Column Jan Schoonen: Adil Akanioui (SC Feyenoord)

1

Bij De Jodan Boys, zijn vorige vereniging, stond hij er goed op. ‘Hij was een heerlijke dribbelaar, een actiespeler. En hij had scorend vermogen. Hij speelde dan ook heel veel bij ons’, zegt zijn toenmalige trainer Dennis van den IJssel. Na het seizoen 2016-2017 maakte Adil Akanioui een overstap naar SC Feyenoord maar daar zat een plekkie in het elftal er lange tijd niet in. Zijn huidige trainer Raymond Frehe is nu hartstikke lovend over hem, maar dat is hij niet altijd geweest. ‘Adil hebben we altijd achter de broek moeten zitten’, doet Raymond uit de doeken. ‘Hij was te gemakkelijk, dacht er te lichtvaardig over. Maar het kwartje is gevallen. Na een wedstrijd of zes in deze competitie heeft hij zijn plek veroverd en nu is hij een onbetwistbare basisspeler.’

Ik heb Adil dit seizoen uit bij FC ’s-Gravenzande al eerder aan het werk gezien en daar deed hij al leuke dingen. Afgelopen zaterdag tegen koploper RKAV Volendam vond ik hem erg goed. Het kwartje is echt gevallen. Adil is een grillige flankspeler, die samen met Junior Obiku, zijn kompaan aan de andere kant voor de flitsen moet zorgen in een elftal dat bol staat van de mannetjesputters. Wat betreft wedstrijdinstelling, mentaliteit en onverzettelijkheid zijn er niet veel ploegen die beter in elkaar zitten dan SC Feyenoord; op dat vlak heeft Raymond Frehe het goed voor elkaar. Gelukkig ruimt de trainer in zijn ploeg ook altijd plek in voor een paar creatieve voetballers die in een flits iets kunnen beslissen en meer kunnen dan bikkelen en buffelen. Begrijp me goed, ik heb de grootste waardering voor de standvastigheid en de inzet van voetballers als Jordy Dobber, Jerry Tieleman, Sandin Avdic, Quincy Oosterom en Kevin Patijn, die met zijn heerlijke linkerbeen Junior Obiku een paar keer lanceert, maar naar een wedstrijd ga ik toch liever voor voetballers die een tijdje nagenoeg onzichtbaar zijn en dan ineens een weergaloze actie hebben en een wedstrijd kunnen beslissen.

Een voetballer als Adil dus. Die was zaterdag de Feyenoorder die me het meest kon bekoren. In de eerste helft ging het nog te vaak mis, vooral in de combinaties in de kleine ruimte met medespeler Ricardo Merrelaar. Zeker vijf keer ging dat onzorgvuldig. Volendam was toen met een speels soort Frenkie-de-Jong-voetbal nog de bovenliggende partij, vooral voetbaltechnisch. Het is een heerlijk positief voetballende ploeg, die door Joey Tol verdiend op 0-1 kwam na een prima aanval. Maar na rust was het Feyenoord dat de klok sloeg en dat had alles te maken met het ploegspel van de thuisclub, waarbij het samenspel nu wel top was. En dat overwicht was ook op het conto te schrijven van Adil, die helemaal los ging. Met zijn aanvallende acties was hij voor de verdedigers van Volendam een voortdurende plaag en met zijn verdedigende arbeid haalde hij er in hun aanvalsopzet van menige angel uit..

Adil was onvermoeibaar. Hij liep van hot naar her, verdedigde mee op de eigen zestien om luttele seconden later alweer voorin op te duiken om het daar de Volendammers lastig te maken. Hij is al lang niet meer de enigszins flegmatieke voetballer, die er soms wel eens te makkelijk over denkt en dan wegdeemstert. Nee, Adil weet nu waar het om draait. Hij werkt als een paard en zeker niet als een blind paard, want tussen alle inspanningen door blijft hij immer oog houden voor hetgeen er om hem heen gebeurt. De 2-1 van de thuisploeg was er een treffend voorbeeld van. Obiku leverde vanaf de linkerflank een prima voorzet af, Ricardo Merrelaar kopte slim door en daar dook plots een alerte Adil Akanioui op voor zijn verdediger om koppend het leer tegen de touwen te jagen. Hij was precies op het juiste moment op de goede plaats. Het was een prima goal van een speler die al bergen werk had geleverd en vroeger wellicht op dat moment niet op die plek was opgedoken. Nu dus wel. Deze Adil zie ik graag spelen. De hele wedstrijd lang vocht hij heerlijke duels uit met zijn directe tegenstander Wessel Stuyt, die er voor rust nog wel eens aanvallend overheen ging, maar dat in de tweede helft absoluut niet meer kon doen omdat hij de handen meer dan vol had aan Adil.

Dat het uiteindelijk toch 2-2 werd na alweer een doelpunt van Joey Tol mocht de pret van een neutrale toeschouwer als ik niet drukken. Dat gelijkspel was volgens mij wel overeenkomstig het beeld van de heerlijke wedstrijd die ik had gezien. Met een prima spelend Feyenoord, met een goed voetballend Volendam en met een voortreffelijk spelende Adil Akanioui. Zo spelend zal hij zijn basisplekkie zeker kunnen behouden, denk ik.

1 reactie
  1. Martin de Hoop zegt

    Erik-Syl Dobber-De Hoop Jordy Dobber

Laat een antwoord achter