Op het aller-, allerlaatste ogenblik kwam hij een dik jaar geleden bij Rhoon terecht. Samen met zijn maatje Wesley Strootman maakte Vincent Kroon alsnog de overstap van Bolnes naar Rhoon. Bestuurslid Mart van Ginkel is toen op de laatste dag van de overschrijvingsperiode tot ver over half 12 ’s avonds bezig geweest om alles rond te breien.
Vorig seizoen speelde hij onder de hoede van toenmalig trainer Marco van Rijn zijn wedstrijdjes mee, maar hij kon niet voorkomen dat zijn nieuwe ploeg degradeerde. Je zou misschien wel denken dat hij na die degradatie weer zou verkassen, maar Vincent bleef Rhoon trouw. Wesley ook. Marco van Rijn vertrok en Ronard Venekamp, die bij Rhoon het tweede elftal onder zijn hoede had, werd als trainer doorgeschoven naar het eerste. Zaterdag in de openingswedstrijd van de derde klasse D had Ronard hem in de basis gezet. Tegen OVV, dat vorig jaar als vierdeklasser kampioen werd en ook in de derde klasse hele hoge ogen gaat gooien, stond Vincent in de punt van de aanval.
Vincent is wat je noemt een bonkige spits. Hij is tamelijk lang, breed en volgens mij zo sterk als een beer. Voor rust gaf hij een schouderduwtje aan een OVV-verdediger en die vloog pardoes een paar meter opzij. Vincent is een voetballer die het moet hebben van zijn inzet, van zijn mentaliteit. Overbodige franje is aan hem niet besteed, hoewel hij modieuze lichtgrijze Adidas voetbalschoenen aan had. Een toonbeeld van techniek en finesse is Vincent niet. Ballen springen hem te vaak van de voet, zeker als ze hard ingespeeld zijn. Op techniek een paar man passeren; ik heb het hem zaterdag niet zien doen. Gepolijst en gestroomlijnd voetbal hoef je van hem niet te verwachten. Hij heeft andere kwaliteiten. Vincent jaagt de vijandelijke defensie op en is een van de eerste jongens in de ploeg van Venekamp die het moment bepaalt wanneer er massaal druk gezet en doorgejaagd moet worden. Mooi om te zien is dan dat hij met opgeblazen wangen als een soort locomotief over het veld dendert, om zo de opbouw van de OVV-ers te ontregelen. Het gebeurt met volle overgave, de stoom komt dan nog net niet uit zijn oren. In de spits kopt hij balletjes door naar komende en bijsluitende medespelers en hij is over de grond ook een ideaal kaatspunt voor Roy Tibboel, Rick Donker of andere spelers die over hem heen moeten gaan. In zulke situaties is Vincent op zijn sterkst. Met zijn machtige lichaam schermt hij dan de bal af, kaatst, draait zich om en sluit aan. Goed gaat dat zaterdag niet heel erg vaak, maar dat ligt meer aan OVV dan aan Vincent Kroon en diens ploegmaten.
Want wat die ook probeerden, OVV werd er niet koud of warm van. Die ploeg is uitgenast en speelt heel erg volwassen. Ze misten met Ferani van Vugt, afgelopen week pas terug van vakantie, Timo Lemmens, een dag eerder vader geworden en de geblesseerde Youri bak drie vaste basisspelers, maar onder de indruk van de volle overgave die Vincent en zijn makkers op het veld legden, waren ze nooit. Ze hielden het zakelijk, zetten een paar keer aan en dat was het dan. Na 90 minuten stond er 0-3 op het scorebord en slechts af en toe hadden ze leuke dingen laten zien, zoals die fraaie solo waarmee Pascal van Hulst de 0-2 liet aantekenen en de bekeken lob van Brandon Taylor, die het derde doelpunt betekende.
Tussen de bedrijven door had Vincent alles gegeven wat in hem zat. En zijn ploegmaten ook. Er zit wel degelijk voetbal in de ploeg, de achterliggende gedachte van hoe er gespeeld moet worden was af en toe heus wel zichtbaar, maar OVV was gewoon een maatje te groot. Daar is niks mis mee, dat kan gebeuren. Vincent zal echt zijn doelpunt nog wel maken, dit seizoen. Met zijn nimmer aflatende ijver gaat dat geheid lukken. Een kroonjuweel is Vincent Kroon niet, een bruikbare speler zeer zeker wel.
Vincent Kroon
Vincent Kroon