DBGC-er Wilco Pulleman (40) neigt naar nog een jaar: ‘Maar als wij kunstgras krijgen, stop ik’

Veertig jaar is hij, in maart wordt hij 41 maar Wilco Pulleman van tweedeklasser DBGC uit Oude-Tonge denkt nog niet aan stoppen. ‘Ik  bekijk het van jaar tot jaar’, antwoordt hij desgevraagd.’ Na de winterstop zal ik een definitief besluit nemen. Maar zoals het er nu naar uitziet, neig ik naar nog een jaar. Het lichaam voelt nog goed, ik kan alles nog doen en ik haal nog altijd erg veel voldoening en plezier uit het spelletje. Dus waarom zou ik stoppen? Maar één ding is zeker: als wij bij DBGC ooit kunstgras krijgen, dan stop ik meteen. Kunstgras vind ik namelijk helemaal niks.’

Wilco blesseerde zich in de allereerste wedstrijd van het seizoen, speelde daarna niet veel wedstrijdjes mee, maar sinds een paar weken wordt hij weer wel opgesteld. Zelf zal hij de link niet leggen, maar wij merken op dat het niet toevallig is dat DBGC sinds zijn terugkeer weer wint. ‘Ha, ik zeg daar maar niks over’, lacht hij, ‘maar feit is wel dat wij een leuke ploeg hebben van voornamelijk jonge en talentvolle jongens, die weliswaar al een aantal seizoenen in het eerste voetballen, maar toch wel de nodige ervaring missen. In zes jaar tijd zijn we van de vierde klasse opgeklommen tot een redelijk stabiele tweedeklasser en dat is best wel knap. Dit is trouwens wel het niveau waarop we thuishoren met onze ploeg. Maar oudere spelers als Danny van Druningen, Bas Abresch en Mike Jacobs hebben een stapje terug gedaan en ook Mischa Moerenhout is definitief gestopt. Dan valt er heel wat ervaring weg. Als ik dan ook zou stoppen blijft er helemaal geen ervaring meer over. Ook omdat ik het leuk vind om mijn ervaring over te brengen op de andere jongens blijf ik voetballen.’

‘Gelukkig luisteren ze wel naar me, maar toch komt de boodschap niet altijd aan. Tegen Arnemuiden stonden we met 3-0 voor en toch verloren wij met 4-3. Ik zat toen samen met mijn broer Jan-Willem op de bank omdat onze trainer Wim Nieuwland wegens familieomstandigheden er niet bij was. Tot die 0-3 ging het goed maar toen ging iedereen uit zijn positie lopen. Ze dachten kennelijk dat de wedstrijd al gespeeld was. Wij zijn ingedeeld in Zuid en daar mag het technisch en tactisch misschien wel iets minder zijn dan in West, maar wat inzet en mentaliteit  betreft kunnen wij daar veel van leren. Alle ploegen gaan 90 minuten lang volle bak en geven nooit op, ook Arnemuiden niet toen ze met 3-0 achter kwamen. En als zij dan vervolgens weer in de wedstrijd komen, kunnen wij de boel niet meer omdraaien. Dat heeft ook met ervaring te maken. Om mijn medespelers te leren hoe het er op zulke momenten aan toe gaat, wil ik blijven voetballen.  En of ik nu centraal achterin opgesteld wordt of als spits, dat maakt me helemaal niets uit. Het heeft alle twee voordelen. Achterin heb je het spel voor je en kun je alles sturen, voorin kun je een balletje vasthouden, zodat de rest van de ploeg aan kan sluiten en er over heen kan gaan. Met een Jeroen Sep hebben wij veel snelheid in huis en we hebben ook voetballers die hem kunnen lanceren.’

‘Joh, het spelletje is nog zo leuk, dat ik helemaal niet aan stoppen denk. Zolang mijn lichaam het aan kan, ga ik door, want ik ben veel te fanatiek om lager te gaan voetballen. Toen ik 34 jaar oud was heb ik een jaartje in het derde gespeeld, maar dat was helemaal niets voor mij. Ik wil in het eerste voetballen, maar ik moet wel heel alert ziin bij pijntjes. Soms voel ik wel iets, maar blijf dan toch te lang spelen omdat ik de ploeg niet in de steek wil laten. Ja, ik moet dan eerder aan me zelf denken, want in dergelijke gevallen heb ik zondag en maandag best wel last. Gelukkig kan ik alles nog meedoen, ook de trainingen. Ik train nog alles mee, maar soms wel in een aangepast tempo, zodat ik aan de wedstrijden kan meedoen. En dat wil ik nog een tijdje blijven doen.’