Het vertrek van de spelersbus naar Nootdorp werd een paar minuten uitgesteld omdat er iemand ontbrak. Een supporter. En daar kwam ze Sportpark Jaap Riedijk op gescheurd. Met de felle precisie van een Formule1-coureur nam ze de bochten en parkeerde in een vloek en een zucht haar bolide; niemand minder dan Judith Barrichello, wellicht beter bekend onder de naam Judith Buvens.
Hadden de spelers hetzelfde temperament op de mat gelegd, was er geen vuiltje aan de lucht geweest. Maar helaas bleek, zoals vaker dit seizoen, het voetbal van ons vlaggenschip slap en inspiratieloos. In een werkelijk bar slechte wedstrijd, waarin Spijkenisse nooit kon overtuigen als ploeg die mee wil doen voor promotie, sleepte de gastheer verdiend de drie punten binnen. Niet dat Nootdorp goed speelde, verre van dat, maar ze vochten als leeuwen.
Met een arsenaal aan ontbrekende spelers trachtten de mannen van Wubben het spel te maken. Op een koud en winderig sportpark ’s Gravenhout weerde Nootdorp zich echter kranig. Na de thee (0-0 ruststand) werd al snel duidelijk dat de geel-zwarten zich bepaald niet kansloos achtten, ze proefden dat er iets mogelijk was. Reeds na twee minuten zorgde een scrimmage voor de goal van Termijn voor de nodige ophef. Alles en iedereen van Nootdorp was ervan overtuigd dat de bal de doellijn gepasseerd was, de scheidsrechter en zijn assistent beslisten anders.
Spijkenisse speelde hoe langer hoe slordiger en riep op die manier het onheil over zich af. In de 62e minuut was het Ravenberg die uit een rommelige situatie de bal achter Termijn werkte. Spijkenisse bracht een paar verse krachten in maar faalde hopeloos op alle fronten. Het had zo mooi kunnen zijn, maar het werd zo’n typisch deprimerende voetbaldag waarop je je met recht afvraagt waarom je er aanwezig bent (geweest).
