Clubgrensrechter Bob van Jaarsveld (’s-Gravendeel & Antibarbari): ‘Soms loop ik met watjes in mijn oren.’

Zaterdag was hij grensrechter bij Jonge Spartaan-’s-Gravendeel, zondag deed hij dat bij OLIVEO-Antibarbari, vanavond loopt hij met een vlag in de hand langs de zijlijn bij Heerjansdam-Spijkenisse, een wedstrijd in het kader van de VoetbalRotterdam Cup en vorige week zou hij vlaggen bij de bekerwedstrijd SC Feyenoord-Poortugaal, maar daar kwam de KNVB met een arbitraal trio op de proppen dus hoefde hij niet in actie te komen. De 37-jarige Bob van Jaarsveld heeft een opmerkelijke hobby: vlaggen bij amateurwedstrijden. We willen van hem weten waarom hij dat doet en wat er nou zo leuk is aan grensrechter zijn, want is het niet zo dat je in die hoedanigheid altijd het pispaaltje bent?

Bob: ‘Ik ben begonnen als keeper in de jeugd van SHO in Oud-Beijerland en stond ook nog onder de lat toen ik senior was geworden, soms in het tweede, maar dat vond ik op een gegeven moment toch niet zo leuk meer. Ik was een soort schietschijf op de trainingen. Hoe kan ik bij de voetballerij betrokken blijven, vroeg ik me af. Ik floot toen wel eens een wedstrijdje in de jeugd of bij lagere elftallen, vlagde wel eens links en rechts en toen nam ik het besluit: ik word grensrechter, want dan ben je aan de ene kant toch onderdeel van het team, want samen met de spelers en de technische staf ga je de wedstrijden in en sta je dus midden in die groep. Maar aan de andere kant ben je ook deel van het arbitrale trio. Je hebt dus contact met zowel spelers, trainers als met de scheidsrechter en dat leek me leuk. En dat is ook leuk, weet ik nu.’

Op een gegeven moment werd Bob gevraagd om bij Piershil te komen vlaggen, omdat de vaste grensrechter daar er de brui aan had gegeven. Middenin het seizoen stapte Bob er in: op zaterdag was hij de clubgrensrechter van Piershil, dat toen nog in de tweede klasse uitkwam. Op zondag vlagde hij bij Poortugaal, eerst bij het tweede, later bij het eerste elftal. ‘Piershil wisselde ik anderhalf jaar geleden in voor ‘-s Gravendeel omdat ik Barry Schipper, mijn voormalige trainer bij SHO 2, beloofd had bij hem te komen vlaggen als hij ooit ergens hoofdtrainer zou worden. Dat was dus ’s-Gravendeel, dat momenteel in de derde klasse voetbalt’, vertelt Bob. ‘Op zondag ben ik bij Poortugaal een paar seizoenen grensrechter geweest, maar toen die club na de fusie met Oude Maas op zaterdag ging voetballen, moest ik een andere zondagclub hebben. Want ik vond vlaggen heel erg leuk en wilde er ook op zondag absoluut mee doorgaan. Er waren een paar clubs die interesse toonden, maar Antibarbari was het slagvaardigst. Nee, dat bedoel ik niet financieel. Het gaat mij niet om het geld. Ik krijg weliswaar overal een kleine vergoeding, want mijn auto rijdt niet op water, zo zeg ik altijd, maar als ik het voor het geld moet doen, dan zou ik in de vierde klasse moeten gaan vlaggen, want daar zijn clubs die er goed geld voor over hebben als je daar grensrechter bent. Ik wil echt niet de hoofdprijs ontvangen, wat ik wel wil is een beetje op niveau vlaggen.’

Is Bob van Jaarsveld een eerlijke vlagger?

BOB: ‘Toen ik pas begon, was ik dat niet. Helemaal niet zelfs. Ik was helemaal niet te coachen en deed alles wat anderen wilden. Vlagde altijd in het voordeel van mijn eigen ploeg. Daar kreeg ik best wel veel commentaar op en dat was ook wel terecht, vond ik. Ik ben toen gaan nadenken. Ik wilde wel mijn geloofwaardigheid bewaren, naar anderen toe maar ook voor mezelf. Ik ben toen anders gaan vlaggen. Als het nu geen buitenspel is, vlag ik echt niet. Ja, dan gaan de spelers van je eigen ploeg wel eens mopperen, maar dat moet dan maar. Zij weten inmiddels hoe ik er in sta. Natuurlijk pak je als clubgrensrechter soms nog wel eens een voordeeltje, maar dat doe ik nu veel slimmer dan vroeger. En veel minder vaak. Ik ben neutraler geworden. En als ik fout zit, zoals laatst in de wedstrijd tegen TOGB, dan geef ik dat achteraf toe. Nee, daar haal ik mijn vlagsignaal niet mee weg, maar dan weet iedereen wel hoe ik ben. Eerlijkheid, dat is me veel waard. Ik ken heel veel voetballers en trainers en als ik hen niet onder ogen zou durven komen omdat ik altijd en overal met mijn vlag omhoog stond, dan zou ik me daar toch niet gemakkelijk bij voelen.’

Wat is belangrijker: het vertrouwen van je groep of het vertrouwen van de scheidsrechter?

Bob, zonder enige aarzeling: ‘Het vertrouwen van de scheidsrechter. Met die man maak je voor de wedstrijd afspraken en van die afspraken weten de spelers en de trainers niks. Van de ene scheidsrechter mag je bijvoorbeeld bij buitenspel je vlag pas omhoog steken als de speler aan de bal komt, ook als hij daarvoor eerst 30 meter de diepte in moet sprinten, maar van een andere scheidsrechter mag ik in zulke gevallen meteen vlaggen. En als een verdediger de bal met opzet raakt, heft dat buitenspel op. Maar wat doe je dan bij een schampbal? Is er dan sprake van opzet? Wat dat betreft zijn de spelregels er niet makkelijker op geworden voor een grensrechter. Ja, ik weet wel dat je het als grensrechter nooit goed doet. Ik probeer dat wel en dan nog staan er mensen te mopperen. Het publiek roert zich af en toe flink, ja. Ik doe mijn ding en probeer me daar niet door af te laten leiden. Bij sommige clubs is dat heel erg, dat weet je van te voren al. Dan loop ik wel eens met watjes in mijn oren om het gezeik niet te hoeven horen en dan is vlaggen soms niet zo leuk. Veel narigheid heb ik trouwens niet meegemaakt en bang ben ik nog nooit geweest. Het plezier overheerst, hoor. Ook bij wat er na afloop gebeurt, als je samen in de kantine een biertje staat te drinken. Ik heb leuke contacten met spelers van heel veel clubs. Ze kennen je natuurlijk allemaal. En daar doe ik het voor.’

Nog plannen om hogerop te gaan?

Bob: ‘ik ben er over aan het denken om een neutrale KNVB-grensrechter te worden en dan dus geen clubgrensrechter meer te zijn. Komend seizoen in ieder geval nog niet, maar ik sluit niet uit dat ik dat ooit ga doen. Daar is een cursus voor. Ik zal eens onderzoeken hoe lang die cursus duurt en waar hij gegeven wordt. Als me dat bevalt, ga ik me misschien wel aanmelden. Het enige nadeel is dan dat je door de KNVB als neutrale grensrechter het hele land door gestuurd wordt. Moet je bijvoorbeeld een wedstrijd vlaggen in Groningen of in Limburg en ben je de hele dag van huis. Dat lijkt me niet zo aantrekkelijk. Of ik dat wel wil, daar ben ik nog niet uit.’

[foto Jack van der Starre]