Column Jan Schoonen: Hamza Mehrach (Olympia)

0

Belofte maakt schuld. Ik had hem vorig jaar gezien op het veld bij De Jodan Boys, waar hij samen met de selectiespelers van die club Mo Bellahcen en Omar Haddoti de kinderen uit de nabijgelegen wijk Oosterwei twee middagen in de week onderhoudt. Samen sporten, veel praten, gezamenlijk eten, ouders er bij betrekken; het is een sociaal-maatschappelijk project dat de Goudse hoofdklasser zelf opgezet heeft en waarbij Hamza Mehrach, samen met de twee eerder genoemde Goudse voetballers met een Marokkaanse achtergrond de rolmodellen zijn die het voortouw nemen. Hamza heeft zelf een verleden bij De Jodan Boys, maar voetbalt er niet meer. Hij zat drie jaar geleden als eerstejaars senior bij de selectie, speelde behoorlijk wat potjes in de voorbereiding en in de beker mee, maar in de daaropvolgende competitie speelde hij nagenoeg nooit. Hij vertrok het jaar daarop naar Olympia, ook in Gouda, maar werd wel betrokken bij FC Oosterwei, het project van De Jodan Boys toen er zo veel kinderen deelnamen dat het voor twee man niet meer te behappen was.

‘Ik kom zeker een keer naar je kijken’, had ik hem beloofd, toen ik eens bij Jodan Boys was om te zien wat hij, Mo en Omar met de Oosterwei-jeugd aan het doen waren. Afgelopen zondag moest hij met Olympia in Rotterdam tegen Spartaan’20 voetballen, een mooie gelegenheid dus om hem eens voetballend aan het werk te zien. Met rugnummer 9 was hij de diepste spits bij de bezoekers en op de momenten waarop hij aan de bal was, kon je meteen zien dat hij techniek genoeg heeft. Daar zal zijn ervaring in het zaalvoetbal wel mee te maken hebben, vermoed ik , want zoals veel jongens van Marokkaanse afkomst is hij heel actief in de zaal geweest, in zijn geval bij het plaatselijke Watergras. De aannames, de balbehandeling; het ziet er allemaal geolied uit. Na een minuut of 15 krijgt hij ter hoogte van de middenlijn de bal strak aangespeeld. Zijn aanname is perfect, hij draait open en wil het leer verder spelen maar wordt dan door de inkomende Enes Ozturk vol op de enkel geraakt. Het was geen opzet van de nummer 6 van Spartaan’20, hij was te laat. Kermend van de pijn stort Hamza ter aarde en even bekruipt me de vrees dat ik hem slechts een klein kwartiertje aan het werk heb kunnen zien. Gelukkig krabbelt hij even later op en kan weer aan het spel deelnemen.

De wedstrijd golft een beetje op en neer en beide ploegen zijn aan elkaar gewaagd. Soefian de Koning scoort de 0-1 met een vrije trap waarbij doelman Giovanni de Man er niet helemaal goed uitzag, Xavier Akinrinbola maakt de gelijkmaker na goed doorzetten en een bekeken schot in de verre hoek en dan is er het moment van Hamza Mehrach. Op de achterlijn passeert hij twee man op de vierkante centimeter en legt dan terug op Laurens Boogaard die eerst via de keeper op de lat knalt, maar in de rebound alsnog raak schiet. Het was fraai van Laurens, maar het doelpunt kon toch grotendeels op het conto van Hamza geschreven worden, want die passeeractie op de achterlijn was het mooiste wat we die zondagmiddag zagen.

Een paar minuten later pakt Hamza een domme gele kaart. Hij springt op het middenveld naar een hoge, onbespeelbare bal en slaat er in een reflex met zijn hand tegenaan. Geel beslist arbiter Andrew Westenbroek. Een tweetal minuten later snelt Hamza met de bal aan de voet op de vijandelijke zestien af. Hij wordt licht aangetikt en valt. Scheidsrechter Westenbroek is meteen ter plaatse en grijpt in zijn borstzak: nogmaals geel, ditmaal voor een vermeende Schwalbe. Hamza kan inrukken. Het is twee minuten voor rust, zijn ploeg zal dus nog een helft met 10 man verder moeten.

In de tweede helft staat hij bij ons.  Over die handsbal is hij duidelijk: ‘Die was dom en de kaart was terecht. Maar een Schwalbe was het niet. Ik werd geraakt, maar ik schreeuwde niet. Ik appelleerde niet. Het was trouwens niet eens in de zestien. De scheidsrechter had ook gewoon een achterbal kunnen geven.’ ’Tja, zonder die kaart voor die stomme handsbal was er niets aan het handje geweest’, wrijf ik een beetje zout in de wonde. Hij vertelt dat zijn trainer Tom Rietberg hem ook de mantel uitgeveegd had en dat vond hij terecht.

Vervolgens praatten we over van alles en nog wat. Over Mo Bellahcen en FC Oosterwei, het project van De Jodan Boys. Over de Marokkaanse voetballers die elkaar schijnbaar allemaal kennen en over het feit dat Marokkanen in de zaal goed uit de voeten kunnen. ‘Het Nederlandse zaalvoetbalteam bestaat helemaal uit Marokkanen, zegt hij. ’Alleen de keeper niet, want geen enkele Marokkaan wil in de zaal in het doel staan. Ze willen allemaal lekker pielen in de kleine ruimte.’ Ondertussen scoort Spartaan’20 de 2-2 maar verder vallen er geen doelpunten meer. Na 50 minuten met 10 man gespeeld te hebben kan Olympia toch nog met een puntje terug naar huis. ‘Met de bus’, zegt Hamza. ‘Ik zou jou na die domme kaart niet mee terug laten rijden’, plaag ik hem. Lachend neemt hij afscheid. Gelukkig kan hij weer lachen. Maar die kaart was dom, heel dom.