Vrijdagavond kwam ik laat uit Werkendam thuis van een door mij gefloten wedstrijd van Virtus tegen Pendragon Tilburg. Een potje basketbal wel te verstaan, want een voetbalwedstrijd stond eerder al afgelopen week al voor mij op het programma. Wie mij wat beter kent weet dat ik ook bij deze sport op een alleraardigst niveau heb gefloten en daar regelmatig weer voor op het veld treed om namens Goba Gorinchem een taak te vervullen. Lekker afwisselend, én goed voor de conditie opbouw.
Amper aan tafel om nog wat na te babbelen gingen plots alle 112-signalen bij mij af. En mijn zoon (Justin is met zijn bijna 20 jaar al een zeer gerenommeerde 112-en-ander-nieuwsfotograaf voor onder meer RTV Utrecht, AD Groene Hart en RPL in het Groene Hart) stuurde meteen via de app het bericht ‘Traumaheli naar jullie straat!’.
Omdat de journalist-in-mij meteen tot actie kwam liep ik naar het plantsoen ietwat verderop. Daar aangekomen bleken hulpverleners van drie ambulances en twee politie-eenheden ter plaatse bezig om een op de grond liggende tiener, wiens scootertje als stille getuige naast een aantal fors beschadigde, geparkeerde auto’s lag, te behandelen. Het zag er niet goed uit. De details bespaar ik jullie, maar ik heb wel in de opvolgende nacht mezelf een paar keer afgevraagd of ik in het verleden ergens anders nog ernstigere ongevallen heb gezien.
De traumaheli landde vlakbij, om niet lang erna weer op te stijgen naar elders. Spijkenisse om precies te zijn. Waar een volgend slachtoffer hulp van de flying doctors nodig had. Ik had het met betrekking tot de jongeman nabij het plantsoen al gezien. Overlevingskansen leken mij heel erg klein. Maar toch werd de jonge knul met toeters en bellen en onder begeleiding van politie naar het ziekenhuis gebracht. Zaterdagochtend werd het slechte nieuws naar buiten gebracht. En ook de voetbalvereniging waar de jongeling speelde in de JO17 liet via de website weten de plotselinge dood van hun jeugdlid aanleiding te vinden, dat er die dag geen wedstrijden gespeeld zouden gaan worden door alle teams. Het kleine plaatsje Spijk rouwde. Zo ook een troosteloze familie in Gorinchem.
Op dezelfde dag in Moordrecht werd stilgestaan bij het overlijden van een 19-jarige voetbalster uit het Brabantse Esch, die na het krijgen van een herseninfarct tijdens het spelen van een wedstrijd een paar dagen later op een intensive care haar laatste adem uitblies. In het plaatsje onder de rook van Nieuwerkerk aan den IJssel werd juist wel gevoetbald. De wedstrijd van het eerste elftal stond voor de thuisploeg volledig in het teken van de plotsklaps overleden vriendin van hun spits. Zo’n 200 mensen waren getuigen van een fraai eerbetoon. Het verdriet raakte namelijk ook de sporters uit het IJsseldorp in het hart, bij de club waar ze vaak bij haar vriend langs de lijn was te vinden.
Ik vind dat wel bijzonder. Het eerbetoon dat mensen ten dele valt, bestemd voor overledenen of nabestaanden. Ik heb als scheidsrechter vorig seizoen nog de fluit mogen hanteren bij een wedstrijd van een club in Reeuwijk, waar tot een week ervoor een oud-trainer van de bezoekende ploeg als één van de meegereisde supporters in een rolstoel steeds ‘zitting nam’ naast de dugout van zijn cluppie. Hijzelf bleek de maandag na die betreffende wedstrijd te zijn overleden. Alle spelers, ook die van de bezoekende ploeg uit Rotterdam Zuid, droegen een rouwband. En mij werd gevraagd om dit, net als mijn assistenten, ook te doen. Uiteraard voldeed ik aan dit verzoek. In het bijzijn van zijn nabestaanden werd de wedstrijd gespeeld, met de voor de thuisclub inmiddels zo gewone rolstoel weer op de bekende plek. Alsof hij er toch bij was stond de foto van de oud-trainer rechtop voor de rolstoel. Hij had een vriendelijke glimlach op de mond.
Voor de aftrap door zijn oudste kleinzoon vroeg ik na de toss aan alle spelers om tijdens de minuut stilte even goed na te denken over het eventuele gemis van eigen familie, vrienden en bekenden. Na deze overdenking gaf ik de voetballers nog even de tip mee om met respect met elkaar om te gaan. En dat de oud-trainer volgens zijn familie altijd graag naar een sportief en gedenkwaardig potje voetbal keek.
Hij kreeg de eer. Want alles verliep verder ook volgens plan. Na 90 minuten voetbal vond ik de behaalde 4-4 wel een prima uitslag. Na het affluiten gaf iedereen elkaar een hand, ook de nabestaanden werden daar netjes in betrokken. Sommige spelers liepen ook nog even langs de rolstoel. Ik ook. Die glimlach zal ik nooit vergeten.
Egbert Egberts fluit wekelijks wedstrijden in het amateurvoetbal. De leidsman schrijft over zijn persoonlijke ervaringen, mooie personen en gebeurtenissen in dat door ons zo geliefde amateurvoetbal. Vragen en/of opmerkingen? Mail naar info@voetbalrotterdam.nl.
