ik besloot de wedstrijd definitief stil te leggen. Het betrof immers sowieso een ouder van één van de speelsters. Niemand had daar enig probleem mee, dacht ik.

Nadat de beide slachtoffers naar het hospitaal waren gebracht was de sfeer naadje. Begrijpelijk. Iedereen wilde snel naar huis. Ik ook. Al fietste ik niet zo snel terug dan anders.

Enkele dagen later kreeg ik van de KNVB bericht dat de man die door een hartaanval geveld bleek was overleden. Had het helaas niet gehaald. De zwaar gekwetste vrijwilliger lag in het Academisch Ziekenhuis in Utrecht en zou er uiteindelijk wat littekens aan overhouden. Het zijn dingen die je nooit meer vergeet.

Over tot de orde van vandaag de dag. Over anderhalve week fluit ik – geregeld door Egbert Hadders van Scheidsrechters op Maat – de vrouwen van BVO Excelsior/Barendrecht. Lijkt me leuk.

Egbert Egberts floot veertig jaar wekelijks wedstrijden in het amateurvoetbal. Blies ook een aantal jaren op hoog niveau basketbal. Nu loopt hij regelmatig langs de velden, snuift sfeer. En af en toe, als het zo uitkomt, leidt hij nog wat matches voor Scheidsrechters op Maat. De leidsman schrijft over zijn persoonlijke ervaringen in het verleden, mooie personen en actuele gebeurtenissen in dat door ons zo geliefde amateurvoetbal. Vragen en/of opmerkingen? Mail naar info@voetbalrotterdam.nl.

 

Laat een antwoord achter