Mensen die hem op de club meemaken zeggen dat hij een heel rustige jongen is. Kalm. Bedaard. Bedeesd. Als er een balletje rolt is dat helemaal anders. Dan is René van der Meiden, die vier jaar geleden als keeper van het vierde van Hellevoetsluis de overstap naar Rockanje maakte, een druktemaker. Een brulboei. Als je tijdens een wedstrijd bij hem in de buurt wil staan, neem dan gerust oordoppen mee. Of liever nog die oorbeschermers die bouwvakkers dragen als ze met een drilboor muren aan het slopen zijn. Negentig minuten lang staat hij namelijk luidkeels te roepen naar zijn verdedigers hoe ze moeten staan, hoe ze moeten open draaien, hoe ze moeten anticiperen op wat komen gaat. En hij durft ook rustig zijn spitsen schreeuwend aanwijzingen te geven, zelfs als ze helemaal aan de andere kant van het veld zijn.
Is dat irritant? Helemaal niet. Integendeel zelfs. Afgezien van het kabaal dat zijn geroep teweeg brengt, is het zelfs schattig. En zeker goed bedoeld. René is een superbetrokken, bloedfanatieke doelman, eentje die er alles aan doet en het liefst wil dat al zijn ploeggenoten ook tot het gaatje gaan. Als je trainer bent en je hebt zo’n keeper tot je beschikking dan is dat een hele geruststelling, want qua organisatie zit het achterin dan wel snor. En René van der Meiden kan behalve hard roepen ook nog eens goed keepen.
Ik heb hem de laatste weken weer een paar keer in actie gezien en ben alweer onder de indruk van zijn optreden. Het speelt al mee dat hij in het zwart keept, hoewel er naar mijn mening nog te veel wit in zijn shirt, zijn broek en vooral in zijn kousen verwerkt is. Zijn witte handschoenen daarentegen zijn prachtig. Het lijken wel van die dingen die motoragenten vroeger aan hadden, met van die hele lange polsstukken bijna tot aan de ellebogen. René heeft al lange armen, een prettige bijkomstigheid voor keepers, maar met die enorme handschoenen aan lijkt het wel of ze nog langer zijn.
In de nacompetitiewedstrijden tegen Vierpolders afgelopen zaterdag en tegen Zwartewaal, een week eerder, had hij die handschoenen weer aan. Het leek wel of er magneten in zaten die ballen aantrekken, want hij had in beide wedstrijden veel knappe reddingen. Tegen Zwartewaal begon hij nog met een slippertje, want de 0-1 van Morris Gelderland uit een niet eens zo harde directe vrije trap in zijn hoek, had hij echt moeten hebben. Maar de rest van die wedstrijd en de volle 90 minuten tegen Vierpolders heeft hij niks fout meer gedaan. Sterker nog, hij hield Rockanje met zijn fraaie reddingen in de wedstrijd. Zo kon er met een laat doelpunt van Sven Groenenboom nog gewonnen worden van Zwartewaal, maar zaterdag was Vierpolders toch echt een maatje te groot. Zo kwam er voor René en zijn ploegmakkers een einde aan een jaartje derde klasse, een jaartje dat eigenlijk een bonus was, want na vorig seizoen werd er door de KNVB op de velden van VDL in Maassluis plots nog een extra toernooi op poten gezet voor ploegen die in de nacompetitie al uitgeschakeld waren maar waarvoor alsnog een plekje in de derde klasse te vergeven was. René keepte die dag werelds. Hij was schier onpasseerbaar en in de finale tegen Oegstgeest, die in 0-0 eindigde, stopte hij een penalty waardoor Rockanje promoveerde.
Na de 3-0 nederlaag tegen Vierpolders, met doelpunten waaraan René geen enkele schuld had, degradeert Rockanje. Tot zijn groot verdriet. Nadat arbiter Afalah afgeblazen had, bleef hij minutenlang uitgeteld op het gras liggen. Hij werd bijna overreden door de tractor met boerenkar waarin de spelers van Vierpolders rondgereden zouden gaan worden. Hij werd overeind geholpen door ploeggenoot Jelle Zuidema, zijn broer Mark en door zijn trainer Hans de Heer, die kennelijk hun doelman op waarde kunnen inschatten. Toen slofte hij diep bedroefd naar de zijlijn waar zijn vriendin hem opbeurde. Als zij er niet geweest was, had ik het wel willen doen, want René had op dat moment echt een steuntje in de rug, een hart onder de riem nodig. Aan hem heeft de uiteindelijke degradatie niet gelegen. Verre van dat zelfs. Ik gun Vierpolders alles, maar sneu voor René was het allemaal wel.
Mooi stukkie weer René van der Meiden .