Op 6-jarige leeftijd ging hij aan de hand van zijn vader al mee naar de vv Abbenbroek, de voetbalvereniging op het dorp, de club waar hij nooit meer weg zou gaan. Als jong ventje mocht hij mee naar uitwedstrijden, onder meer in het verre Rotterdam en dat was vroeger vanaf Voorne-Putten een hele onderneming. Hans Brinkman kijkt met een glimlach terug op die tijd: ‘We gingen toen met de bus, maar dat deden we samen met andere verenigingen uit de buurt. Dan zaten we met Hellevoetsluis en OHVV samen in één bus met Abbenbroek; van elke club een mannetje of 15, 16. Mocht ik op schoot ook mee.’
In die dagen mocht je als kind pas gaan voetballen wanneer je 12 jaar oud was. Maar omdat Hans nogal fors was voor zijn leeftijd, speelde hij al wedstrijdjes bij voetbalvereniging Abbenbroek, de club waar hij nooit meer weg zal gaan. Hans Brinkman debuteerde in de derde week van september 1962 op 15-jarige leeftijd als keeper in het eerste elftal omdat de toenmalige doelman Bas Poldervaart een slepende blessure had. Hans zou eerste doelman blijven tot eind mei 1987. ‘Mijn allerlaatste wedstrijd was er een om nooit te vergeten’, gaat hij terug in de tijd. ‘Het was de laatste wedstrijd van de competitie en we moesten tegen OVV in Oostvoorne, dat kampioen zou worden als zij zouden winnen. DBGC stond namelijk op 1 punt en FIOS had 2 punten achterstand. In die tijd kreeg je nog 2 punten voor een overwinning. Wij kwamen met 1-0 voor en 10 minuten voor tijd scoorde OVV de gelijkmaker. Daarna kregen zij nog een pingel, maar die stopte ik. Pas diep in blessuretijd scoorden ze alsnog de winnende goal en er barstte meteen een groot feest los. Maar wat bleek? FIOS had eerder in het seizoen 2 punten in mindering gekregen vanwege een voorval bij Ursus. Maar die 2 punten in mindering werden de volgende dag kwijtgescholden. Was OVV toch geen kampioen, omdat er eerst nog een beslissingswedstrijd gespeeld moest worden tegen FIOS. Die wonnen ze later wel, maar het feest dat ze eerder gegeven hadden op zondag was dus iets te voorbarig.’
Het waren leuke tijden. Hans Brinkman had het zo naar zijn zin bij Abbenbroek dat hij gaandeweg steeds meer dingen ging doen. Hij had het trouwens thuis met de paplepel ingegoten gekregen, want zijn vader was secretaris. Daarnaast runde vader Brinkman een café op het dorp en had niet zo heel veel tijd om ook de administratie van de club nog eens bij te houden. Dat deed Hans. Op zondag stond hij onder de lat, de rest van de week was hij meer en meer met de club bezig. ‘Ik heb als keeper wel eens aanbiedingen van andere clubs gekregen, maar het was ondenkbaar dat ik bij Abbenbroek weg zou gaan’, zegt hij. Begin jaren ’90 trad hij toe tot het bestuur, een paar jaar later werd hij secretaris, wedstrijdsecretaris en op de ledenvergadering van 25 oktober 1994 werd hij aangesteld als voorzitter, als opvolger van Wim Luijendijk.
We zijn inmiddels bijna 24 jaar verder en Hans Brinkman is nog steeds voorzitter van Abbenbroek, maar dat zal niet lang meer duren. Op de ledenvergadering later dit jaar zal hij als voorzitter terugtreden en in de persoon van Michel Blok heeft het bestuur een kandidaat-opvolger naar voor geschoven.
In de 24-jaar dat Hans de voorzittershamer bij Abbenbroek hanteerde is er vanzelfsprekend heel veel gebeurd en hij kan er smakelijk over vertellen. ‘Over de ‘erfenis’ van vroeger bijvoorbeeld, toen zijn vader zich hard had gemaakt om heel veel leden te bewegen deel te nemen aan de abonneelotto, die halverwege de zeventiger jaren opbloeide. ‘Daar trekken we nu nog steeds de revenuen van; zeker 800 euro per jaar omdat veel mensen nogal altijd abonnee zijn’, zegt Hans. Hij wandelde bij het bedrijf Van Hamburg binnen, dat net nadat hij aangetreden was als voorzitter in het dorp een grote zaak opstartte. ‘Met dat bedrijf is een hele warme band ontstaan. Zij waren altijd bereid om de club bij te staan en daar hebben wij veel aan gehad. Ja, als ik mogelijkheden zag voor Abbenbroek, ging ik er op af.’
Hans vertelde over de aanleg van het trainingsveld compleet met verlichting, over de oprichting van de Club van 100, over de tijd dat Abbenbroek nog 8 seniorenelftallen had en zijn vrouw Lina daar heel veel werk mee had omdat Hans bij de Shell in de volcontinu zat en niet altijd goed bereikbaar was. Hij vertelt over de zonnepanelen, over de midzomerfeesten die de club sinds 1999 jaarlijks organiseert, en over de afgeketste fusie met Bernisse en PFC omdat de Abbenbroekers de voetbalclub in het dorp wilden houden. ‘Het nieuwe complex zou nooit aan deze kant van de Groene Kruisweg komen en dat vonden wij te ver’, is hij nu nog altijd stellig. ‘Er is best wel veel saamhorigheid hier in het dorp en daar speelt de vv Abbenbroek een belangrijke rol in. Zolang het kan, willen wij dat hier continueren. Ja, ik denk dat Abbenbroek blijft bestaan. Ook als ik geen voorzitter meer ben. Want sinds bekend is dat ik af ga treden is er nieuw elan. Dat stemt me tevreden.’
Hans kreeg in 2004 een lintje, hij kreeg een jaar later de gouden speld van de KNVB en in 2014 werd hij bij de bond benoemd als lid van verdienste. Hij kijkt er met plezier op terug. ‘Maar ik heb het nooit alleen kunnen doen’, zegt hij bescheiden. ‘Altijd was er een bestendig bestuur en een trouwe groep vrijwilligers en dat is goud waard voor je vereniging. Ik heb altijd geprobeerd hierin een verbindende man te zijn, zowel binnen als buiten de club.’
Dat zal straks allemaal voorbij zijn; over een paar maanden is hij namelijk geen voorzitter meer. ‘Maar ik blijf wel dingen voor de club doen hoor’, bezweert Hans. ‘Ik zal lid blijven van de kantinecommissie, ik zal werk blijven doen in het zoeken naar sponsoren en een helpend handje uitsteken bij werkzaamheden op het complex. Ik zal alleen geen vast aanspreekpunt meer zijn voor alle zaken en dat zal rust geven. Of ik nu achter de geraniums ga zitten….?’ Voordat Hans antwoord kan geven, is zijn echtgenote Lina hem voor: ‘Die hebben we expres nooit gekocht en die gaan we nu ook niet aanschaffen.’
Een van de fijnste voorzitters! Geweldige man.