Zaterdag stond in de vierde klasse H de wedstrijd FC Vlotbrug-Melissant op het programma, de enige twee ploegen in die afdeling die na drie wedstrijden nog zonder puntenverlies waren. Dat beloofde veel, te meer ook omdat de temperatuur bijzonder aangenaam was, de lucht strak blauw en er nagenoeg geen wind stond. Allemaal ingrediënten die een leuke zaterdagmiddag beloofden.
En toch werd het een tegenvallende zaterdagmiddag. Om te beginnen had ik een wedstrijdformulier ontvangen waarmee het flink puzzelen was. Er stonden aan de Vlotbrugkant namen van voetballers in de basis vermeld die op de bank bleken te zitten en andersom en bijna elke speler droeg een ander rugnummer dan dat op het formulier vermeld stond. Het had er allemaal mee te maken dat de thuisploeg in hagelnieuwe shirtjes voetbalde en dat alle spelers vanaf nu een eigen nummer hebben, want die shirts waren op ieders persoonlijke maat aangeschaft. Er was een paar weken geleden zelfs een heuse pasmiddag aan te pas gekomen. Maar het wedstrijdformulier was niet up to date. Het was waarschijnlijk al voor de pasdag ingevuld. Nou kom ik wel vaker bij Vlotbrug en ken ik veel spelers, maar omdat het toch wel een poosje geleden was dat ik aan het Schelpenpad in Hellevoetsluis geweest was, was het toch even zoeken. Gelukkig boden een paar Vlotbruggers uitkomst en kwam ik er uiteindelijk toch uit.
Een van de jongens die trouwens geen introductie nodig hadden, was Noël Bravenboer, die naast Mitchell de Zeeuw centraal achterin stond; Mitchell links, Noël rechts. Noël speelt al zeker vijf seizoenen in Vlotbrug 1. Hij is een jongen van de club, ook zijn jeugd heeft hij er doorgebracht. Hij werd door Melissant niet heel erg op de proef gesteld, maar Noël zou die middag toch iets heel fraais laten zien. Daarover straks meer. De eerste helft kabbelde heen en weer, er werd flink om de bal gestreden, maar grof werd het nooit. Toch greep arbiter Patrick Dijkhuizen in de eerste 45 minuten 6 keer in zijn borstzak om een gele kaart tevoorschijn te toveren.
Noël had niet heel veel te doen. De opbouw liet hij aan anderen over en verdedigend werd hij zelden getest. Meestal was de angel al op het middenveld uit de aanval van de bezoekers gehaald en de paar keer dat er wel een Melissantspeler doorbrak, de snelle Nino Wielaard bijvoorbeeld, werd die door een aantal Vlotbruggers positioneel ingesloten, zodat het geen gevaar opleverde. Aan de andere kant van het veld gebeurde ook niet veel. Jordy Braber stuitte een keer op de goed reagerende keeper Wesley de Jongh en de door trainer Tom Larssen tot linksachter omgeturnde Mo Baydar schoot na een fraaie aanval snoeihard tegen de lat. Mo kreeg de bal met een ingenieus steekballetje van Gijs Vermeer aangespeeld en die bal was door de benen van een Melissantverdediger gegaan. Die steekbal was een hoogstandje, maar woog toch niet op tegen hetgeen Noël een paar minuten later liet zien. Een lange bal van achteruit zorgde ervoor dat Rens Vlietland, de nummer 9 van Melissant ineens op keeper Nino Noordijk af kon gaan. Rechts naast Rens liep als laatste Vlotbrugspeler Noël Bravenboer mee, die misschien wel verrast werd door die prima pass van achteruit en aanvankelijk niet helemaal goed opgesteld stond.
Bravenboer is op Voorne-Putten de naam van een poelier, een slachter dus, maar zo blijkt de Bravenboer van Vlotbrug niet in elkaar te zitten. In plaats van de sprintende Rens Vlietland onderuit te schoffelen, hield Noël het clean. Hij snelde mee in de richting van zijn eigen keeper en zette toen een tackle in. Juist op het moment dat Rens uit wilde halen, gleed Noël met een perfecte timing de bal voor de voeten van Rens weg. Het was een fenomenale, technisch volmaakte tackle. Alles klopte helemaal precies, tot op de millimeter. De daaropvolgende corner leverde niks op.
En toen was het rust en brak meteen ook het einde van de wedstrijd aan, want scheidsrechter Dijkhuizen bleek niet verder te kunnen vanwege fysiek ongemak. ‘Heeft hij zijn arm verrekt door het zwaaien met al die kaarten’, grapte ik nog, maar het bleek anders te liggen. De scheids had in de rust om ijs gevraagd vanwege een pijnlijke kuit en die pijn trok niet weg. Einde wedstrijd dus en dat was een tegenvaller. In de eerste helft waren een paar leuke dingen te zien geweest, met die sliding van Noël als absoluut hoogtepunt, maar daar zou het helaas bij blijven. Jammer, want ik had Noël ook graag aan het werk gezien wanneer door vermoeidheid de ruimtes wat groter geworden waren.
Patrick Dijkhuizen, ouwe kaarten trekker.