Column Jan Schoonen: Jamal Abdalla (Zinkwegse Boys)

2

‘We hebben Nasser Abdalla als nieuwe trainer genomen, mede omdat hij een groot netwerk heeft’, vertrouwde bestuurslid Gerard Filius me voor de zomervakantie toe. Dat netwerk is aangeboord, want Zinkwegse Boys, de vierdeklasser van de Beijerse Polder waar Nasser als trainer aan de slag is gegaan heeft een gezichtsverandering ondergaan. Nee, er spelen nu geen vrouwen in het eerste elftal bij Zinkweg. Dat had trouwens makkelijk gekund, want Nasser kent er nog wel een paar die een aardig balletje kunnen trappen. Hij was immers een aantal jaar de trainer-coach van het damesteam van RVVH. Maar die connecties heeft hij niet aangeboord om zijn nieuwe ploeg te verversen. Nee, het zijn jongens die hij al langer kende die nu bij Zinkwegse Boys op het veld staan.

Een van die nieuwe jongens is Jamal Abdalla, de twee jaar jongere broer van Nasser. Dat lijkt voor de hand liggend, maar dat is het niet. Jamal had het namelijk helemaal gehad met het voetballen. Hij had in het voorjaar bij SC Botlek zijn spullen ingeleverd en al die maanden daarna hadden ze hem bij het voetballen nergens meer gezien. ‘Ik had het plezier helemaal verloren, vond het absoluut niet leuk meer’, zegt hij. ‘Ik ben nergens gaan kijken, heb niks meer gevolgd. Alleen de allerlaatste competitiewedstrijd van SC Botlek, thuis tegen ’s-Gravendeel, toen ben ik nog gaan kijken, vooral om de jongens te zien waar ik lang mee gevoetbald heb. Maar voor mezelf had ik er een punt achter gezet. Ik zou nooit meer gaan spelen en verder in de voetballerij ook niks meer doen. Toen mijn broer en ik samen eens bij mijn moeder in de tuin aan het werken waren, vroeg hij me of ik bij hem wilde gaan voetballen als hij ergens trainer was geworden. Ik zei nee en legde hem uit waarom niet. Dat accepteerde hij, maar ik zag aan zijn blik dat hij er niet blij mee was. Maar verder heeft Nassser het nooit meer aan me gevraagd. Toen hij met Zinkwegse Bos zijn nieuwe club gevonden had, begon het bij mij te knagen. Waarom laat ik mijn broer in de steek, zo dacht ik. En toen heb ik het besluit genomen om toch weer te gaan voetballen. Vooral voor Nasser.’

Zaterdag sprak ik Jamal voor de thuiswedstrijd tegen NTVV. Hij was zojuist aan komen rijden, maar was het voetbalterrein aanvankelijk voorbij gereden. ‘Ik was een beetje in gedachten en zag ineens een bordje dat ik Zinkweg weer uitreed’, lachte hij. Iedereen doet wel eens domme, onverklaarbare dingen. Zo begroette ik hem hartelijk met de woorden ‘Goedemiddag Nasser, blij dat ik je weer zie’, omdat ik al een tijdje stond te denken dat het toch wel leuk is om Nasser na al die jaren binnen de lijnen ineens als trainer langs de kant te zien staan. Akkoord, Nasser was wel trainer geweest van de damesploeg van RVVH, maar in die hoedanigheid heb ik hem nooit meegemaakt. Maar het was Nasser dus niet. Jamal deed over de foute begroeting trouwens niet moeilijk en dat kon ik wel waarderen. Maar lomp was het wel.

Ik heb honderduit staan kletsen met hem en toen al besloot ik hem te gaan volgen die middag op het veld. Is Jamal nog steeds die voetballer die bij OVV, Rozenburg, Heinenoord,’s-Gravendeel en in zijn eerste jaren bij SC Botlek een van de dragende spelers was?

Over zijn huidige loopvermogen zullen we het maar niet hebben. Zijn actieradius bestreek 90 minuten lang de middencirkel en een paar meter eromheen. Niet onbegrijpelijk, want Jamal wordt volgende maand 35 en hij is eigenlijk nooit een loopwonder geweest. Een neusje voor de goede plek heeft hij altijd wel gehad en een wedstrijdje lezen kan hij goed. Tegen NTVV was hij spelend net voor de defensie ook weer de spil waar bijna alles om draaide. Hij dirigeerde zijn ploeggenoten naar de juiste plekken. Continu wees hij waar iedereen moest lopen en op die manier was hij een ideaal verlengstuk van zijn broer Nasser, die aan de kant voordurend peinzend over zijn sik stond te wrijven. Aan de bal deed Jamal geen gekke dingen. Hij pakte hier en daar een bal af en bijna altijd schoof hij hem over een meter of 10, 15 door naar een ploegmaat. Balverlies leed hij niet veel. Hij hield het simpel. Simpel voetballen is volgens Van Hanegem een van de moeilijkste dingen van het voetballen en zo bezien was Jamal voor Zinkwegse Boys van onschatbare waarde. Zijn ploeg won uiteindelijk met 6-0 van het onmachtige NTVV en voor een aanzienlijk gedeelte is dat toch wel op het conto te schrijven van Jamal Abdalla, de niet meer zo mobiele dirigent van Zinkwegse Boys die zelf ook nog een doelpuntje meepikte. Als dat zo doorgaat gaat hij het voetballen weer leuk vinden, denk ik.