Leon Breeman (Den Bommel) plakt er nog een jaar aan vast: ‘Ik leef elke week naar de zaterdag toe’

Bij de vraag onder welke trainer hij debuteerde in het eerste elftal van Den Bommel moet hij even nadenken. ‘Da’s al zo lang geleden. Ik was een jaar of 19 en de trainer was Jaap Wielaard’, komt het antwoord dan toch. ‘Maar ik was niet meteen vaste kracht hoor’, zegt hij er meteen bij. ‘Dat was ik pas later, toen Ruth Fokker trainer was geworden.

We zijn nu bijna 20 jaar verder. Leon Breeman is inmiddels 38 jaar oud maar staat nog steeds in het eerste elftal van Den Bommel, dat het seizoen 2018-2019 uitkomt in de derde klasse D. We spreken hem na de oefenwedstrijd tegen NBSVV, afgelopen dinsdagavond, die met 2-1 werd gewonnen en waarin hij de hele wedstrijd speelde. ‘Ik heb bij Den Bommel altijd een verdedigende taak gehad’, zegt hij. ‘Ik ben op het middenveld begonnen, heb jarenlang op de linksback plaats gespeeld, ben ook nog rechtsback geweest en de laatste jaren ben ik voorstopper. Dat is leuk. Echt. Je hebt het hele veld voor je op die plek en je krijgt altijd te maken met een van de betere spelers van de tegenpartij. Je moet zorgen dat die niet gevaarlijk kan worden en het geeft veel voldoening als dat lukt.’

Leon is niet meer de jongste als voetballer, voelt zich na een wedstrijd de laatste jaren best wel stram en zijn knieën bezorgen hem soms ook wel eens last, maar daar staat tegenover dat hij het spelletje ontzettend leuk vindt. Nog altijd. Hij heeft met zijn trainer Henk Schouten afgesproken dat hij de voorbereiding meemaakt zoals gewoonlijk om dan samen te overleggen of hij er nog een jaar aan vast knoopt. Henk Schouten houdt nog een slag om de arm: ‘We zijn pas een paar weken bezig dus ik kan er nog niks over zeggen. Maar Leon is voor de vereniging van enorm grote waarde en ook voor de ploeg. Hij is mandekker pur sang en weet heel goed wat zijn zwakke punten zijn. Toen ik trainer was van Capelle had ik een jongen in de ploeg die bij Sparta jarenlang tussen het eerste en tweede elftal had gehangen. Die kon heel goed verdedigen, maar kon bij wijze van spreken nog geen goede pass over 10 meter geven. Maar dat deed hij nooit. Hij pakte de bal af en gaf hem meteen aan een ploeggenoot. Zo’n voetballer is Leon ook. Hij is sterk in het duel en in de lucht, maar heeft natuurlijk ook zijn zwakke punten. Ook aan zijn carrière zal ooit een einde komen en het zou sneu zijn om zo’n speler na al die jaren op de bank te zetten als dat onverhoopt nodig moest zijn. Dus ik moet het er met hem nog over hebben.’

Zelf kent Leon geen twijfels. ‘Ik ga nog een jaar door en zal dat straks aan de trainer meedelen, zegt hij. ‘Natuurlijk bestaat het risico dat ik op de bank terecht kom, maar dat moet dan maar. Ik ga er in ieder geval alles aan doen om dat te voorkomen. Ik heb best wel een drukke, fysiek inspannende baan’, legt hij uit. ‘Ik werk voor een bedrijf in de agrarische hulpverlening en ben al 20 jaar bij dezelfde boer werkzaam. Ik maak hele lange dagen, werk soms wel 80 uur in de week, maar een training of een wedstrijd sla ik nooit over. Gelukkig krijg ik van de boer de gelegenheid om te trainen en het komt best wel eens voor dat ik na de training weer na mijn werk ga. Maar ik vind dat niet erg hoor. Voetballen is geweldig. Samen met de jongens er voor gaan en na afloop een biertje drinken; geweldig is dat. Het lichaam mag dan wel stram worden en de verzorger hier zegt soms wel eens tegen me dat ik een training moet overslaan, maar dat doe ik nooit. Achteraf moet ik hem soms wel gelijk geven als mijn lijf weer zeer doet, maar stoppen ga ik nog niet doen. Ik ga alles uit de kast halen om nog een jaar in de basis te staan bij Den Bommel. Voetballen is zo mooi man. Ik haal daar nog zo veel plezier en voldoening uit. Ik leef elke week naar de zaterdag toe. Dus ik ga door.’ En weg is hij om Henk Schouten te vertellen dat hij er nog een seizoen aan vast plakt. Als we hem later nog even spreken, vertelt hij dat de trainer blij was met zijn besluit.