Simon Kalika (Rotterdam United): ‘Mijn passie voor het voetbal overwon altijd alles’

8

Bij Rotterdam United loopt een man rond die heel de wereld heeft gezien en met grootheden als Nwankwo Kanu, Jay-Jay Okocha en John Obi Mikel gewerkt heeft. Tegenwoordig houdt hij zich bij het voormalige Jai Hind bezig met het trainen van trainers en van de jeugd tussen de 8 en 12 jaar oud. Hij heeft daarvoor zelfs de Rotterdam United Academy opgericht, maar nog niet zo lang geleden zat hij bij WK’s, Olympische Spelen en bij de Afrika Cup als assistent-trainer op de bank bij Nigeriaanse nationale teams. Laat de naam Simon Kalika vallen bij onder meer bij Clarence Seedorf, Victor Moses, Lionel Messi, Henk ten Cate en vele, vele anderen in de voetballerij en ze zullen lovend reageren. Het is zoals Nwankwo Kanu ooit eens reageerde: ‘Coach Simon, you coach like Louis van Gaal.’ Het is niet voor niets de titel van een boek over het leven van Simon in de voetballerij, waar door een ziekte een abrupt einde aan kwam. Wij van VoetbalRotterdam vroegen hem te vertellen over zijn avonturen in voetballand en daar was hij graag toe bereid. Het zou een gesprek worden van ruim twee uur.

Simon vertelt: ‘Ik ben in Paramaribo geboren, kwam op 8-jarige leeftijd naar Nederland en ging voetballen bij SCO’63 in Spijkenisse. Daarna heb ik als jeugdspeler bij Feyenoord gevoetbald, maar ik haalde het daar niet. Ik heb daarna een tijdje bij CVV gespeeld dat toen in de hoofdklasse uitkwam en ondertussen mijn studie HTS werktuigbouwkunde afgerond, want de focus lag altijd op mijn opleiding. Het voetbal kwam toen op de tweede plek, al helemaal toen ik ging werken voor een Deens bedrijf. Toen voetbalde ik een aantal jaren niet, maar het bleef wel altijd kriebelen. Werken was goed om geld te verdienen, mijn passie lag bij het voetbal. Samen met vrienden meldde ik me beginjaren ’90 aan bij Jai Hind, destijds tweede klasse onderbond. Daar raakte ik ook besmet met het trainersvirus, ook al omdat ik jeugdspelertjes trainde. Dat deed ik later ook bij IJVV Zwervers. Daar liep Joop Dekker rond, die als trainer van het Rotterdamse elftal mij vaak opgeroepen had. Hij zag mij met kinderen trainen en vond dat ik dat leuk deed. ‘Daar moet je meer mee doen’, zei hij. Ik raakte meer en meer in de ban van het trainersvak, heb mijn trainersdiploma’s gehaald en toen benaderde Jai Hind mij. Of ik er geen hoofdtrainer wilde worden? Iedereen raadde mij het af, maar ik besloot het toch te gaan doen. Ik bezocht de laatste wedstrijd van het seizoen als toeschouwer om indrukken op te doen. Veel mensen op de club dachten dat ik er weer kwam voetbalen, maar ik werd dus trainer; 29 jaar was ik toen.’

‘Geld om spelers aan te trekken was er niet bij Jai Hind en dan moet je het als trainer anders doen, vond ik. Ik ging 4 keer per week trainen, waarvan er 2 verplicht waren. Ik ging zo vaak trainen om spelers beter te maken. Mijn trainingen waren altijd met de bal en waren er op gericht om spelers beter te maken. Ik ben een trainer zonder principes. Als je zegt dat alle trainingen verplicht zijn en spelers die trainingen missen niet spelen, zou dat betekenen dat je de beste spelers misschien wel op de bank moet zetten omdat ze niet zijn komen trainen. Als ik alleen iedereen op kan stellen die altijd twee keer in de week komt trainen, kan ik de elftalleider of mijn vader ook wel opstellen als ze aan alle training mee zouden meedoen. Zo werkt het niet. Je moet de natuurlijke talenten van spelers verder ontwikkelen en wat er niet in zit, komt er ook niet uit. Als trainer moet je motiveren en inspireren. Bij Jai Hind werden de spelers beter en beter en heel vaak kwamen ze drie, soms zelfs vier keer in de week trainen. Terwijl dat dus helemaal niet verplicht was. Het raakte bekend in het Rotterdamse voetbalwereldje en spelers die bij hoger spelende clubs een beetje uit de boot vielen, of daar het eerste elftal niet haalden, kwamen bij ons trainen. Zo kreeg je een extra impuls, waardoor de kwaliteit van de groep nog verder toenam. In 10 jaar tijd promoveerden we zes keer en de promotie naar de hoofdklasse misten we op een haar na. We verloren op strafschoppen van Blauw Wit uit Amsterdam. Ik was als trainer wereldberoemd in Rotterdam. Veel mensen kwamen kijken bij wedstrijden van Jai Hind, voetballers die bij Sparta in de eredivisie speelden en ook Nigerianen. Dat van die Nigerianen wist ik helemaal niet, maar op zekere dag werd ik gebeld door iemand van de Nigeriaanse ambassade. Of ik eens wilde komen praten.’

