Column Jan Schoonen: Nico Houdijk (Zwaluwen)

1

In het seizoen 1973-1974 was hij bij de Vlaardingse voetbalvereniging Zwaluwen al leider van het tweede elftal dat dat jaar kampioen werd. Later is hij nog verzorger geweest van het eerste. Hij had een fysiopraktijk in de nabijgelegen wijk Holy en nu, meer dan 40 jaar later is Nico Houdijk bij de club nog altijd in beeld. Letterlijk en figuurlijk. Letterlijk omdat hij lid is van de werkploeg, figuurlijk omdat hij verantwoordelijk is voor de unieke huisstijl van de club. Nadat hij eens opmerkte dat de club dringend een kleurtje nodig had en van het bestuur groen licht had gekregen om daar iets aan te veranderen, heeft Zwaluwen een fikse gedaantewisseling ondergaan. En Nico heeft dat op zijn geweten.

Nu hebben ze bij Zwaluwen altijd al oog gehad voor een mooie uitstraling. Zo hangen er overal schilderijen van haringen met daarin het clublogo verwerkt, een serie die te maken heeft met Haringkoppen Verbinden, een Vlaardings imagoproject. Dat zwart-witte clublogo met de vliegende zwaluw is trouwens bijzonder fraai en daar zit een mooi verhaal aan vast. Cock Verboon, de verenigingsmanager, heeft me wel eens verteld dat ze vroeger bij Zwaluwen een logo hadden waarop de vogel naar beneden vloog. Dat kon helemaal niet, zo werden ze op de club onder de neus gewreven door Ruud Daman, iemand uit de buurt die een reclamebureau had. ‘Die vogel moet omhoog vliegen, want dat straalt positivisme en optimisme uit. Met omlaag vliegende vogels vlieg je je ondergang tegemoet’, vond Ruud, die van de club toen toestemming kreeg het clublogo te veranderen.

Dat clublogo hangt nu overal, al dan niet in samenhang met zwart-witte blokken. Nico Houdijk heeft bepaald waar het bevestigd moest worden en ook in welke grootte dat moest gebeuren. Het logo is zichtbaar op de ramen en de buitenmuur van de kantine, het is te zien op het kassahokje als je het complex van Zwaluwen betreedt, het is te zien op de tribune en ook tussen de reclameborden. Gecombineerd met de zwart-witte blokken heeft het clublogo iets Escher-achtigs. Als je bij Zwaluwen komt, is het alsof je een museum betreedt. Alleen al daarom zou je naar Zwaluwen moeten komen en als je er bent, loop dan ook eens langs de reclameborden. Die zijn van elkaar gescheiden met gele, groene, blauwe, oranje dan wel rode strips en dat oogt geweldig. En denk nou niet dat er zomaar een willekeurig gekleurd plaatje tussen twee borden geplaatst is, nee, daar is heel goed over nagedacht. Daar zit een patroon in. Het is allemaal ontsproten aan het brein van Nico Houdijk en die heeft het overal zelf toegepast. ‘Wij hebben er wel eens een plankje tussen gezet toen hij er een keertje niet was’, vertellen mensen van de werkploeg, ‘maar toen Nico dat zag, heeft hij het meteen veranderd. De kleur klopte niet, vond hij. Nu hangt het zoals hij dat wil’.

Als je bij Zwaluwen bent, vraag dan ook of je binnen bij de kleedkamers een kijkje mag nemen. Daar is het zo mogelijk nog mooier. Op alle muren en op alle deuren heeft Nico Houdijk eigenhandig kleurencomposities geverfd, compleet met nummers en andere verduidelijkingen, hij heeft een groot clublogo op een blinde muur geschilderd, op alle muren zie je dezelfde gekleurde vlakken terug als tussen de reclameboren; alles heeft hij onder handen genomen. Weken-, maandenlang is hij er mee bezig geweest. Het ziet er geweldig  uit. Zelfs met een vergrootglas zie je geen enkel spatje, nergens een druipdruppeltje. Het is heel strak overal en het moet de club een vermogen gekost hebben aan afplakstrips. En aan verf, want die heeft hij niet bij de Gamma gehaald. Maar het resultaat mag er zijn.

Nico is al lang geen fysio meer. Het ontwerpen, de lay-out verzorgen; het was altijd al een hobby van hem en bij Zwaluwen heeft hij de ruimte gekregen om zijn creativiteit toe te passen. Met zijn handen is hij dus altijd blijven werken, ook thuis, want daar is hij niet zo lang geleden ook aan het schilderen geslagen. Nico is al een hele tijd lid van de werkploeg bij Zwaluwen, maar hij zit al een poos in de lappenmand. Ik hoop dat hij voorspoedig herstelt en dat hij snel bij de werkploeg terugkeert, zodat hij er kan blijven zorgen dat het er bij Zwaluwen qua uitstraling volmaakt uit blijft zien. Een likje verf hier, een kwastje daar, een nieuw reclamebord precies op de juiste plek en de nu nog witte muur in de kantine in zijn stijl omtoveren. Al zou de club op het aller,  allerlaagste niveau spelen, dan nog zou ik af en toe een bezoek afeggen op het complex aan de Zwaluwenlaan, alleen al om het werk van Nico Houdijk te bewonderen. Nico is een ware kunstenaar. Ze moesten hem eigenlijk met een expositie eren in een echt museum.

Overig Nieuws
1 reactie
  1. Remco Duijverman zegt

    Tim Duijverman

Laat een antwoord achter