Nafluiten (4): De week van de scheidsrechter

De KNVB heeft enkele jaren geleden iets moois verzonnen, net als enkele andere sportbonden dat ook hebben gedaan. ‘De week van de scheidsrechter’ moet zorgen voor meer aandacht voor het fluitist zijn, en meer waardering en begrip kweken voor de taak van assistent-scheidsrechter.
Nog steeds heb ik mijn bedenkingen over het feit dat dit hele gedoe nodig is. Arbiters hebben namelijk in mijn ogen het hele seizoen lang recht op respect en waardering, gebaseerd op het feit dat ook zij vrijwilligers zijn en op de velden en/of in de zaal staan om anderen die graag willen voetballen van dienst te zijn.

Maar klaarblijkelijk is zo’n speciale themaweek nodig om spelers, bestuurders, coaches en trainers (en hier en daar wat toeschouwers) erop te wijzen dat dit zo zou moeten zijn.

In het eerste seizoen dat ‘De week van de scheidsrechter’ werd gehouden las ik op social media ontzettend veel reacties van leidsmannen en -vrouwen, die niet werden bedankt voor hun inzet in die betreffende twee speelweekeinden (en de tussenliggende doordeweekse dagen). Los van het feit dat het voor sommige verenigingen wennen was om (hun) scheidsrechters even in de watten te leggen was het ook tekenend voor hoe men normaal met deze vrijwilligers omging. “We geven deze mensen toch altijd al koffie/thee en een consumptie na afloop?” “Zij krijgen toch hun vergoeding voor de door hen gefloten wedstrijden?” “Wij zorgen altijd netjes voor scheidsrechters. En zij mogen ook op de jaarlijkse vrijwilligersavond komen. Dus?”

Redenen te over om de arbiters dus gewoon te blijven behandelen. Het legt namelijk ook enige nadruk op het feit dat je als arbiter meer dan een schouderklopje van tijd tot tijd zou verdienen. En dat hoeft voor mij eigenlijk niet. Ik heb maar al te vaak gezien dat na afloop van wedstrijden de fluitist wordt bekritiseerd vanwege diens optreden. En vaak worden er ook geen handen meer geschud. Als dit de norm is dan is er pas écht iets goed mis in voetballand.

’De week van de scheidsrechter’ is dan ook vooral symbolisch bedoeld. Om nog even specifiek aandacht te hebben voor het feit dat het onmogelijk is om binnen de georganiseerde voetbalbond wedstrijden te spelen zonder iemand die toeziet op de naleving van de spelregels en het nakomen van afspraken op het gebied van fairplay. En die dat als vrijwilliger niet altijd tegen een onkostenvergoeding doet. Een onkostenvergoeding die het overigens niet rechtvaardigt om hem of haar dan meteen maar te promoveren tot kop van Jut.

Donderdag 11 oktober is het overigens ook nog eens Coming Out Day. Een dag om stil te staan bij de acceptatie van homoseksualiteit en gendergelijkheid. Het zou fijn zijn om op deze dag tijdens de ‘Week van de scheidsrechter’ ook eens stil te staan bij het feit dat arbiters per definitie geen ‘homo’ zijn, tenzij zij dit zelf in alle openheid hebben kunnen en willen toegeven. En over grapjes als ‘Je hebt een grote fluit in je mond, scheidsie’ of ‘Stop die fluit maar in je reet’ moet men ook maar eens goed gaan nadenken. Iedereen verdient respect. En dat uit je vooral door hen te waarderen. En al helemaal niet door hen te denigreren.
En met deze overdenking laat ik het er voor deze week maar even bij…

Egbert Egberts fluit wekelijks wedstrijden in het amateurvoetbal. De leidsman schrijft over zijn persoonlijke ervaringen, mooie personen en gebeurtenissen in dat door ons zo geliefde amateurvoetbal. Vragen en/of opmerkingen? Mail naar info@voetbalrotterdam.nl.