‘Wat bleek? Nigeria onder de 20 ging deelnemen aan het WK dat in 2005 in Nederland plaats zou vinden en ze zochten nog een assistent-coach die goed de weg wist in Nederland. Ze vroegen of ik dat wilde gaan doen, want ze hadden vernomen dat ik een goede trainer was. Ik was verbouwereerd. Waarom kwamen zij bij mij uit? Het bleek dat ze me gevolgd hadden als trainer van Jai Hind, onder meer tijdens die wedstrijd tegen Blauw Wit. Moet ik dat wel gaan doen, dacht ik. Ik was in 2003 met een eigen bedrijf in de industriële automatisering begonnen en dat werk combineren met het WK met Jong Nigeria; dat zouden lange dagen worden. Maar ik hapte wel toe, want de passie voor voetbal gaf de doorslag. Ik had daarna gesprekken met Samson Siasia, de hoofdcoach van Nigeria onder 20. We kenden elkaar helemaal niet, maar er was meteen een klik, al bij de eerste ontmoeting. Het team zou op het WK de eerste wedstrijd tegen Brazilië voetballen. ‘Hoe goed ken je Brazilië’, vroeg ik hem. Hij wist alleen dat ze in gele shirts en blauwe broeken voetbalden. Van hun spelstijl, hun systeem van voetballen wist hij niks. Ik zette alles voor hem op papier en bij de tweede wedstrijd, tegen Zuid Korea, moest ik die ploeg analyseren. Ik bemoeide me met de tactiek en van het een kwam het ander. Ik ging steeds meer doen, vertelde hoe we zouden moeten spelen. In de kwartfinale moesten we tegen Nederland. Foppe de Haan was daar trainer. Die oefende op strafschoppen en dat werd uitgezonden op tv, want Nederland onder 20 was toen een enorme hype. Doordat dat oefenen op penalty’s uitgezonden werd, wist ik welke spelers dat gingen doen en in welke hoek ze trapten. De wedstrijd tegen Nederland eindigde op 1-1 en strafschoppen moesten de beslissing brengen. Van de eerste vijf penalty’s die Nederland nam stopte onze keeper er drie. Alleen misten wij er zelf ook drie, maar uiteindelijk wonnen wij met 10-9. Jong Nigeria raakte tot in de finale, die we verloren van Argentinië, dat Messi in hun rangen had. Tijdens dat toernooi was mijn rol van klein naar steeds groter gegroeid, ook al omdat coach Samson Siasia daarvoor open stond en geen groot ego had. Als hoofdcoach ving hij de klappen op. Ik heb altijd heel goed met die man kunnen werken en daar ben ik hem enorm dankbaar voor.’

‘Na dat jeugd-WK wilde Augustin Eguavoen, de hoofdcoach van het Nigeriaanse elftal mij er als assistent er bij hebben. Zijn ploeg zou In Egypte aan het eindtoernooi van de Afrika Cup gaan deelnemen. Hij had bij Simon Siasia navraag gedaan over mij, wilde weten wat ik allemaal betekend had voor de ploeg. Na een paar gesprekken keurde de minister van sport mijn aanstelling goed en ik, trainer van Jai Hind, zou met wereldsterren als Kanu en Jay-Jay Okocha gaan werken. Tijdens het trainingskamp in Portugal ter voorbereiding op die Afrika Cup kreeg ik te horen dat ik de volgende dag de warming up en het eerste gedeelte van de allereerste training voor mijn rekening zou moeten nemen. Met spelers dus die bij hun clubs trainers als Mourinho, Wenger en Van Gaal hadden. Met journalisten langs de zijlijn van de sportkranten in Nigeria, waarvan je er zeker 15 hebt, die een dagelijkse editie hebben. Wij hebben hier in Nederland één Johan Derksen, in Nigeria heb je 10 van zulke mensen. En die zouden allemaal die onbekende trainer met Nigeriaanse topvoetballers bezig zien. Gelukkig waren er drie jongens bij die ik eerder al bij Jong Nigeria had meegemaakt. Daardoor was ik iets minder nerveus. De training begon en toen we een paar minuten bezig waren riep Nwankwo Kanu keihard: ‘Godverdomme coach, you coach like Louis van Gaal’. Toen was het ijs gebroken en was ik geaccepteerd. De Super Eagles van Nigeria verloren in de halve finale van de Afrika Cup van Ivoorkust en behaalden de bronzen medaille.‘

‘Het volgende evenement waarbij ik als trainer betrokken ben geweest waren de Olympische Spelen in China in 2008, wederom met Samson Siasia als hoofdcoach. Die wilde me er weer graag bij hebben en hoewel ik mijn werk had en thuis een gezin, heb ik wederom toegestemd. Mijn passie voor het voetbal overwon altijd alles. Ik was geliefd in Nigeria. Master Strategist noemde de pers me en de spelers noemden mij Super Coach, Tijdens de voorbereiding was ik erbij en op de Spelen ook. Nigeria verloor de finale van Argentinië met, alweer, Messi.

