Tediro, Technische Dienst Rotterdam, was een Rotterdamse voetbalvereniging die in 2003 opging in Maasstad Tediro, dat vorig jaar weer met Lombardijen en DHZ fuseerde tot FC IJsselmonde. Theo van Oosterhout, die jarenlang bij Tediro in het eerste had gevoetbald, heeft al die fusies niet meegemaakt. Hij had zijn clubje tientallen jaren geleden al ingewisseld voor Transvalia, dicht bij de elektronische groothandel in Charlois die hij toen aan huis bestierde. ‘Zijn voorraad lag in zijn schuurtje. Daar paste natuurlijk niet zo veel in, maar als je bijvoorbeeld 600 meter draad nodig had, kwam hij het binnen een mum van tijd hoogstpersoonlijk brengen’, zeggen mensen die het kunnen weten.
Bij Transvalia, dat later met Zwart Wit samenging en nu Transvalia ZW heet en nog altijd gehuisvest is aan de Charloisse Lagedijk, ontpopte Theo zich tot een bezig baasje. Hij deed van alles en regelde een hoop. Zo richtte hij de Club van 100 op en was daar meer dan 15 jaar bijzonder actief voor. Hij was ooit trainer van het eerste elftal, werd bestuurslid en uiteindelijk zelfs voorzitter. Hij was jarenlang de coördinator van de werkploeg en heeft het er nu nog altijd over dat hij toen, samen met erevoorzitter Leen Vervloed, maaltijden verzorgde voor de mensen van de werkploeg. Hij richtte bij Transvalia een heuse reisvereniging op, waarvoor clubleden zich konden inschrijven. ‘Reisvereniging? Het was eigenlijk een pseudoniem voor zuipvereniging, want we gingen bijna altijd drie dagen met de bus naar Duitsland. We stapten hier in Rotterdam op de Lange Hilleweg op en stopten al bij het eerste Heinekenbord dat we tegenkwamen’, zeggen leden die dergelijke uitstapjes meegemaakt hebben. Uit die reisvereniging is een groep mensen overgebleven die nu nog jaarlijks een reis maakt. Een voetbalreis. Naar Londen, Manchester, Liverpool of, zoals vorig jaar, naar Madrid. Sinds drie jaar mag Theo ook mee. Als je vraagt waarom dat niet al langer is, antwoorden zijn maten, die hem al zeker 30 jaar kennen en hem hooglijk waarderen, met een uitgestreken gezicht: ‘Je moet wel in de groep passen.’ Nog altijd stroomt het bier rijkelijk op zulke reisjes, maar Theo is een kalme drinker, zeggen diezelfde maten. ‘Op de reis naar Madrid waren er twee kachel, maar Theo heeft zich toen over hen ontfermd en hen naar de taxi gebracht. Zo is hij ook weer.’
Legendarisch is ook het uitstapje dat Theo geregeld had toen de Club van 100 tien jaar bestond. Er was een boot afgehuurd en iedereen stapte in aan het Charloisse Hoofd nabij de Maastunnel. Maar voordat de Brienenoordbrug bereikt was, was het bier al op en was het ineens niet meer zo gezellig. Er moest een extra stop gemaakt worden om nieuwe voorraad in te slaan.
Zijn maten van de werkploeg zijn erg tevreden over Theo, maar mopperen wel over de koeken voor bij de koffie die hij meebrengt en waarover hij dan telkens stralend zegt: ‘Kijk jongens, 35 cent! Geen geld toch voor al dat lekkers’. ‘Maar die koeken zijn zo goedkoop omdat ze over de datum zijn, elke week opnieuw’, fluisterden leden van de werkploeg mij in vertrouwen toe. Ze nemen het Theo ook kwalijk dat hij elke zaterdagmiddag in de rust van de laatste thuiswedstrijd Transvalia ZW in de steek laat om bij WFB in Ouddorp een kaartje te gaan leggen. Hij staat daar sinds jaar en dag op de camping en kent bij de plaatselijke voetbalvereniging inmiddels ook veel volk. ‘Maar denk maar niet dat hij voor ons ooit een visje meegebracht heeft’, klagen zijn vrienden van Transvalia. ‘En van ons krijgt hij wel elke zaterdag een bordje patat met een halve gehaktbal! Maar vis uit Ouddorp hebben we nog nooit gezien.’
Theo is nu 85 jaar oud, maar gas terugnemen doet hij nog altijd niet. Hij is nog altijd een paar dagen per week in de weer bij de werkploeg, hij is op zaterdag wedstrijdcoördinator en ’s morgens al om 7 uur present en elke woensdagavond staat hij op het veld als trainer van de G-voetballers. Sinds TOGR opgeheven werd en het G-team van die club verhuisde naar Tranvalia ZW een paar honderd meter verderop aan de Charloisse Lagedijk, heeft Theo zich over hen ontfermd. Bij wedstrijden van het G-team is hij vanzelfsprekend ook altijd present. Hij staat dan bij het doel van zijn keeper, die hij heel de wedstrijd lang loopt te vertellen wat hij moet doen. Theo is bloedfanatiek. Hij wil altijd winnen en het liefst zou hij de beste voetballers altijd laten spelen, maar hij ziet gelukkig ook wel in dat dit bij de G-spelers niet kan. Op het jaarlijkse G-voetbaltoernooi van Transvalia ZW, dat natuurlijk naar Theo van Oosterhout vernoemd is, werd hij op zaterdag 16 juni door de gemeente Rotterdam onderscheiden met de Erasmusspeld. Hij was al erelid, maar met die Erasmusspeld is hij weer eens een keertje in het zonnetje gezet. Verdiend is dat. Dik verdiend. En dat vindt iedereen, ook zijn maten, want van al dat gemopper menen ze natuurlijk geen bal. Iedereen bij Transvalia ZW houdt van Theo.
