Column Jan Schoonen: Ricardo Merrelaar (SC Feyenoord)

Spijkenisse – SC Feyenoord; het leek zo’n mooi affiche: twee topploegen die de strijd met elkaar aanbonden op de allereerste speeldag van de competitie. Natuurlijk moest ik daar bij zijn, ook al omdat Ricardo Merrelaar van de partij zou zijn. Ik volg Ricardo al jaren en was al onder de indruk van hem toen hij nog bij Smitshoek voetbalde en daar de ene bal na de andere in het doel jaste. Ik ben al jaren fan van hem. Dat moet zijn toenmalige trainer bij Smitshoek Raymond Frehe ook zijn, want al vorig seizoen, toen hij aan zijn klus bij SC Feyenoord begon had hij een balletje opgegooid om hem bij Zwaluwen weg te plukken. Maar Ricardo had het best naar zijn zin in Vlaardingen en wilde daar niet weg. Toen nog niet, maar nu is hij alsnog naar Varkenoord verkast.

Twee ploegen tegen elkaar te zien spelen die geheid bovenin mee gaan draaien in de hoofdklasse A, Ricardo Merrelaar weer eens een wedstrijdje te kunnen volgen; het waren dingen om verlangend naar uit te kijken. Maar op de dag zelf was het heel teleurstellend allemaal. De wedstrijd kwam maar niet op gang en Ricardo kwam nooit in het stuk voor. Evenals Kees ‘Pier’ Tol, zijn collega-spits bij Spijkenisse, was hij totaal onzichtbaar. Dat kwam omdat er bij beide ploegen opbouwend nogal wat mis ging en de spitsen daardoor nooit bereikt konden worden. Onder druk mag je als verdediger best wel eens een bal blind weg rossen, maar zowel de achterhoede van Feyenoord als die van Spijkenisse had vaak genoeg wel degelijk de mogelijkheid om beter te kunnen opbouwen. Het kwam er niet of nauwelijks van. Er werd, vooral bij de thuisploeg, te vaak voor de lange bal gekozen en die kwam bijna altijd in niemandsland terecht. En ook de bezoekers waren niet of nauwelijks in staat hun spits te bereiken.

Zo liep Ricardo er verloren bij. Af en toe werd hij wel aangespeeld in de kleine ruimte en ik moet zeggen dat hij er daar niet altijd even goed bij uitzag. Er sprongen best veel ballen van zijn voet, het was nog wat onwennig allemaal. Of dat kwam omdat hij in een elftal speelt dat nieuw is voor hem, of dat het er mee te maken heeft dat hij een groot gedeelte van de tweede seizoenshelft geblesseerd was; ik weet het niet. Het zal van alles wel een beetje zijn, vermoed ik. Feit is dat Ricardo totaal niet uit de verf kwam en de wedstrijd stroperig was, statisch en slechts bij vlagen vloeiend. Zoals die ene keer dat Spijkenisser Melvin van der Pluijm op rechts de diepte in spurtte, de bal precies op maat in de loop meekreeg van Felino Jardim, voorzette op Peter de Lange die bekeken de bal in de rechter kruising lepelde. Of die ene pass van Sandin Avdic die de hele achterhoede van Spijkenisse op het verkeerde been zette waardoor Serginio van Axel Dongen vrij voor doelman Mustafa Amezrine kwam en koeltjes de gelijkmaker kon produceren. Maar zulke momenten waren er veel te weinig. Het werd nooit echt leuk om naar te kijken.

Gaandeweg de wedstrijd kregen de bezoekers steeds meer de overhand maar gevaarlijk werden ze zelden en Ricardo Merrelaar bleef onzichtbaar. Toch had hij zijn optreden alsnog glans kunnen geven. Moeten geven zelfs. Die ene voorzet van Junior Obiku vlak voor rust vanaf links was prima op maat en loepzuiver. Ricardo stond achter de piepjonge en getalenteerde verdediger Jesse Luijkx en had alle tijd om voor zijn man te komen. Hij deed het niet, terwijl hij in goeden doen dat ongetwijfeld wel gedaan had. Nu kon Jesse eenvoudig wegwerken en was de kans voorbij.

Na rust werd Feyenoord de bovenliggende partij, zeker nadat Tim Schoonheijm de 1-2 had gemaakt. Niemand gaf nog een stuiver voor Spijkenisse, maar invaller Rephendry Amsterdam frommelde een paar minuten voor tijd toch nog de gelijkmaker achter doelman Rick van der Burg. Op dat moment zat Ricardo al een tijdje op de bank. Na een dik uur was hij namelijk gewisseld voor Jordi de Zwart. Hij had een handje van zijn trainer gekregen en was de dug-out ingekropen. Daar zal hij wel overpeinsd hebben dat het beter kan, beter moet. Zoals bijvoorbeeld bij die puike voorzet van Junior Obiku. Dat kan hij, zeker weten. Ik heb het toch vaak genoeg gezien?