Simon Kalika samen met Lionel Messi na de finale op de Olympische Spelen  in China 2008

‘Later volgde nog het WK onder 20 in Egypte, waar we door Duitsland uitgeschakeld werden. In blessuretijd scoorden ze, met een man minder, de 3-2. Toch stond ik er blijkbaar nog altijd goed op bij de bond, want nadat we een oefenwedstrijd tegen Argentinië wonnen met 4-0, wilden ze mij als hoofdcoach van het Nigeriaans elftal hebben. Maar ik had toen al veel last van mijn ogen. Ik heb een ziekte die mijn netvlies aantast. Ik kon in Afrika al niet goed meer zien wat er tijdens wedstrijden op het veld gebeurde, want daar heb je overal brede sintelbanen langs het veld. Elk jaar werd mijn zichtvermogen minder, maar spelers en Samson hielpen mij zodat ik toch mijn werk kon blijven doen. Maar toen de bond mij als trainer van de nationale ploeg wilde, heb ik gezegd dat dat niet mogelijk was, vanwege mijn ongeneeslijke aandoening aan mijn ogen. Coachen zou niet meer verantwoord zijn. Dat was heel emotioneel, waarbij veel tranen vloeiden. Mijn voetbalhart brak. Coach van het nationale elftal ging dus niet door, ik leverde mijn contract in dat nog tot 2014 doorliep en ik keerde terug naar Nederland. Dat was in 2012.’

‘Twee jaar lang heb ik niets gedaan in de voetballerij. Mijn ziekte was een enorme klap en al mijn dromen waren in duigen gevallen. Wat ik meegemaakt had, zou nooit meer gebeuren. Gelukkig had ik heel veel steun aan mijn gezin. Het werk ging ook nog door. Naast het bedrijf in de industriële automatisering dat ik altijd heb aangehouden, was ik ook begonnen met Kelme en met die twee bedrijven ben ik verzekerd van een goed inkomen. Als trainer bij Nigeria heb ik namelijk nooit topsalarissen verdiend, verre van dat zelfs. Nadat ik weer een tijd hier in Nederland was, begon het toch weer te kriebelen. Op verzoek van Dennis Tjon A Fon, een oude vriend, keerde ik terug bij Jai Hind, dat in 2017 Rotterdam United ging heten, omdat de club met die naam kon uitdragen dat ze niet alleen  sportieve doelstellingen heeft, maar ook maatschappelijke. Bij deze club doe ik nu de jeugd, kinderen tussen 8 en 12 jaar. Ik ben dus terug daar waarmee ik begonnen ben. En ik begeleid trainers die de trainerscursus volgen. Leuk werk is dat allemaal. Ik haal daar veel voldoening en plezier uit en zo blijf ik wel betrokken bij het voetbal, dat nog altijd mijn passie is. Het is alleen jammer dat ik niet alles meer kan zien. Mijn zicht is nu 20 procent en dat beperkt je in heel veel dingen.’

Simon heeft in samenwerking met Johan Kelders een boek geschreven over zijn ervaringen in de voetbalwereld. ‘Coach Simon, you coach like Louis van Gaal’ heet het en er zijn ook tips voor trainers in opgenomen. Het boek is hier te bestellen of middels een mail naar info@voetbaltotaal.nl. 

 

 

[adrotate group="6"]
8 Comments
  1. Michel Koks zegt

    Geweldige trainer was mijn trainer bij ijvv de zwervers A1

  2. Ron van Neck zegt

    Wat een mooi stuk. Hopelijk kan Simon ondanks zijn oogproblemen nog lang belangrijk zijn in de ontwikkeling van trainers en jonge spelers.

  3. Henk Salari zegt

    Leuk stuk, vervelend dat hij die oog problemen heeft. Fijne vent.

  4. Kevin Rijsdijk zegt

    Super trainer en geweldig persoon!

  5. Junior Onyenze zegt

    Wereldtop! Heeft me begeleid bij mijn TC3 en ben met hoge cijfers geslaagd!

  6. Marcel Toepoel zegt

    Leuk stuk Simon! Sterkte met je oogproblemen!!

  7. Daniel Furtado Oliveira zegt

    Een geweldige man en een top trainer! zal u voor altijd dankbaar zijn

  8. Björn De Haan zegt

    Wat een toptrainer!! Die jaren vergeet ik nooit meer!

Laat een antwoord achter