Frank Rijkaard. Louis Suarez. Theo B. Driekje H.
Wat hebben zij alle vier met elkaar gemeen? Juist, ze hebben zich allemaal vergrepen aan een tegenstander door te spugen of te bijten. Uit privacy overwegingen heb ik de familienamen van de beide amateurvoetballers maar afgekort tot een initiaal. Voor Frank en Louis gelden andere regels omdat zij destijds publieke figuren waren die dit op beeld vastgelegd hebben zien worden. En er nog steeds mee geconfronteerd worden als de beelden weer eens vertoond zijn.
Het spugen naar en het bijten in je tegenstander geeft voor iets weer dat je complete minachting hebt voor je opponent. De ultieme belediging en de meest monsterlijke geweldsdaad. Dat je jezelf verlaagt tot zoiets is tot daar aan toe. Maar dat je het achteraf ook nog wilt goedpraten en/of ontkennen is een veeg teken van je matig gevulde bovenkamer.
De beelden van Frank en Louis spreken voor zich. De hele wereld sprak er schande van. Frank betuigde vrij snel na zijn daad zijn spijt aan het Nederlandse volk, maar niet aan de Duitsers. Louis moest even geholpen worden door de publieke opinie en zijn zaakwaarnemer en advocaat, maar bood later ook zijn excuses aan. Zij het schriftelijk. Zijn verhaal is verfilmd en levert hem nu nog jaarlijks duizenden dollars op.
Theo B., afkomstig uit R-Zuid. Timmerman van beroep, 32 jaar. Werd door zijn directe tegenstander in een uitwedstrijd in de eerste klasse in Den Haag vorig seizoen van achteren in de rug geduwd, kwam ten val op het zachte gras en stond vervolgens snel weer op om zijn tegenspeler vol in het gezicht te spuwen. De klodders speeksel hingen tussen de ogen en dropen langs de neus op het tenue. Toen de arbiter, die had gefloten voor de overtreding, naderbij kwam kreeg deze ook een rochel naar zich toe geslingerd. Nog voordat de tegenstander (terecht) geel zag, trok de leidsman direct rood voor de spuwert. En staakte de wedstrijd kortstondig om zichzelf even in de kleedkamer te kunnen fatsoeneren. Ondertussen werd Theo B. door zijn teamgenoten de wacht aangezegd. Hij hoefde van hen niet meer terug te komen, was dus ook in de toekomst niet meer welkom om met hen op het veld een partijtje voetbal te komen spelen. Lof voor deze voetballers. Wat hun teammaat deed hoort natuurlijk niet op de sportvelden thuis. En Theo B. voetbalt nu bij een club in R-Noord. Die natuurlijk niets weet van zijn geschiedenis in R-Zuid. Want de KNVB publiceert slechts de zeven wedstrijden schorsing maar geeft niet aan nieuwe clubs door wat iemand bij zijn oude club heeft gepresteerd.
Enkele weekenden geleden beet Driekje H. in de wang van haar tegenspeelster. De 23-jarige verpleegkundige van een ziekenhuis in Gouda speelde voor haar club in Leiden bij en tegen een ploeg uit R-West. De tanden van de nurse waren zo diep door de huid heen gegaan van de Rotterdamse dat deze tegenstandster meteen na afloop van de wedstrijd in een hospitaal in R-Noord moest worden gehecht. En zij gaat nu tijdelijk verminkt naar haar werk op een basisschool in R-Noord. De bijtgrage tante werd door de desbetreffende clubscheidsrechter van dienst weggestuurd, maar voetbalde een week later gewoon weer op het veld. Waarom? De arbiter had de rode kaart niet op het digitale wedstrijdformulier vermeld want de voetbalster was een dochter van de vice-voorzitter van de betreffende voetbalclub. Tja, en dan krijg je van de KNVB natuurlijk ook geen straf. Een absolute schande dus, maar helaas gebeuren dit soort zaken ook in het amateurvoetbal.
Wat is nu het moraal van dit verhaal? Wel, dat spugen niet loont en bijten wel. Tot de volgende week maar weer.
Egbert Egberts floot bijna veertig jaar wekelijks wedstrijden in het amateurvoetbal. Nu loopt hij langs de velden, snuift sfeer. En af en toe, als het zo uitkomt, leidt hij nog wat matches voor Scheidsrechters op Maat. De leidsman schrijft over zijn persoonlijke ervaringen in het verleden, mooie personen en actuele gebeurtenissen in dat door ons zo geliefde amateurvoetbal. Vragen en/of opmerkingen? Mail naar info@voetbalrotterdam.nl.
