Column Jan Schoonen: Ismail Celen (Hillegersberg)

8

Zijn ploeg had ik een paar keer eerder aan het werk gezien, maar opgevallen was hij mij nog nooit. Wellicht deed hij toen niet mee, dat kan natuurlijk. Dat moet eigenlijk wel, want anders was ik stekeblind al die keren dat ik Hillegersberg heb zien spelen. Zelfs een blinde ziet namelijk binnen een mum van tijd dat Ismail Celen, de bebaarde middenvelder van tweedeklasser Hillegersberg een goede voetballer is. Als hij er zin in heeft, dat zeg ik er meteen bij afgaande op de wedstrijd die hij zondag met zijn ploeg in Hoogvliet tegen Meeuwenplaat speelde.

Voor rust was hij fenomenaal, na rust geloofde hij het wel. Daar kom ik later wel op terug, eerst die eerste helft. Toen was hij de alles overziende strateeg die van achteren uit de lijnen uitzette. Spelend vlak voor zijn eigen defensie kwam hij veelvuldig in balbezit en iedere keer weer viel op hoeveel tijd hij had, zeeën van tijd. Als er een bal zijn richting opkwam had hij voor de balaanname al gezien waar zijn medespelers zich bevonden en of er tegenstanders in zijn buurt waren, hij wist wat er in de straat naast het veld gebeurde, wie er met een auto de parkeerplaats op kwam rijden, hij zag of de nabijgelegen Spijkenisserbrug open was of juist niet, hij wist welke vogels er op dat moment in de lucht voorbijvlogen en hij wist ook of de flessen bier van de toeschouwers op het bordes van het clubhuis al leeg waren. Ismail Celen ziet namelijk alles.

Het  is frappant dat goede voetballers altijd veel tijd hebben, ook al zitten tegenstanders hen meteen op de huid. Bij Meeuwenplaat lieten ze zich in de eerste 45 minuten de kaas echt niet van het brood eten, maar toch werden de manschappen van trainer Gerard van Ruitenberg in die fase helemaal zoek gespeeld. En dat kwam vooral door Ismail, die strooide met korte passjes, dat afwisselde met een paar lange ballen op de stropdas en nooit, nooit balverlies leed. Het was een genot hem aan het werk te zien. Natuurlijk heeft hij het voordeel dat hij rasvoetballers als de gebroeders Felix en Wessel Verhaar in zijn ploeg heeft, want daar kun je wel een bal aan kwijt. En dan zat Michel van Guldener met een klein pijntje nog op de bank. Meeuwenplaat werd voor rust van het kastje naar de muur gespeeld en dat kwam vooral door het werk van Ismail Celen, die niet voor niets vroeger bij onder meer Rijnsburgse Boys en IJsselmeervogels gevoetbald heeft.

Celen is inmiddels al een jaartje ouder, maar voetballen kan hij nog altijd. Het was heel fraai wat hij deed en het kijkplezier werd nog verhoogd door het feit dat hij als twee druppels water lijkt op Andrea Pirlo, die vroeger furore maakte bij AC Milan, Juventus en in het Italiaans elftal. Ismail zou een tweelingbroer kunnen zijn van Pirlo. Dezelfde baard, dezelfde ietwat sloffende loop, hetzelfde voetenwerk en hetzelfde overzicht als van een veldheer, dat je voordat je de bal hebt, al lang weet wat je er mee gaat doen. In zijn bewegingen, in zijn lichaamshouding, in zijn manier van voetballen, in alles leek het wel alsof Andrea Pirlo zondag tegen Meeuwenplaat een comeback aan het maken was. Het enige verschil is dat het kapsel van Ismail korter is dan dat van Pirlo, iets korter, een paar centimeter hooguit. Maar zijn haren kan hij nog laten groeien, toch?

Met Ismail aan het roer gleed Hillegersberg voortdurend als een mes door de boter door de afweer van Meeuwenplaat. Speels liep het uit tot 0-5 en daar zaten een paar juweeltjes van doelpunten bij. Bij die tussenstand geloofden Ismail en zijn makkers het wel. Het pleit voor de thuisploeg dat ze terug konden komen tot 3-5, maar ik had graag gezien dat Ismail na rust ook was blijven schitteren. Andrea Pirlo zag je dat altijd 90 minuten lang doen. Ismail Celen vroeger bij Leonidas, Rijnsburgse Boys, IJsselmeervogels en XerxesDZB ongetwijfeld ook altijd, maar zondag tegen Meeuwenplaat vond hij het na een klein uurtje wel best. Toch jammer, vond ik.

8 REACTIES