Gaandeweg de wedstrijd DVV’09-Rockanje moest ik steeds vaker en steeds meer aan een kopgalg denken. ‘Waar zijn die dingen eigenlijk gebleven’, zo vroeg ik me af. Een kopgalg is een attribuut dat gebruikt wordt om spelers het koppen onder de knie te laten krijgen. Vroeger had elke zichzelf respecterende voetbalclub een kopgalg op het trainingsveld staan; vandaag de dag zie je zo’n ding nooit meer. Ik ben het tenminste nog nooit tegengekomen. Een kopgalg is een staander van meer dan 4 meter hoog met daaraan een bal aan een touwtje bevestigd. De bedoeling is dat spelers een aanloopje nemen, dan opspringen om met hun hoofd de bal krachtig weg te koppen. Als je dat maar vaak genoeg doet, wordt je vanzelf een goede kopper.
Bij DVV’09 in Dirksland hebben ze zo’n ding niet, zo weet ik zeker. Het kost een paar centen, maar toch zou een kopgalg daar goed van pas komen want dan kan Joost van den Boogert, de linksbenige centrale verdediger leren hoe hij verdedigend en vooral aanvallend moet koppen. De 19-jarige Joost, die vorig seizoen door trainer John Kleijn in het eerste elftal werd opgenomen kan veel. Hij heeft overzicht, heeft rust aan de bal, hij staat vaak op de goede plek, hij heeft een aardige trap in de lange benen en sinds hij zijn opwachting in het eerste heeft gemaakt heeft hij ook al een paar keer gescoord. Maar niet eenmaal met het hoofd. Koppen kan Joost namelijk niet en dat is vreemd, want hij is ongeveer 2 meter lang. Met die lengte zou hij elke hoge bal gericht door moeten kunnen koppen.
DVV’09 kreeg zaterdag tegen Rockanje veel corners. Ze werden vaak goed voor het doel gebracht, waar Joost altijd stond, want als verdediger mag hij in standaardsituaties namelijk altijd naar voor. Als de bal kwam, sprong hij in de lucht, maar timede keer op keer verkeerd. Ballen raakte hij niet. Het enige wat hij deed was met een grote schreeuw ter aarde storten. Jammer was dat, heel jammer, want met zijn lengte zou Joost op zulke momenten de heerser van het luchtruim moeten zijn. En dat was hij dus niet. Ik ken trainer John Kleijn als een intelligente, goede trainer die centrale verdediger Joost ongetwijfeld de kneepjes van het vak zal leren, John heeft als voetballer immers altijd op die positie gespeeld, maar hij zou ook eens bij voorzitter Rob van Gils of penningmeester Wim Groenendijk een balletje op moeten gooien om een kopgalg aan te schaffen.
Als Joost een jaartje met de kopgalg heeft gewerkt, zal hij op Goeree-Overflakkee een ware sensatie zijn. En ver daarbuiten. Want Joost is in aanleg een jongen met heel veel potentie. Tegen Rockanje deed hij niet veel dingen verkeerd hoewel hij zich nog meer met het spel zou moeten bemoeien. Hij is eigenlijk nog te weinig aan de bal. Maar aan de uiteindelijke 3-1 nederlaag kon hij weinig doen. Rockanje had de zaakjes voetballend beter voor elkaar dan de thuisploeg en streed vol overgave bewonderenswaardig om de drie punten in de wacht te slepen. En Sander de Ruijter maakte een weergaloos doelpunt, een goal die je zelfs in de Champions League niet ziet. Van ver buiten het zestienmetergebied knalde hij de bal snoeihard en met een mooie krul akelig precies in de kruising. Nog mooier dan dat magistrale doelpunt was Sanders reactie er na. Hij juichte niet, hij stak de handen niet in de lucht, maar hij draaide zich om en wandelde weg. Alsof het dagelijkse kost was wat hij zojuist deed.
Het was het absolute hoogtepunt van een leuke wedstrijd, maar de speler die me het meest kon bekoren was toch Joost van den Boogert. Hij deed veel dingen goed en was achterin vaak een rots in de branding. Maar het koppen van hem was huilen met de pet op. Als Joost leert koppen, wordt hij voor DVV’09 nog belangrijker en een speler die bij standaardsituaties niet te kloppen is. Maar dan moet hij dus wel met een kopgalg aan de slag. Aanschaffen zo’n ding dus. Of misschien is de werkploeg van de Dirkslanders wel zo inventief om zelf zo’n apparaat te fabriceren.
Sander de Ruijter