Column (420): Jan Schoonen: Eric Polet (Spijkenisse)

Hij is nog geen 30 en voetbalt al meer dan 11 jaar lang in het eerste elftal van Spijkenisse. Eric Polet, die als broekie bij plaatsgenoot SC Botlek met voetballen begonnen was, is bij de groenwitten al jaren een belangrijke speler. Hij is onverzettelijk, een rots in de branding, staat verdedigend altijd zijn mannetje en opbouwend is hij ook niet verkeerd. Het enige dat je hem kunt aanrekenen is dat hij te vaak een domme kaart pakte omdat hij niet slim genoeg een duel aangaat, maar daar heeft hij in de loop der jaren toch wel verbetering in aangebracht. Kortom, Eric Polet is een hele waardevolle  jongen voor de ploeg, bij Spijkenisse niet weg te denken. Jaar in, jaar uit is hij een van de eerste spelers die zijn trainer noteert wanneer de ploeg samengesteld wordt. Adrie Poldervaart deed dat en Peter Wubben doet niet anders.

Maar meer dan een jaar kan dat niet meer. Zijn naam staat niet op het blaadje. Op het einde van het seizoen 2017-2018 blesseerde Eric zich aan zijn rechterknie en sindsdien staat hij aan de zijlijn. Diezelfde knie had hem jaren geleden ook al malheur bezorgd. Toen voetbalde hij wekelijks de sterren van de hemel en Barendrecht had intern besloten hem bij Spijkenisse weg te plukken. Zo ver kwam het niet, want in een wedstrijd tegen Excelsior Maassluis op 20 maart 2010 kwetste Eric zijn knie en hij verdween voor lange tijd in de lappenmand. De overgang naar Barendrecht was daarmee van de baan. Drie jaar duurde het voordat hij weer zijn opwachting maakte in het eerste elftal van Spijkenisse en toen hij eenmaal weer terug was, behoorde hij al rap weer tot de uitblinkers. Week in, week uit. Eric Polet is een hele goede speler. Ik ben fan van hem, al jaren.

Daarom is het voor mij iedere keer weer een teleurstelling als hij niet speelt, de keren dat ik bij Spijkenisse ben. Maar voor hem is het natuurlijk nog een grotere kwelling. Vorig seizoen heeft hij helemaal niet gevoetbald. Het hele jaar door heeft hij aan zijn revalidatie gewerkt. Alleen in de finale van de nacompetitie tegen Go-Ahead Kampen op het veld van Spakenburg viel hij in nadat Glenn Rijsdijk met een spierblessure naar de kant was gegaan. Eric voetbalde die middag alsof hij nooit weg was geweest. Hoewel hij beetje met de rem erop speelde en de lijf-aan-lijf-duels zo veel mogelijk schuwde, was hij toch weer meteen het mannetje. Eindelijk! De vooruitzichten waren goed: in het seizoen 2019-2020 zou Eric bij Spijkenisse weer present zijn en zeker weten wekelijks in de basis staan.

Maar zover kwam het niet. Op een onbenullig horecatoernooitje, eind juni, blesseerde hij zijn knie alweer. En terwijl zijn ploeggenoten dezer dagen bij Spijkenisse aan de voorbereiding bezig zijn, wrijft Eric thuis over zijn knie. Zijn contract bij Spijkenisse is op zijn verzoek ontbonden. ‘Als ik niet van waarde kan zijn, hoef ik het geld ook niet’, vond hij. ‘Kip’ wordt hij bij Spijkenisse genoemd, maar die graantjes wil hij niet meepikken. Het is Eric ten voeten uit.

Twee weken geleden ging hij weer bij de orthopeed langs die hem eerder had geopereerd. ‘Met die knie is voetballen in de hoofdklasse mogelijk; het enige probleem zou kunnen zijn dat drie keer trainen in de week en een wedstrijd op zaterdag te veel kan zijn’, concludeerde de arts na een grondig onderzoek. Wat?! Is die knie oké? Dan kan hij de draad weer oppakken, toch?

Ik hoop van harte dat hij binnenkort weer aansluit bij de selectie van Peter Wubben. Ik zou alleen nog even een paar weekjes wachten als ik hem was, want elke maandagavond lopen de spelers zich momenteel namelijk het schompes op de Gaatkensbult, een berg in het park nabij Barendrecht. Naar boven en naar beneden, iedere keer opnieuw, tot het hen zwart voor de ogen ziet. Daarmee zal een stevige conditionele basis aangelegd worden, maar Eric heeft dat niet nodig. Als hij straks weer opgesteld wordt, doet hij meteen weer mee. Of het zo ver komt, is trouwens niet zeker. Eric wenst ook op latere leeftijd mobiel te blijven. Hij wil echt wel weer gaan voetballen, maar niet perse in het eerste. Aansluiten bij de trainingen van Peter Wubben gaat hij wel doen. En dan maar kijken of hij echt weer fit kan worden. Uit de grond van mijn hart hoop ik dat het lukt. Ik kan niet wachten tot het zover is.