Na een paar minuten stootten we elkaar al aan: ‘Die nummer 21 kan voetballen zeg’. Mijn voetbalmaat en ik waren zondagmiddag neergestreken bij NOC Kralingen-FC IJsselmonde, een Rotterdamse stadsderby in de derde klasse B. We deden dat niet met een vooropgezet plan; op zondag struinen we tot in de verre omtrek de veldjes af, zomaar voor de lol. Voor een column was ik er ook niet, want die zou gaan over Danny Poldervaart, de aanvoerder van GHVV’13 die een dag eerder met zijn ploeg kampioenskandidaat Rijnmond Hoogvliet Sport met een nederlaag terug naar huis stuurde. Of misschien toch over Danny’s ploeggenoot Bryan van Dam, die in de eerste helft niet af te stoppen was en twee keer doeltreffend uithaalde. Het definitieve onderwerp, daar moest ik nog even over nadenken, maar met die column zat het wel snor: het zou of Danny of Bryan zijn.
Maar die nummer 21 van FC IJsselmonde was zondagmiddag op het kunstgras van NOC Kralingen echt goed aan het voetballen. Hij was constant aan de bal, werd iedere keer weer aangespeeld door zijn ploegmaten, vooral ook omdat hij telkens slim de vrije ruimte opzocht en al die keren dat hij de bal had, deed hij er iets moois mee. Hij had een fluwelen techniek, het leek soms wel of hij de bal streelde. Altijd transporteerde hij het leer op het juiste moment verder, hij was geen seconde te lang aan de bal. Balverlies leed hij nooit en als hij de bal naar een ploegmaat speelde, deed hij dat iedere keer voorwaarts, altijd in de loop van een ander, zodat die meteen verder kon. En heel goed was ook dat hij na elke pass doorbewoog, zodat hij meteen weer aanspeelbaar was. Ik heb de verdere wedstrijd alleen maar die nummer 21 van FC IJsselmonde gevolgd, die soms met scharen en overstapjes opdribbelde, maar alles altijd wel functioneel deed. Die zowel met links als rechts uit de voeten kon en die echt helemaal niets verkeerd deed. Een paar keer zette hij met afgemeten steekballetjes zijn voorhoedespelers aan het werk, hij scoorde met een bekeken uithaal in de verre hoek het eerste doelpunt en leverde de assist af voor de tweede goal. Wat een heerlijke speler!
Omdat ik geen wedstrijdformulier op de kop had weten te tikken en alleen van de thuisploeg met de hulp van trainer Kenneth Nelstein en diens assistent de spelersnamen had bemachtigd, moest ik weten wie die geweldige middenvelder van de bezoekers was. Normaal doe ik het nooit, tijdens een wedstrijd de mannen op de bank lastig vallen met vragen, maar nu kon ik niet anders. ‘Hoe heet die nummer 21 van jullie; die gozer is geweldig goed’, zo sprak ik ze aan. Gelukkig deden ze niet moeilijk op de bank bij FC IJsselmonde. ‘Dat is Karim Mossaoui, een zaalvoetbalinternational.’
Op het kunstgras bij NOC Kralingen kwam Karim de zaalvoetballer helemaal tot zijn recht. Alweer liep hij vrij door zich een paar meter terug te laten zakken en meteen werd hij weer aangespeeld. Hij kon de hele wedstrijd doen en laten wat hij wilde, want door de spelers van NOC Kralingen werd hem geen strobreed in de weg gelegd, ook al omdat hij slim de duels ontliep. Karim Mossaoui was zondagmiddag de grote uitblinker bij FC IJsselmonde en als ik trainer was met zo’n jongen in de ploeg, dan zou ik tevreden achterover leunen in de dug-out en alleen maar genietend zitten te likkebaarden. Marco van Rijn, de nieuwe trainer van de zondagploeg van FC IJsselmonde zit kennelijk iets anders in elkaar. In de eerste helft hoorde je hem nog niet zo veel, maar na rust, bij een 1-3 tussenstand en toen zijn ploeg nog steeds fraai technisch voetbal liet zien, begon Marco zich plotseling druk te maken. ‘Karim energie’, riep hij ondermeer, alsof zijn nummer 21 het wel gezien had en gas aan het terugnemen was. Akkoord, Karim ging niet helemaal meer tot het gaatje, de wedstrijd was immers allang gespeeld, maar nog altijd deed hij leuke dingen. Zoals die harde pass middendoor bijvoorbeeld, waarmee hij Lahcen Bouyouzan vrij voor keeper Misha Tielemans zette en waardoor het 1-4 werd. ‘We hebben een goede ploeg, maar ze moeten nog beter worden’, motiveerde Marco zijn geroep na rust.
Terug naar Karim. Dat is een begenadigde voetballer, eentje waarvoor je naar de velden gaat. Of naar de zaal bij Hovocubo. Dertig jaar is hij nu en vroeger heeft hij in de eerste divisie gespeeld voor Excelsior, Fortuna Sittard en Helmond Sport. Hij voetbalde ook een tijdje in Bulgarije. En nu kun je dus op zondagmiddag van hem genieten bij FC IJsselmonde. Als je van voetbal houdt, ga dan kijken naar hem; je weet niet wat je ziet. Daarom gaat het stukje ditmaal over Karim Mossaoui en niet over Danny Poldervaart of Bryan van Dam van GHVV’13. Sorry mannen, jullie komen wellicht een andere keer aan bod.
