Edwin Boogaard, de voorzitter van Hellevoetsluis, had er vooraf al geen goed gevoel bij. ‘Wij winnen vorige week van Nieuwenhoorn en dat heeft zoveel kracht gekost, dat ik het vandaag, tegen Zuidland, somber inzie’, zei hij zaterdagmiddag, lang voordat de vrouwelijke arbiter Lizzy van der Helm de wedstrijd Zuidland-Hellevoetsluis in gang geblazen had. Het was een vooruitziende blik want Hellevoetsluis bakte er tegen Zuidland hoegenaamd niets van. De ploeg was tam, ongeïnspireerd en oogde uitgeblust. Bij Zuidland was het precies andersom. Die ploeg bruiste, speelde met een tomeloze inzet, streed voor elke meter en was zaterdag 90 minuten lang heer en meester. Sinds Aad Andriessen als trainer teruggekeerd is bij de ploeg die hij vorig seizoen moest verlaten omdat hij scout werd bij Sparta, hebben de Slandenaren een gedaantewisseling ondergaan. Onder zijn voorganger Peter de Haan, speelde Zuidland zoals Hellevoetsluis zaterdagmiddag: tam, met weinig beleving, doods bijna. De ploeg stond troosteloos onderaan en ze hadden de hoop op behoud al min of meer opgegeven. En toen gebeurde wat in het voetbal vaker gebeurt: de trainer werd weggestuurd. Peter de Haan, nota bene door Aad Andriessen bij Zuidland aanbevolen, kon inrukken.
Aad regelde met Sparta dat hij tot aan de zomerstop zijn oude liefde uit de brand kon helpen en keerde terug bij Zuidland. Toen hij eind maart weer aan de slag ging had hij het over een bus. ‘Er is plaats voor 16 man in mijn bus en wie niet mee wil, die moet het maar zeggen; die rijdt niet mee’, zo sprak hij de spelers toe, waarmee hij maar wilde zeggen dat iedereen volle bak moest gaan tot het einde van het seizoen en wie dat niet wil, hij niet kan gebruiken. Met Aad aan het stuur gaat het voortvarend. De eerste wedstrijd met hem als trainer op de bank, op 23 maart uit bij Sparta, ging nog verloren, vervolgens werd Kethel Spaland met 6-4 verslagen, tegen Vitesse Delft werd het 1-1 en uit bij Alexandria’66 werd spectaculair gewonnen: na een 3-0 achterstand bij rust toverde Zuidland een 3-5 eindstand op het bord. En zaterdag werd Hellevoetsluis met een 2-0 nederlaag terug naar huis gestuurd. Hellevoetsluisvoorzitter Edwin Boogaard wist het van te voren dus goed. Hij moet voortaan mijn totoformulier maar invullen.
Onder Aad Andriessen is Zuidland uit de dood herrezen, een passende vaststelling zo rond Pasen. De ploeg staat inmiddels derde van onderen en het is zeer goed mogelijk dat ze zich helemaal veilig gaan spelen. Zover is het nog niet en Aad Andriessen houdt nog een slag om de arm. ‘Het is mooi dat het nu goed gaat, leuk om terug te zijn ook. Iedereen is positief, maar dat zegt me niks. We hebben nog niets’, zei hij. ‘Pas aan het einde van de rit, als we veilig zijn, pas dan kunnen we tevreden zijn. Eerder niet.’ Dat mogen dan wel voetbalclichés zijn, maar het is wel een waarheid als een koe. Dat neemt niet weg dat Aad prima presteert met een ploeg die onder Peter de Haan op het laatst niet meer vooruit te branden was. Of Peter daaraan schuld had of dat zijn spelers hem in de steek lieten, wie zal het zeggen? Het is sneu dat hij het veld moest ruimen, maar zo werkt het helaas in het voetbal.
Aad is klaarblijkelijk wel de juiste man op de juiste plek. Met hem als chauffeur gaat de Zuidlandbus vooralsnog de goede richting op. Door iedereen bij Zuidland wordt hij op handen gedragen, maar hij heeft gelijk: het is nog allemaal voorbarig. ‘We zijn er nog lang niet’, zei hij immers. Ook na de overwinning op Hellevoetsluis nog niet, maar die drie punten kwamen wel zeer goed van pas. In de volgende speelronde moet Aad met zijn ploeg op bezoek bij CWO, dat twee punten meer heeft en een plekje hoger op de ranglijst staat. Dat is de felbegeerde veilige plek. Ik ben benieuwd wat de buschauffeur van Zuidland dan weer voor route heeft uitgestippeld.
