Foto: Justin Egberts/Egberts Media
Als vijfjarig kind wilde ik al scheidsrechter worden.
Toen ik mijn wedstrijden voetbalde voor LRC Leerdam en Leerdam Sport had ik altijd de grootste bewondering voor de man in het zwart. Dit was niet anders toen ik met succes op vijftienjarige leeftijd de cursus Veldvoetbalscheidsrechter had doorlopen en mijn eerste wedstrijden ging fluiten voor de KNVB afdeling Dordrecht en Utrecht. Ik voetbalde nog altijd door, vanaf mijn zestiende voor Unitas Gorinchem en later nog voor een Dordtse club (in een interregionaal A1 juniorenteam dat behoorde tot een amateurclub verbonden aan de lokale betaald voetbal organisatie). Totdat ik een ontiegelijk harde trap in een wedstrijd tegen een Rotterdamse club te verduren kreeg en mijn knie de vorm aannam van een watermeloen. De arbiter had het gezien, gebaarde doorspelen, maar dat zat er voor mij helemaal niet in. Ons team raakte de bal kwijt en in ondertal (ik lag immers nog steeds op de grasmat, kermend van de pijn) wist de tegenstander bij ons te scoren. Woest was ik, maar ik kon nog steeds niks ondernemen. Toen de scheidsrechter bij mij kwam navragen of ik niet van plan was om een keertje op te staan barstte bij mij de bom. Ik, altijd de rust zelve, nooit iemand (en zeker de scheidsrechter niet) uitfoeterend, maakte de betreffende arbiter uit voor blinde vink, schele mus en vleugelloze pelikaan. Mijn knie lag aan duigen en meneer had niks gezien? Dat kon er bij mij niet in. Ik kreeg de eerste (en laatste) boeking van mijn voetbalcarrière, werd op een brancard van het veld getild en bleek in het ziekenhuis na onderzoek van alles te mankeren aan, voor, achter en tussen de meniscus.
Het was het eind van mijn actieve voetballersloopbaan, maar na een herstelperiode van een paar maanden meteen ook het begin van een serieuzere scheidsrechterscarrière. Daarvoor floot ik al leuke wedstrijden, maar alles moest toen nog wel kunnen passen binnen mijn voetbalprogramma.
Dit eenmaal achter me gelaten ging het zoals ik het als vijfjarige kleuter al had uitgedacht. Wekelijks minimaal twee wedstrijden fluitend, langzaam groeiend naar het hoogste niveau bij de jeugd en in hetzelfde tempo bij de senioren. Ik heb er nooit spijt van gehad dat het zo gelopen is, maar heb wel eens mijn momenten gehad dat ik me afvroeg hoe het gegaan zou zijn als ik wel verder had kunnen voetballen. Zinloos natuurlijk.
Heb ik die scheidsrechter die mij geboekt heeft voor mijn toen welgemeende woorden dan nooit meer gesproken over wat er destijds in mijn ogen door hem fout was beoordeeld? Jazekers, twee weken geleden. Toen zag ik de heer Bergmans uit Utrecht voor het eerst weer tijdens een sportgala. Bij toeval. Zijn kleinzoon was NK Jeugdkampioen schaken geworden en ik maakte daar voor de krant een verslag van. De goede man is inmiddels nagenoeg blind en stokoud. Maar hij kon zich nog wel de betreffende situatie herinneren. Hij gaf me aan dat hij destijds wel iets had gezien maar niet precies wat. Hij dacht wellicht een foutje te hebben begaan, maar accepteerde mijn reactie niet omdat hij dat respectloos vond.
Eigenlijk heeft die goede man ook wel gelijk. Wat een arbiter ook beslist of nalaat te besluiten: een scheidsrechter verdient altijd respect. Maar hij had zoveel jaren later ook wel begrip voor mijn reactie. En gaf aan respect te hebben dat ik na mijn blessure de fluit had opgenomen om op die manier een grote hoeveelheid mensen blij te maken om het voor hen mogelijk te laten zijn dat zij wedstrijdjes konden blijven voetballen. Ik schudde hem de ferme hand en bood mijn excuses aan hem toen voor blinde vink, schele mus en vleugelloze pelikaan uitgemaakt te hebben. Toen moest hij lachen en nam afscheid met de woorden ‘daar kan ik niks tegenin brengen, beste Egbert.’ ,,Ik ben nu wat jij mij destijds heb toegewenst. Maar ik heb wel genoten van mijn hobby!”
Egbert Egberts floot bijna veertig jaar wekelijks wedstrijden in het amateurvoetbal. Nu loopt hij langs de velden, snuift sfeer. En af en toe, als het zo uitkomt, leidt hij nog wat matches voor Scheidsrechters op Maat. De leidsman schrijft over zijn persoonlijke ervaringen in het verleden, mooie personen en actuele gebeurtenissen in dat door ons zo geliefde amateurvoetbal. Vragen en/of opmerkingen? Mail naar info@voetbalrotterdam.nl.
